44. BÖLÜM — Kırmızı Bir Gece

Nişanın üzerinden birkaç hafta geçmişti.

Emma'nın parmağındaki yüzüğe artık biraz daha alışmıştı ama Mehmet'le arasındaki mesafe hâlâ duruyordu. Mehmet son günlerde daha dikkatli davranmaya çalışıyordu. Emma'nın fikrini soruyor, bir karar vermeden önce onun ne düşündüğünü öğrenmek istiyordu.

Fakat Emma'nın güvenini geri kazanmak, bir kez daha güzel davranmaktan çok daha zordu.

Bir akşam Zeynep, Emma'nın odasına girip yatağın kenarına oturdu.

“Kına gecesi için hazırlıklara başlamamız gerekiyor.”

Emma elindeki kitabı kapattı.

“Şimdiden mi?”

“Kızım, düğün yaklaşıyor. Kıyafetinden müziğine kadar düşünmemiz gereken çok şey var.”

Emma hafifçe gülümsedi.

“Ben çok kalabalık bir şey istemiyorum.”

“Biliyorum. Ama yine de senin gecen. Nasıl hayal ediyorsan öyle olsun.”

Emma bir süre düşündü.

Kına gecesini çocukluğundan beri hayal etmişti. Kırmızı bir kıyafet giymeyi, annesiyle dans etmeyi, arkadaşlarıyla şarkılar söylemeyi… O zamanlar evliliğin yalnızca mutluluktan ibaret olduğunu sanıyordu.

Şimdi ise o hayalin içine bir sürü soru karışmıştı.

Yine de bu geceyi ailesiyle birlikte güzel geçirmek istiyordu.

“Tamam anne. Kırmızı bir kıyafet istiyorum. Bir de hepimizin birlikte dans edeceği bir gece olsun.”

Zeynep gülümsedi.

“İşte benim kızım!”

---

Ertesi gün Emma, annesi ve Aylin'le birlikte kına hazırlıkları için alışverişe çıktı.

İlk olarak kıyafetlere baktılar. Emma birkaç model denedi ama hiçbiri içine sinmedi.

Aylin, askıdaki kırmızı bir kıyafeti gösterdi.

“Bunu bir dene. Bence sana çok yakışacak.”

Emma kıyafeti alıp kabine girdi.

Bir süre sonra dışarı çıktığında annesi hayranlıkla ona baktı.

“Kızım, çok güzel olmuş!”

Emma aynaya döndü. Kıyafetin kırmızısı göz alıcıydı ama tasarımı sadeydi. Tam istediği gibiydi.

“Bunu beğendim.”

Aylin de gülümsedi.

“Öyleyse tamamdır.”

Alışveriş sırasında müzikleri, süslemeleri ve davetlileri de konuştular. Emma özellikle annesiyle dans edeceği an için bir şarkı seçmek istiyordu.

“Bu şarkı çalarken seninle dans edeceğim,” dedi annesine.

Zeynep kızının koluna girdi.

“Ben de seni bırakmak istemeyeceğim.”

Emma gülümsedi ama annesinin sözleri içine dokunmuştu.

Çünkü o da annesinden ayrılmak istemiyordu. Evlilikle birlikte hayatı değişecekti. Yeni bir ev, yeni sorumluluklar ve Mehmet'le aynı hayatı paylaşmak…

Bütün bunları düşündüğünde bazen korkuyordu.

---

Mehmet de düğün hazırlıklarıyla ilgileniyordu.

Murat, oğlunun son günlerde daha sessiz olduğunu fark etmişti.

“Bir sorun mu var?” diye sordu bir akşam.

Mehmet koltuğa oturdu.

“Emma bana güvenmiyor.”

Murat bir süre oğluna baktı.

“Güvenini kazanmak için ne yaptın?”

Mehmet kaşlarını çattı.

“Onu seviyorum.”

“Ben sana onu seviyor musun diye sormadım. Güvenini kazanmak için ne yaptın, dedim.”

