30. BÖLÜM — SANA İNANMAK İSTİYORUM

Mehmet, elindeki belgeye uzun süre baktı.

“Sistemin kapatılması önceden planlanmış olabilir.”

Bu cümle aklından çıkmıyordu.

Emma ona güvenlik sistemini kendi isteğiyle kapattığını söylemişti. Bunu yapmasının yanlış olduğunu kabul etmişti. Fakat Mehmet şimdi başka bir ihtimali düşünüyordu: Ya Emma o gece birinin isteği üzerine hareket etmişse?

Dosyanın diğer sayfalarını da inceledi. Bazı bölümlerin eksik olduğunu, bazı kayıtlarınsa yıllar önce silindiğini fark etti. Aradığı cevaplar yine karşısına çıkmamıştı.

Tam dosyayı kapatırken babası içeri girdi.

“Yine o dosyalar mı?”

Mehmet başını kaldırdı.

“Emma'nın güvenlik sistemini kapatması önceden planlanmış olabilir mi?”

Murat'ın yüzü bir anda değişti.

“Bu bilgiye nereden ulaştın?”

“Yani böyle bir ihtimal var.”

Murat dosyayı elinden almaya çalıştı ama Mehmet geri çekildi.

“Bana cevap ver!”

“Sesini yükseltme.”

“Baba, yıllardır bu konuyu kapatmaya çalışıyorsun. Emma'nın adını dosyalarda görüyorum. Selim Karaca'nın adı geçiyor. Para transferleri var. Şimdi de güvenlik sisteminin önceden kapatılmış olabileceğini öğreniyorum. Benden neyi saklıyorsun?”

Murat bir süre sessiz kaldı.

“Emma'nın o gece ne yaptığını bilmiyorum.”

“Peki ya sen ne yaptın?”

“Ben şirketi korumaya çalıştım.”

Mehmet acı bir ifadeyle güldü.

“Gerçeği saklayarak mı?”

Murat'ın yüzü sertleşti.

“Bir gün şirketin sorumluluğunu sen üstlendiğinde bazı kararların neden alındığını anlayacaksın.”

“Ben senin yerinde olsam oğlumdan gerçeği saklamazdım.”

Murat bu söz karşısında sustu.

Mehmet dosyayı kapatıp odadan çıktı. Babasının arkasından seslenmesini beklemedi.

Artık yalnızca Selim Karaca'nın değil, kendi babasının da anlatmadığı şeyleri öğrenmesi gerekiyordu.

---

Ertesi gün okulda Emma, etkinlik için hazırladığı metni öğretmenine teslim etti. Öğretmeni metni inceleyip memnuniyetle başını salladı.

“Çok güzel hazırlamışsın. Özellikle küçük öğrenciler için düşündüğün bölüm hoşuma gitti.”

Emma teşekkür etti. Birkaç gündür yaşadığı gerginlikten uzaklaşmak için bu işle uğraşmak ona iyi geliyordu.

Fakat sınıfa döndüğünde Mehmet'in kendisini beklediğini gördü.

“Konuşmamız gerekiyor.”

Emma çantasını sırasına bıraktı.

“Bunu her gün söylüyorsun.”

“Bu kez gerçekten önemli.”

Mehmet çantasından katlanmış bir kâğıt çıkardı ve ona uzattı.

Emma kâğıdı açtığında yüzündeki ifade değişti.

Güvenlik sistemiyle ilgili eski kaydın bir kopyasıydı.

“Bunu nereden buldun?”

“Babamın dosyalarından.”

Emma kâğıdı dikkatle inceledi. Tarihi görünce o geceyi yeniden hatırladı. Binanın arka kapısı, içeride gördüğü adam ve sonrasında yaşananlar…

Mehmet onun yüzüne baktı.

“Emma, o gece güvenlik sistemini kapatmanı senden isteyen biri oldu mu?”

Emma hemen cevap vermedi.

“Hayır.”

“Emin misin?”

Emma başını kaldırdı.

“Beni sorguya mı çekiyorsun?”

“Hayır. Sadece gerçeği anlamaya çalışıyorum.”

“Bana inanmıyorsun.”

Mehmet bir an durdu.

“Sana inanmak istiyorum.”

Emma bu cümleyi beklemiyordu. Mehmet'in sesi her zamanki kadar sert değildi. Yine de ona hemen güvenemedi.

