59. BÖLÜM — Hamilelik Günlüğüm ve Mutluluğumuz

Sabah güneşi perdelerin arasından süzülürken Emma, yatağın içinde gözlerini açtı. Mehmet hâlâ uyuyordu. Yüzüne baktığında dün gece söyledikleri aklına geldi.

Galiba sana gerçekten âşık oluyorum.

Bunu söylediği anı hatırlayınca gülümsedi. Artık Mehmet'in yanında eskisi kadar gergin hissetmiyordu. Elbette geçmişte yaşananları unutmamıştı ama kalbinde yeni bir şey büyüyordu.

Üstelik artık yalnızca kendisi için değil, karnındaki minik bebekleri için de hayaller kuruyordu.

Yavaşça yataktan kalktı ve çalışma masasının çekmecesinden kırmızı kapaklı, henüz hiç kullanılmamış bir defter çıkardı.

Kapağına siyah kalemle şunları yazdı:

“Küçük Mucizem — Hamilelik Günlüğüm”

Altına da küçücük bir kalp çizdi.

İlk sayfayı açtı ve yazmaya başladı.

Sevgili günlüğüm,

Bugün sana ilk kez yazıyorum. İçimde büyüyen küçücük bir hayat var. Bunu hâlâ düşündüğümde şaşırıyorum.

Başlangıçta çok korktum. Kendimi hazır hissetmiyordum. Geleceğin nasıl olacağını bilmiyordum. Ama artık korkularımın yanında mutluluk da hissediyorum.

Baban bazen beni o kadar çok endişelendiriyor ki ona kızmadan duramıyorum. Sürekli iyi olup olmadığımı soruyor. Dün gece de üç kere üzerimi örtüp örtmediğimi kontrol etti.

Evet, sevgili günlüğüm. Baban biraz fazla endişeli.

Emma yazarken kendi kendine gülümsedi.

Ama bana güzel şeyler de hissettiriyor. Ona âşık olduğumu söylemek bile beni heyecanlandırıyor.

Henüz seni kucağıma almadım. Yüzünü görmedim. Sesini duymadım. Ama seninle ilgili hayaller kurmaya başladım bile.

Umarım bir gün bu satırları okursun ve ne kadar beklendiğini anlarsın.

Sevgiler,

Annen Emma.

Emma kalemi bıraktı. Yazdıklarını bir kez daha okuyup defteri göğsüne bastırdı.

Tam o sırada kapıdan bir ses geldi.

“Günlüğüne benden de bahsettin mi?”

Emma irkilip başını kaldırdı.

Mehmet kapının önünde durmuş, gülümseyerek ona bakıyordu.

“Sen ne zamandır oradasın?”

“Yeterince uzun zamandır.”

“MEHMET!”

Mehmet gülerek ellerini kaldırdı.

“Tamam, tamam! Bir şey okumadım. Sadece gülümsediğini gördüm.”

Emma defteri hemen kapattı.

“Bu benim günlüğüm. Okumak yasak.”

Mehmet yatağın kenarına oturdu.

“Peki, hanımefendi. İzin verirseniz bir gün ben de bebeğimize bir şeyler yazmak isterim.”

Emma'nın yüzündeki ifade yumuşadı.

“Gerçekten mi?”

“Tabii. Neden sadece sen yazacaksın?”

Emma defteri ona doğru uzattı.

“İlk sayfaya değil. Orası benim.”

Mehmet defteri dikkatlice aldı, boş bir sayfa açtı ve kalemi eline geçirdi.

Bir süre düşündükten sonra yazmaya başladı.

Sevgili küçük mucizem,

Ben senin babanım. Şu anda seni henüz göremiyorum ama seni düşündüğümde bile içimde tarif edemediğim bir mutluluk oluyor.

Annen bazen benim yüzümden kaşlarını çatıyor. Hatta bazen bana kızıp odadan çıkıyor. Ama sana bir sır vereyim: Gülümsediğinde bütün ev güzelleşiyor.

Bir gün seni kucağıma aldığımda sana ilk söyleyeceğim şeylerden biri şu olacak: Annen çok güçlü bir kadın. Ona iyi davranmayı, onu dinlemeyi ve sevgiyi korkutmadan göstermeyi öğrenmek istiyorum.

Şimdilik seni bekliyorum.

Baban, Mehmet.

Emma yazıyı okuduğunda gözleri doldu.

“Mehmet…”

Mehmet hemen ona döndü.

“Beğenmedin mi?”

“Hayır, çok güzel olmuş.”

“E o zaman neden ağlıyorsun?”

Emma gülümseyerek gözlerini sildi.

“Çünkü bazen düşündüğümden daha güzel bir aile olabileceğimizi hissediyorum.”

Mehmet'in gülümsemesi yavaşladı. Defteri masaya bıraktı ve Emma'nın elini tuttu.

“Olabiliriz,” dedi. “Ama bunun için ikimizin de emek vermesi gerekiyor.”

Emma başını salladı.

“Biliyorum.”

---

Öğleden sonra birlikte bebek mağazalarına bakmaya karar verdiler.