Mehmet cevap veremedi.

Murat devam etti:

“Birini sevmek, onun senin yanında kalmasını istemek değildir yalnızca. Onun da kendi kararlarını verebilmesine izin vermektir.”

Mehmet başını eğdi.

Babası haklıydı. Ama bunu kabul etmek, yaptığı hatayı düzeltmesini kolaylaştırmıyordu.

“Peki ya beni seçmezse?”

Murat içini çekti.

“O zaman bununla yüzleşmek zorundasın.”

Mehmet cevap vermedi.

Emma'nın kendisini kendi isteğiyle seçmesini istiyordu. Ama o güne kadar yaptığı şeylerin, Emma'nın bunu yapmasını zorlaştırdığını artık anlamaya başlıyordu.

---

Kına gecesi geldiğinde Emma'nın evi erkenden hareketlenmişti.

Zeynep ve yakınları son hazırlıkları yapıyor, müzikler kontrol ediliyor, masalar düzenleniyordu. Kırmızı süslemeler ve ışıklar salona sıcak bir hava vermişti.

Emma odasında hazırlanırken annesi yanına geldi.

Kırmızı kıyafetini giymiş, saçlarını yaptırmıştı. Aynaya baktığında kendini farklı hissediyordu.

Zeynep kızının karşısında durdu.

“Çok güzelsin.”

Emma gülümsedi.

“Sen de benimle dans edeceksin, değil mi?”

“Tabii ki.”

Emma annesine sarıldı.

Bir süre öylece kaldılar.

Sonra Zeynep kızının yüzünü ellerinin arasına aldı.

“Emma, ne olursa olsun bana anlatabilirsin. İçinde bir şey varsa tek başına taşımak zorunda değilsin.”

Emma'nın boğazı düğümlendi.

Annesine her şeyi anlatmak istiyordu. Mehmet'in tehdidini, sırrı, neden evliliği kabul ettiğini…

Ama hâlâ korkuyordu.

“Biliyorum anne,” diyebildi.

Zeynep kızının yüzündeki hüznü fark etti ama onu zorlamadı.

“Haydi. Herkes seni bekliyor.”

---

Müzik başladığında konuklar salonda toplanmıştı.

Emma içeri girdiğinde alkışlar yükseldi. Arkadaşları onu dansa kaldırdı. Bir süre sonra kahkahalar ve müzik bütün salonu doldurdu.

Emma da onlara katıldı.

Arda yanına gelip elini uzattı.

“Bir dans?”

Emma gülümsedi.

“Bir tane.”

Birlikte dans ederlerken Arda ona eğilip konuştu.

“Bugün biraz daha iyi görünüyorsun.”

“Öyle mi?”

“Evet. Seni böyle görmek güzel.”

Emma arkadaşına teşekkür etti.

Tam o sırada Mehmet onları gördü.

İçinde kıskançlık yükseldi ama bu kez yanlarına gidip tartışma çıkarmadı. Arda'nın Emma'yı güldürdüğünü görmek hoşuna gitmiyordu. Yine de Emma'nın arkadaşlarıyla vakit geçirmeye hakkı olduğunu biliyordu.

Bir süre sonra Emma'nın yanına geldi.

“Dans edebilir miyiz?”

Emma, Mehmet'e baktı.

“Edebiliriz.”

Mehmet elini uzattı. Emma da elini onun eline bıraktı.

Müzik eşliğinde yavaşça dans etmeye başladılar.

Mehmet, Emma'nın gözlerine bakıyordu.

“Bugün güzel görünüyorsun.”

“Teşekkür ederim.”

“Mutlu musun?”

Emma bu soruyu beklemiyordu.

Bir süre cevap vermedi.

“Bugün ailem yanımda. Arkadaşlarım burada. Onlarla mutlu olmaya çalışıyorum.”

Mehmet başını hafifçe eğdi.

“Anladım.”