“İstemek başka, inanmak başka.”

“Biliyorum.”

“Hayır, bilmiyorsun. Ben sana gerçeği anlattığımda bile yüzüme şüpheyle baktın. Sanki yangını ben çıkarmışım gibi davrandın.”

Mehmet'in çenesi gerildi.

“Çünkü bana yıllarca söylemediğin bir şey vardı!”

“Bunun farkındayım! Ama korktuğum için sustum. Yaptığım şeyin yanlış olduğunu biliyordum. Bir de herkesin beni suçlamasından korkuyordum.”

Emma'nın sesi titremeye başlamıştı ama kendini toparladı.

“Ben de hata yaptım, Mehmet. Bunu inkâr etmiyorum. Ama benim hatamı, yapmadığım başka bir şeyin kanıtı gibi kullanamazsın.”

Mehmet kâğıdı elinden aldı.

Bir süre ikisi de konuşmadı.

Sonunda Mehmet alçak sesle, “Haklısın,” dedi.

Emma şaşkınlıkla ona baktı.

“Ne?”

“Her şeyi bilmiyorum. Bu yüzden sana sürekli aynı soruları soruyorum. Ama bu, seni suçlamamı haklı çıkarmaz.”

Emma onun yüzüne baktı. Mehmet'in bunu söylemesi kolay olmamıştı. Yine de bu sözlerin her şeyi düzelteceğini düşünmüyordu.

“Bunu anlaman güzel,” dedi. “Ama bana yeniden güvenebilmen için önce benim de sana güvenebileceğimi görmem gerekiyor.”

Mehmet başını salladı.

“Peki.”

Tam o sırada sınıfa birkaç öğrenci girdi. İçlerinden biri onları birlikte görünce gülümsedi.

“Yine baş başasınız. Siz hiç ayrılmıyor musunuz?”

Emma hemen çantasını düzenlemeye başladı. Mehmet ise alıştığı tavrıyla cevap verdi:

“Senin dersin yok mu?”

Öğrenci söylenerek uzaklaştı.

Emma Mehmet'e döndü.

“İnsanlara böyle davranmak zorunda değilsin.”

Mehmet kaşlarını kaldırdı.

“Az önce sana yardımcı olmaya çalışıyordum.”

“Biliyorum. Ama bu, herkese kaba davranmanı gerektirmiyor.”

Mehmet cevap vermedi.

Emma'nın yanında yumuşak davranmayı öğrenmeye çalışsa bile, diğer insanlara karşı aynı sert tavrını sürdürüyordu. Henüz kendisindeki bu çelişkiyi bütünüyle fark etmiyordu.

---

Öğle arasında Mehmet, Emma'yı okulun daha sakin bir bölümünde buldu.

“Bir şey soracağım.”

Emma kitabını kapattı.

“Sor.”

“Dün sana gelen mesajlar var mı?”

Emma'nın yüzü gerildi.

Mehmet bunu hemen fark etti.

“Demek var.”

“Bunu nereden çıkardın?”

“Çünkü yüzün değişti.”

Emma bir süre sustu. Ardından telefonunu çıkardı ve bilinmeyen numaradan gelen mesajları ona gösterdi.

Mehmet mesajları okudukça yüzündeki ifade sertleşti.

“Bunları neden bana söylemedin?”

Emma hemen karşılık verdi:

“İşte yine başladın.”

“Emma, biri seni tehdit ediyor!”

“Biliyorum! Ben de o yüzden korkuyorum zaten.”

Mehmet durdu.

Emma devam etti:

“Senin nasıl tepki vereceğini bilmiyorum. Bir anda öfkelenip gidip o adamlarla yüzleşebilirsin. Sonra işler daha kötü olabilir.”

Mehmet mesajları yeniden okudu.

“Bana güvenmediğin için mi?”

Emma gözlerini kaçırdı.

“Sana güvenmek istiyorum. Ama bazen seninle konuşmak, her şeyi daha zor hâle getiriyor.”

Mehmet'in yüzündeki öfke yavaşça kayboldu.

Bu kez kendini savunmadı. Emma'nın korkusunu küçümsemedi. Yalnızca telefonu ona geri verdi.

