8. BÖLÜM — SAKLANAN GERÇEKLER

Pazartesi sabahı Emma okula geldiğinde kendisini yorgun hissediyordu.

Cumartesi gecesi yaşananları unutmak istiyordu. Mehmet'in her davranışına bir cevap vermekten, onunla tartışmaktan ve başkalarının yanında sevgilisiymiş gibi davranmaktan bıkmıştı.

Üstelik pazartesi günü matematik sınavı vardı.

Emma sınıfa girip sırasına oturdu. Çantasından kitabını çıkardı ve sınavdan önce son kez notlarına göz attı.

“Hazır mısın?”

Yanındaki arkadaşı ona bakıyordu.

“Hiç değilim,” dedi Emma. “Dün akşam çalıştım ama yine de bazı konulardan emin değilim.”

“Sen yaparsın. Kendini bu kadar strese sokma.”

Emma hafifçe gülümsedi.

Tam o sırada sınıfa Mehmet girdi.

Her zamanki gibi birkaç kişi onunla selamlaştı. Mehmet de arkadaşlarıyla konuşarak sırasına geçti. Emma'ya bakmıştı ama yanına gelmedi.

Emma bunu fark etti.

Açıkçası, Mehmet'in kendisiyle konuşmaması hoşuna gitmişti. En azından sınavdan önce tartışmak zorunda kalmayacaktı.

Fakat bu sessizlik uzun sürmedi.

Öğretmen sınıfa girmeden birkaç dakika önce Mehmet yanına geldi.

“Kalemin var mı?”

Emma başını kaldırdı.

“Ne?”

“Kalem. Yedek kalemin var mı?”

Emma çantasını açıp bir kalem çıkardı ve ona uzattı.

“Al.”

Mehmet kalemi aldı.

“Geri verirsin,” dedi Emma.

Mehmet kaşlarını kaldırdı.

“Kalemini çalacağımı mı düşünüyorsun?”

“Seni yeterince tanıyorum. Her ihtimale karşı söyledim.”

Mehmet gözlerini devirdi.

“Çok komiksin.”

“Biliyorum.”

Mehmet cevap vermeden yerine döndü.

Emma istemeden gülümsedi. Sonra hemen kendini toparlayıp kitabına baktı.

Onunla birkaç saniye normal konuşmuş olması hiçbir şeyi değiştirmiyordu.

Mehmet hâlâ aynı Mehmet'ti.

---

Sınav başladığında sınıf sessizliğe büründü.

Emma soruları dikkatle okumaya başladı. İlk birkaç soruyu çözebildi ama ilerledikçe zorlandı. Bir sorunun üzerinde uzun süre düşündü, işlemlerini tekrar kontrol etti ve sonunda cevabını yazdı.

Sınavın bitmesine birkaç dakika kala başını kaldırdı.

Mehmet çoktan kâğıdını teslim etmişti.

Kapının yanında bekliyordu.

Emma onun bu kadar hızlı bitirmesine şaşırdı ama hemen kendi sınavına döndü. Son soruyu da tamamlayıp kâğıdını öğretmene verdi.

Koridora çıktığında Mehmet'i arkadaşlarıyla konuşurken gördü.

Mehmet onu fark edince yanına geldi.

“Nasıl geçti?”

Emma çantasını omzuna yerleştirdi.

“Fena değildi. Senin?”

“İyiydi.”

“Tabii. Zaten hemen bitirdin.”

Mehmet omuz silkti.

“Çok zor değildi.”

Emma ona baktı.

“Senin için olmayabilir.”

Mehmet bu kez cevap vermedi. Arkadaşlarından biri onu çağırınca başını çevirip uzaklaştı.

Emma da kendi arkadaşının yanına gitti.

Sınav hakkında konuşmaya başladılar.

Günün geri kalanında Mehmet'le neredeyse hiç karşılaşmadılar.

Emma bunun iyi olduğunu düşünüyordu.

Ancak öğle arasında telefonuna gelen mesaj fikrini değiştirdi.

Mehmet: Ders çıkışında bekle. Konuşacağız.

Emma mesajı okuyup telefonu kilitledi.

Yine ne var?

Cevap yazmadı.

---

Dersler bittiğinde Emma çantasını topladı ve sınıftan çıktı.

Mehmet koridorda bekliyordu.

Emma yanına geldi.

“Ne oldu?”

“Cumartesi akşamı annem seninle ilgili bir şey sordu.”

Emma'nın yüzü ciddileşti.

“Ne sordu?”

“Ne zamandır birlikte olduğumuzu.”

Emma birkaç saniye düşündü.

“Ne cevap verdin?”

“Bir süredir, dedim.”

“Bu bir cevap değil ki.”

“Daha fazla ayrıntı istemedi.”

Emma rahat bir nefes aldı.

“Peki, sorun ne?”

Mehmet ellerini cebine koydu.

“Bu hafta sonu yine ailemle yemek yiyeceğiz. Sen de geleceksin.”

Emma'nın yüzündeki rahatlama anında kayboldu.

“Mehmet!”

“Ne var?”

“Daha cumartesi akşamından yeni kurtuldum!”

“Bu sefer parti değil. Sadece yemek.”