Emma ona baktı.

“Gerçekten mi?”

Mehmet cevap vermekte zorlandı.

“Her şeyi anlamıyorum. Ama anlamaya çalışıyorum.”

Emma'nın kalbi bir anlığına yumuşadı.

Bu, Mehmet'ten beklediği bir cevap değildi. İlk kez kendisini tamamen haklı çıkarmaya çalışmıyordu.

Ama Emma, birkaç güzel sözün her şeyi düzeltemeyeceğini biliyordu.

Dans bittiğinde elini yavaşça geri çekti.

Mehmet onu durdurmadı.

---

Gecenin ilerleyen saatlerinde kına tepsisi getirildi.

Emma, annesiyle birlikte ortaya oturdu. Kadınlar etraflarında toplandı. Kına yakılırken geleneksel türküler söylendi.

Zeynep kızının elini tuttu.

Emma annesinin yüzüne baktığında onun da duygulandığını gördü.

“Anne, ağlama,” diye fısıldadı.

Zeynep gülümsedi.

“Mutluluktan, kızım.”

Emma annesinin sözlerine karşılık vermedi.

Çünkü kendi gözleri de dolmuştu ama onun gözyaşlarının sebebi yalnızca mutluluk değildi.

Kına yakıldıktan sonra arkadaşları onu ayağa kaldırdı. Müzik yeniden başladı. Emma onlarla birlikte dans etti, güldü ve bir süre için düşüncelerini geride bırakmayı başardı.

O geceyi yalnızca korkularıyla hatırlamak istemiyordu.

Bu, ailesiyle geçirdiği özel bir geceydi. Ve o anların değerini biliyordu.

---

Gecenin sonunda konuklar yavaş yavaş ayrılmaya başladı.

Emma yorulmuştu. Odasına geçtiğinde kırmızı kıyafetinin eteğini düzeltti ve aynanın karşısına oturdu.

Mehmet kapının önünde durdu.

“İçeri gelebilir miyim?”

Emma başını kaldırdı.

“Gel.”

Mehmet içeri girdi ama aralarında mesafe bırakarak durdu.

“Bu gece için teşekkür ederim.”

Emma şaşırdı.

“Ne için?”

“Bana dans için fırsat verdiğin için. Benimle konuştuğun için.”

Emma bir süre ona baktı.

“Mehmet, benim sana karşı hislerim karmaşık. Bunu biliyorsun.”

“Biliyorum.”

“Bazen sana yakın olmak istiyorum. Bazen de yaptığın şeyi hatırlayınca senden uzaklaşmak istiyorum.”

Mehmet'in gözleri yere indi.

“Bunu hak ettim.”

Emma böyle bir cevap beklemiyordu.

Mehmet devam etti:

“Senden hemen beni affetmeni istemeyeceğim. Ama bir gün bana yeniden güvenebilmeni istiyorum.”

Emma sessiz kaldı.

“Bunu sözle değil, davranışlarınla göstereceksin,” dedi sonunda.

Mehmet başını salladı.

“Öyle yapacağım.”

Emma ona baktı. İçinde hâlâ kırgınlık vardı. Ama o gece Mehmet'in ilk kez kendisini dinlediğini hissetmişti.

Bu, her şeyi değiştirmiyordu.

Yalnızca hikâyelerinin henüz bitmediğini hatırlatıyordu.

Mehmet kapıya yöneldiğinde Emma arkasından seslendi.

“Mehmet?”

Döndü.

“İyi geceler.”

Mehmet'in yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

“İyi geceler, Emma.”

Kapı kapandı.

Emma aynadaki yansımasına baktı. Kırmızı kıyafetini çıkarmadan önce parmağındaki yüzüğü çevirdi.

Nişan yapılmıştı. Kına gecesi de bitmişti.

Sırada düğün vardı.

Ve Emma, o güne kadar Mehmet'in kendisine verdiği sözü gerçekten tutup tutamayacağını görecekti.