“Sana ne yapacağını söylemeyeceğim,” dedi. “Ama bundan sonra biri seni tehdit ederse bunu tek başına taşımak zorunda değilsin. İstersen birlikte bir çözüm buluruz.”

Emma ona dikkatle baktı.

“Bunu gerçekten yapabilir misin?”

Mehmet'in cevabı hemen gelmedi.

“Deneyebilirim.”

Emma ilk kez onun kesin bir söz vermek yerine kendi sınırını kabul ettiğini gördü.

“Tamam,” dedi. “Ama kararları birlikte vereceğiz. Benim yerime karar vermeyeceksin.”

Mehmet başını salladı.

“Anlaştık.”

Bir anlığına aralarında sessizlik oldu.

Sonra Mehmet, her zamanki tavrına dönerek ekledi:

“Bu arada etkinlik metnini hâlâ fazla uzun buluyorum.”

Emma ona inanamayarak baktı.

“Ciddi misin sen?”

“Ne var? Fikrimi söyleyemez miyim?”

Emma başını iki yana salladı.

“Seninle anlaşmak gerçekten çok zor.”

“Bunu daha önce de söyledin.”

“Çünkü hâlâ anlamıyorsun!”

Mehmet'in dudaklarının kenarı belli belirsiz kıpırdadı. Emma da istemeden gülümsedi.

Fakat bu küçük an, aralarındaki sorunları ortadan kaldırmadı. Birkaç dakika sonra yeniden tartışabileceklerini ikisi de biliyordu.

Yine de ilk kez, aralarında yalnızca öfke ve şüphe olmadığını hissettiler.

---

O akşam Mehmet eve döndüğünde Aylin onu salonda bekliyordu.

“Bugün Emma'yla konuştun mu?”

Mehmet annesine baktı.

“Evet. Neden?”

“Çünkü son zamanlarda onun hakkında konuştuğunda hep öfkeli oluyorsun. Ama ardından da onu merak ediyorsun.”

Mehmet ceketini koltuğa bıraktı.

“Anne, lütfen başlama.”

“Başlamıyorum. Sana bir şey soracağım. Emma'nın sana karşı dürüst olmasını istiyorsun, değil mi?”

“Evet.”

“Peki, sen ona karşı dürüst müsün?”

Mehmet cevap vermedi.

Aylin devam etti:

“Bir insanın sana güvenmesini istiyorsan, yalnızca ondan gerçeği anlatmasını bekleyemezsin. Senin de onun yanında kendini güvende hissetmesini sağlaman gerekir.”

Mehmet annesinin sözlerini düşündü.

“Ya bana yine yalan söylerse?”

Aylin oğlunun yanına oturdu.

“O zaman bununla yüzleşirsin. Ama daha gerçeği öğrenmeden onu suçlarsan, belki de sana anlatabileceği son şeyi de kendinden uzaklaştırırsın.”

Mehmet başını eğdi.

Annesinin haklı olmasından hoşlanmıyordu. Çünkü haklıysa, değiştirmesi gereken yalnızca Emma'nın davranışları değildi.

Kendisininki de değişmeliydi.

---

Gece yarısına doğru Emma'nın telefonu yeniden titredi.

Bilinmeyen numaradan tek bir mesaj gelmişti.

“Mehmet sana inanmaya başladı. Bu, her şeyi daha tehlikeli hâle getiriyor.”

Emma mesajı okuduğunda içini soğuk bir korku kapladı.

Ardından bir mesaj daha geldi:

“Yarın şirketteki eski arşive git. Orada kendi gözlerinle göreceğin bir şey var. Bu kez Mehmet'e söyleme.”

Emma telefonu elinde tuttu.

Bir yanıyla mesajı görmezden gelmek istiyordu. Diğer yanıyla yıllardır sakladığı gerçeğin cevabına bu kadar yaklaşmışken geri dönmekten korkuyordu.

Mehmet'e söyleyeceğine söz vermişti.

Ama birlikte hareket edeceklerine dair anlaşmaları, aralarındaki güvenin henüz çok yeni olduğu gerçeğini değiştirmiyordu.

Emma pencereye baktı.

Ertesi gün ne yapacağına henüz karar vermemişti.

Fakat bir şey kesindi: Yangın gecesinin sırrı, ikisinin de düşündüğünden daha büyüktü.

Ve geçmişin kapısı bir kez daha açılmak üzereydi.

30. Bölüm Sonu