27. BÖLÜM — O GECE HER ŞEYİ DEĞİŞTİREN GERÇEK

Emma, adamın karşısında ayakta duruyordu. İçeri girdiğinden beri gözlerini ondan ayıramamıştı. Yıllar önce gördüğü o yüzü unutmaya çalışmış, kendine defalarca geçmişin geride kaldığını söylemişti. Ama geçmiş, şimdi tam karşısında duruyordu.

Adam kapıyı kapattı ve masanın üzerindeki dosyayı aldı.

“Büyümüşsün,” dedi.

Emma kaşlarını çattı.

“Beni buraya bunun için mi çağırdınız?”

“Hayır. Sana anlatmam gereken şeyler var.”

“Yangın gecesiyle ilgili mi?”

Adam cevap vermeden önce dosyayı masaya bıraktı.

“Yangın gecesi senin güvenlik sistemini kapattığını biliyorum.”

Emma'nın parmakları birbirine kenetlendi.

“Bunu zaten biliyorsunuz. Bana yeni bir şey söyleyin.”

Adam sandalyesine oturdu.

“Peki. O gece binaya girmeden önce içerideki belgeleri almam gerekiyordu. Bazı kayıtların ortaya çıkması, yalnızca şirketin değil, benim de sonum olabilirdi.”

“Bu yüzden mi yangın çıkardınız?”

“Belgeleri yok etmek için.”

Emma'nın gözleri dolmadı ama yüzündeki öfke giderek belirginleşti.

“Orada insanlar olabilirdi!”

“Binanın boş olduğunu düşünüyordum.”

“Düşünüyordunuz mu?” Emma'nın sesi yükseldi. “Bir binayı ateşe verip yalnızca boş olduğunu düşündüğünüz için kendinizi haklı mı görüyorsunuz?”

Adam bir süre sustu.

“Beni yargılamaya hakkın yok, Emma. Sen de güvenlik sistemini kapattın.”

Emma bir adım geri çekildi. Bu sözün onu susturmasını bekliyordu. Ama bu kez susmayacaktı.

“Evet, kapattım. Bunun yanlış olduğunu biliyorum. Yıllardır bunun yükünü taşıyorum. Ama yangını ben çıkarmadım ve kimsenin zarar görmesini istemedim. Sizse yaptığınız şeyi bilerek yaptınız.”

Adamın yüzündeki ifade değişti.

“Peki, o gece gördüğün kişinin kim olduğunu Mehmet'e söyledin mi?”

Emma dondu.

Mehmet'in adını nereden biliyordu?

“Onun bu konuyla ne ilgisi var?”

“Babasıyla ilgisi var.”

Emma'nın aklından binlerce soru geçti.

“Ne demek istiyorsunuz?”

Adam dosyayı açtı ve içinden eski bir belge çıkardı.

“Yangından önce şirketin hesaplarında bazı tutarsızlıklar vardı. Murat bunları fark etmişti. Ben de belgeleri almaya çalışıyordum. Fakat o gece yaşananlar yüzünden herkes başka bir şeye odaklandı.”

“Yani Murat Bey sizin yaptıklarınızı biliyor muydu?”

“Bazılarını.”

“Hangilerini?”

Adam belgeyi ona uzattı.

“Bunu kendin oku.”

Emma belgeyi aldı. Üzerindeki isimleri ve tarihleri incelerken bir satır dikkatini çekti. Yangından birkaç gün önce yapılmış, açıklaması olmayan büyük bir para transferi vardı.

Belgenin alt kısmında Murat'ın imzası bulunuyordu.

Emma'nın nefesi kesildi.

“Bu ne?”

“İşte asıl öğrenmen gereken şey bu.”

Emma başını kaldırdı.

“Bana her şeyi anlatacaksınız.”

Adam acı bir ifadeyle güldü.

“Her şeyi mi? Bazı gerçekleri öğrenmek için doğru kişiye sorman gerekir.”

“Kimmiş o?”

Adamın cevabı gecikmedi.

“Mehmet'in babası.”

---

Bu sırada Mehmet, binanın dışında bekliyordu.

Emma'nın içeri girdiğini görmüştü. İlk başta kapıyı çalıp onu dışarı çıkarmayı düşündü. Ancak içeriden yükselen sesleri duyunca durdu.

Kapıya yaklaştığında yalnızca birkaç cümleyi seçebildi.

“...Mehmet'in babası.”

Mehmet'in yüzü sertleşti.

Babası bu işin neresindeydi?

Kapıyı açıp içeri girmek üzereyken Emma'nın sesi duyuldu.