“Aradaki fark ne?”

“Daha az insan olacak.”

Emma ona inanmakla inanmamak arasında kaldı.

“Annen mi istedi?”

Mehmet kısa bir süre sustu.

“Evet. Seni tekrar görmek istiyor.”

Emma bakışlarını yere indirdi.

Aylin ona karşı nazik davranmıştı. Bu yüzden kadını kırmak istemiyordu. Ama Mehmet'in ailesiyle daha fazla vakit geçirmek, yalanın içine biraz daha gömülmek demekti.

“Düşünmem gerekiyor.”

Mehmet'in yüzü sertleşti.

“Bunun nesini düşüneceksin? Anlaşmanın bir maddesi.”

Emma başını kaldırdı.

“Biliyorum. Bana sürekli hatırlatmana gerek yok.”

“Öyleyse geleceksin.”

Mehmet arkasını dönüp yürümeye başladı.

Emma arkasından seslendi.

“Mehmet!”

Mehmet durdu ama dönmedi.

“Bir gün bu anlaşmanın sana da sorun çıkaracağını anlayacaksın.”

Mehmet başını çevirip ona baktı.

“Bana ne olacağını düşünmek senin işin değil.”

Sonra uzaklaştı.

Emma olduğu yerde kaldı.

Bir an önce bu anlaşmanın sona ermesini istiyordu.

Ama anlaşmanın bitişine kendisi karar veremiyordu.

---

O akşam Mehmet eve döndüğünde annesi salondaydı.

Aylin oğlunu görünce gülümsedi.

“Mehmet, hafta sonu Emma'yı da yemeğe çağırdım. Senin için uygundur, değil mi?”

Mehmet ceketini çıkarıp koltuğun üzerine bıraktı.

“Zaten geleceğini söyledim.”

Aylin oğluna dikkatle baktı.

“Birbirinize alışmış gibisiniz.”

Mehmet'in kaşları çatıldı.

“Anne, ne demek istiyorsun?”

“Hiçbir şey. Sadece seni uzun zamandır biriyle bu kadar sık görmüyordum.”

Mehmet cevap vermedi.

Aylin bir süre oğlunu izledikten sonra başka bir konuya geçti.

Murat ise odasının kapısından çıkıp salona geldi. Elindeki telefonla bir mesaj okuyordu. Yüzü her zamankinden daha ciddiydi.

“Mehmet, yarın şirketle ilgili seninle konuşmamız gerekiyor.”

Mehmet babasına döndü.

“Ne hakkında?”

“Şirketin bazı işleri. Ama şimdi değil.”

Murat telefonunu cebine koydu ve çalışma odasına geçti.

Mehmet arkasından baktı.

Babasının son zamanlarda bazı konularda kendisinden bir şeyler sakladığını düşünüyordu. Ne zaman şirketle ilgili bir soru sorsa, Murat ya konuyu değiştiriyor ya da daha sonra konuşacaklarını söylüyordu.

Mehmet bundan hoşlanmıyordu.

Ama şimdilik üstelemedi.

Kendi odasına çıkarken telefonunu kontrol etti.

Emma'dan mesaj gelmişti.

Emma: Hafta sonu geleceğim. Ama sadece yemek için. Sonrasında başka bir yere gitmek istemiyorum.

Mehmet mesajı okudu.

Mehmet: Tamam.

Bir süre sonra Emma'dan yeni bir mesaj geldi.

Emma: Bir de lütfen ailene her şeyi anlatmışız gibi davranma. Çünkü anlatmadık.

Mehmet'in yüzü asıldı.

Mehmet: Ne yaptığımı biliyorum.

Emma cevap yazmadı.

Mehmet telefonu yatağın üzerine bıraktı.

Emma'nın sürekli anlaşmayı hatırlatması canını sıkıyordu. Onun bu kadar mesafeli olmasını istemiyordu ama bunu nasıl değiştireceğini de bilmiyordu.

Dahası, Emma'nın kendisine güvenmesi için hiçbir şey yapmadığını düşünmüyordu bile.

Ona göre Emma'nın yapması gereken tek şey, anlaşmaya uymaktı.

Şimdilik Mehmet için mesele bundan ibaretti.

---

Emma ise odasında ödevlerini bitirmişti.

Defterini kapatıp masanın üzerindeki kitapları düzenledi. Sonra pencereden dışarı baktı.

Önünde uzun bir hafta vardı.

Okul, sınavlar, Mehmet ve bitmek bilmeyen anlaşma…

Emma gelecekte öğretmen olduğunda hayatının böyle olmayacağını umuyordu. Kendi kararlarını kendisi verecek, kimsenin baskısı altında kalmadan yaşayacaktı.

O hayalini düşündükçe biraz olsun rahatlıyordu.

Mehmet'in hayatında ne kadar yer kapladığını bilmiyordu.

Ama bir şeyden emindi:

Bir anlaşma yüzünden hayatının geri kalanından vazgeçmeyecekti.

Ve henüz ikisi de bilmiyordu ki bu anlaşma, ileride yalnızca duygularını değil, ailelerinin geçmişini de karşılarına çıkaracaktı.

8. Bölüm Sonu