Mehmet bilgisayarını açıp bebek odası örneklerini gösterirken Emma koltuğun köşesine oturmuştu.

“Şuna bak!” dedi Emma, ekrandaki küçük yatağı göstererek.

Mehmet ekrana yaklaştı.

“Güzelmiş.”

“Güzelmiş mi? Mehmet, bu dünyanın en tatlı yatağı!”

“Tamam, dünyanın en tatlı yatağı.”

Emma başka bir fotoğrafa geçti.

“Peki ya bu küçük tulum?”

Mehmet birkaç saniye baktı.

“Bunun içine gerçekten bir bebek sığacak mı?”

Emma ona şaşkınlıkla döndü.

“Mehmet, bebekler küçük doğuyor!”

“Biliyorum da… bu kadar küçük olacağını düşünmemiştim.”

Emma gülmeye başladı.

“Sen daha bebek tulumuna şaşırıyorsun. Baba olunca ne yapacaksın?”

Mehmet ciddi bir ifadeyle düşündü.

“Sanırım önce bir kullanım kılavuzu bulmam gerekecek.”

“Bebeklerin kullanım kılavuzu mu var?”

“Yoksa da sen yazarsın. Sen zaten öğretmen olmak istiyorsun.”

Emma'nın gözleri parladı.

“Ben çocuğumuza kitaplar okuyacağım. Ona hikâyeler anlatacağım. Birlikte resim yapacağız…”

Konuşurken kendini kaptırmıştı. Mehmet onu dikkatle dinliyordu.

“Ve bazen,” diye devam etti Emma, “ona senin ne kadar inatçı olduğunu anlatacağım.”

Mehmet hemen itiraz etti.

“Bir dakika! Çocuğumuza daha şimdiden beni kötülemeye mi başladın?”

“Gerçekleri anlatacağım.”

“Ben de ona annenin sabahları nasıl uyandığını anlatırım.”

Emma gözlerini kıstı.

“Sakın.”

“Peki, peki. Anlaştık.”

Bir süre daha fotoğraflara baktılar. Henüz alışveriş yapmak için acele etmeyeceklerdi. Önce doktorun önerilerini dinleyecek, sonra ihtiyaçlarını birlikte belirleyeceklerdi.

Emma için önemli olan pahalı eşyalar değildi.

Bir gün o odada birlikte oturabileceklerini, kitap okuyabileceklerini ve kendilerini güvende hissedebilecekleri bir yuva kurabileceklerini hayal etmekti.

---

Akşam Emma günlüğünü yeniden açtı.

Bu kez sayfanın en üstüne tarihi yazdı. Ardından gün boyunca yaşadıklarını anlatmaya başladı.

Bugün çok mutlu oldum.

Mehmet'le bebek eşyalarına baktık. Bir yatağa bile bu kadar sevineceğimi hiç düşünmezdim.

Sanırım içimdeki korku yavaş yavaş azalıyor. Her şey bir anda düzelmedi. Geçmişte yaşadıklarımızı da unutmadım. Ama artık geleceği düşündüğümde yalnızca kötü ihtimalleri görmüyorum.

Bazen Mehmet bana baktığında onun da değişmek için uğraştığını hissediyorum. Ben de kalbimin ona biraz daha yaklaştığını fark ediyorum.

Bugün ona yeniden âşık olmanın nasıl bir şey olduğunu düşündüm.

Belki aşk, her şeyin kusursuz olması değildir. Belki bazen iki insanın hatalarını kabul edip daha iyi bir hayat kurmaya çalışmasıdır.

Ve küçük mucizem… Seni beklerken kendimi de yeniden tanıyorum.

Emma defteri kapatıp komodinin üzerine koydu.

Mehmet odaya girdiğinde elinde iki bardak süt vardı.

“Günlüğün bitti mi?”

“Şimdilik.”

Mehmet bardaklardan birini ona uzattı.

“Peki, bugün günlüğüne baban hakkında güzel şeyler yazdın mı?”

Emma sütünü alıp ona baktı.

“Belki.”

“Belki mi?”

“Günlüğümün içeriği gizli, beyefendi.”

Mehmet gülümseyerek yanına oturdu.

“Peki. Ama bir gün bana okursun.”

Emma başını onun omzuna yasladı.

“Belki bir gün.”

Mehmet onun elini tuttu. Emma da parmaklarını onun parmaklarına geçirdi.

O gece büyük bir kutlama yapmadılar. Gelecekleriyle ilgili bütün soruların cevabını bulmadılar. Her şey bir anda kusursuz hâle gelmedi.

Ama Emma'nın kırmızı kapaklı günlüğünde yeni bir sayfa açılmıştı.

Ve o sayfada korkuların yanında mutluluk, şüphelerin yanında umut, geçmişin yanında gelecek vardı.

Emma gözlerini kapatırken Mehmet'in elini biraz daha sıkı tuttu.

Artık geleceği düşünmek onu yalnızca korkutmuyordu.

Çünkü kalbinde büyüyen sevginin yanında, hayatlarına katılmayı bekleyen küçük bir mucize de vardı.