“Mehmet'in bu olaylarla hiçbir ilgisi yok!”

Adam cevap verdi:

“Bundan emin misin?”

Mehmet'in eli kapı kolunda kaldı.

Emma da mı kendisinden bir şey saklıyordu? Yoksa onu korumaya mı çalışıyordu?

Bir süre sonra kapı açıldı. Emma dışarı çıktı ve karşısında Mehmet'i görünce olduğu yerde kaldı.

“Sen burada ne yapıyorsun?”

Mehmet gözlerini ondan ayırmadı.

“Seni takip ettim.”

Emma'nın yüzündeki şaşkınlık öfkeye dönüştü.

“Beni takip mi ettin?”

“Bana doğruyu söylemediğin için.”

“Bu, peşimden gelme hakkı vermez!”

“İçeride ne konuştunuz?”

Emma cevap vermedi.

Mehmet bir adım yaklaştı.

“Emma, sana bir soru sordum.”

“Ben de cevap vermek istemediğimi söylüyorum.”

Mehmet'in çenesi gerildi.

“Bana güvenmediğini biliyorum. Ama bu olayın içinde babam varsa benim de bilmeye hakkım var.”

Emma'nın öfkesi bir anlığına azaldı. Mehmet'in bunu öğrenmesinin onu nasıl etkileyeceğini düşünmüştü. Yine de gerçeği tek başına taşıyamayacağını biliyordu.

“Babanın adının geçtiği bir belge gördüm,” dedi sonunda. “Ama ne anlama geldiğini bilmiyorum.”

“Belge nerede?”

Emma çantasından belgeyi çıkardı.

Mehmet dikkatle inceledi. Tarihi görünce kaşlarını çattı.

“Bu transfer yangından önce yapılmış.”

“Evet.”

“Babam bana şirketin mali kayıtlarında hiçbir sorun olmadığını söylemişti.”

Emma ona baktı.

“Belki de sana her şeyi anlatmamıştır.”

Mehmet'in gözleri karardı.

“Bunu öğrenmeden durmayacağım.”

Emma başını iki yana salladı.

“Her şeyi öfkeyle çözemezsin, Mehmet.”

“Sen de her şeyi saklayarak çözemezsin.”

İkisi de sustu.

Aralarındaki anlaşma yüzünden başkalarının önünde sevgili gibi davranmaları gerekiyordu. Fakat şimdi, birbirlerine karşı duydukları güvensizlik her zamankinden daha büyüktü.

Mehmet sonunda belgeyi geri verdi.

“Bundan sonra böyle bir yere tek başına gelmeyeceksin.”

Emma'nın yüzü sertleşti.

“Bana emir verme.”

“Bu bir emir değil.”

“Öyle duyuluyor.”

Mehmet cevap vermedi. Yine kontrolcü davranmıştı. Bunu fark etse bile özür dilemek ona zor geliyordu.

Emma arkasını döndü.

“Ben eve gidiyorum.”

Mehmet onun peşinden yürüdü ama bu kez kolundan tutmadı, önünü kesmedi.

Yalnızca aynı yöne doğru ilerledi.

---

O akşam Murat, çalışma odasında tek başına oturuyordu. Telefonu çaldığında ekrandaki numarayı tanıdı.

“Ne istiyorsun?” diye sordu.

Karşı taraftaki ses sakindi.

“Mehmet eski dosyaları araştırıyor.”

Murat gözlerini kapattı.

“Bunu nereden biliyorsun?”

“Çünkü artık yalnız değil. Emma da işin içinde.”

Murat ayağa kalktı.

“Emma'ya dokunmayacaksın.”

“Bana ne yapacağımı söyleme, Murat. Yıllar önce yaptığın hataların bedelini başkaları ödemeye başladı bile.”

Telefon kapandı.

Murat bir süre hareketsiz kaldı. Sonra kasanın yanına gidip eski bir zarf çıkardı.

Zarfın üzerinde tek bir isim yazıyordu:

Selim Karaca.

Murat zarfı açtı. İçinden çıkan fotoğrafa uzun süre baktı.

Fotoğrafta kendisi, Selim ve yangından önceki şirket toplantısına katılan birkaç kişi vardı.

Arka yüzünde ise el yazısıyla şu cümle bulunuyordu:

“Bu belgeler ortaya çıkarsa hiçbirimiz masum kalmayacağız.”

Murat fotoğrafı yeniden zarfa koydu.

Artık zaman daralıyordu.

Ve Mehmet gerçeği öğrenirse, babasına duyduğu güven bir daha asla eskisi gibi olmayabilirdi.

27. Bölüm Sonu