22. BÖLÜM — GERÇEĞE BİR ADIM

Mehmet o gece babasının söylediklerini düşünmeden duramadı.

“Emma hakkında bildiğin hiçbir şey yok.”

Babası bu cümleyi neden söylemişti? Emma'yı nereden tanıyordu? Yoksa geçmişte yaşanan olayla ilgili bir şey mi biliyordu?

Mehmet cevapları bulmadan rahat edemeyeceğini anlamıştı.

Ertesi sabah okula gittiğinde Emma'yı sınıfın penceresinin yanında buldu. Yanına yaklaşarak konuştu.

“Dün babamla konuştum.”

Emma ona döndü.

“Bana ne?”

“Yangın hakkında.”

Emma'nın yüzündeki ifade bir anlığına değişti. Mehmet bunu fark etti.

“Demek ilgini çekti,” dedi.

Emma hemen toparlandı.

“Şirketinizde yangın çıkmış. Bunun neresi ilginç?”

“Ben sana ilgini çekti mi diye sormadım.”

“Öyleyse ne istiyorsun?”

Mehmet bir adım yaklaştı.

“Babam senin adını duyunca tuhaf davrandı. Sanki seni bu olaydan uzak tutmaya çalışıyordu.”

Emma'nın boğazı düğümlendi ama sesini sakin tuttu.

“Belki de benim bu olayla hiçbir ilgim yoktur.”

“Belki.”

Mehmet'in bu kadar kolay geri çekilmesi Emma'yı şaşırttı.

Ardından Mehmet ekledi:

“Ama sana inanıp inanmayacağıma henüz karar vermedim.”

Emma'nın yüzündeki şaşkınlık yerini öfkeye bıraktı.

“Ben senden bana inanmanı istemedim zaten.”

Zil çaldı. Emma sırasına geçti, Mehmet de arkasından geldi.

İkisi de ders boyunca konuşmadı.

---

Öğle arasında Mehmet, babasının şirketindeki eski çalışanlardan birini aradı. Adamın numarasını şirketin internet sitesindeki iletişim listesinden bulmuştu.

Telefon birkaç kez çaldıktan sonra açıldı.

“Buyurun?”

“Merhaba. Ben Mehmet Murat'ın oğluyum.”

Karşı taraf sustu.

“Size eski bir olay hakkında birkaç soru sormam gerekiyor.”

“Ne olayı?”

“Yıllar önceki şirket yangını.”

Adamın sesi bir anda değişti.

“Ben o konuyla ilgilenmiyorum artık.”

“Peki, o gece ne olduğunu biliyor musunuz?”

“Bilmiyorum.”

“Güvenlik sisteminin kapatıldığını duydum.”

“Bak evlat, benim işim gücüm var. Bir daha bu konuyla ilgili arama.”

Telefon kapandı.

Mehmet ekrana baktı.

Bu, beklediği cevap değildi. Adamın hiçbir şey bilmemesi mümkündü. Ancak soruyu duyduğu anda konuşmayı bitirmesi şüpheliydi.

Mehmet numarayı bir kenara kaydetti.

Şimdilik başka bir şey yapmayacaktı.

---

Ders çıkışında Emma, okul kapısına doğru yürürken Mehmet'in arabasını gördü. Onun kendisini beklediğini anlayınca durdu.

“Bir yere mi gidiyorsun?” diye sordu Mehmet.

“Eve.”

“Ben bırakayım.”

“Gerek yok.”

Mehmet'in yüzü asıldı.

“Bir iyilik yapmaya çalışıyoruz, onu da kabul etmiyorsun.”

Emma ona döndü.

“İyilik yapmakla kararlarımı kontrol etmek aynı şey değil.”

“Her şeyi yanlış anlamayı nasıl başarıyorsun?”

“Belki de sen kendini anlatmayı bilmiyorsundur.”

Mehmet cevap vermedi. Emma yürümeye devam etti.

Birkaç adım sonra arkasından seslendi.

“Emma!”

Emma durdu ama dönmedi.

Mehmet bir süre sustuktan sonra konuştu.

“Dün sana bir şey olduğunu düşündüm. Hâlâ da öyle düşünüyorum.”

Emma yavaşça arkasını döndü.

“Peki?”

“Birisi seni rahatsız ediyorsa söyle.”

Emma onun yüzüne baktı. Sesinde bu kez alışık olduğu alaycılık yoktu. Fakat bu, Mehmet'in birdenbire değiştiği anlamına gelmiyordu.

“Bunu neden yapıyorsun?” diye sordu.

Mehmet kaşlarını çattı.

“Neyi?”

“Bazen gerçekten umursuyormuşsun gibi davranıyorsun. Sonra bir bakıyorum, yine her şeyi kendi istediğin gibi yapmaya çalışıyorsun.”

Mehmet'in yüzü sertleşti.

“Benimle uğraşmak istemiyorsan uğraşma.”

Emma başını salladı.

“Tamam.”

Arkasını dönüp gitti.

Mehmet, bu kadar kolay gitmesini beklemiyordu.

Eskiden Emma mutlaka bir şey söylerdi. Şimdi ise tartışmayı bitirip yoluna devam ediyordu.

Mehmet bunun neden kendisini bu kadar rahatsız ettiğini yine düşünmek istemedi.

---

O akşam Emma odasında ders çalışırken telefonu titredi.

Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj gelmişti.

“Mehmet sorular sormaya başladı. Eğer gerçeği öğrenirse yalnızca sen zarar görmeyeceksin.”

Emma mesajı tekrar okudu.

Bu kez korkusunun yanında öfke de hissetti.

Onu tehdit eden kişi kim olursa olsun, kendisi adına karar veremezdi.

Telefonu eline aldı ve numarayı aradı.

Çağrı başladı.

Bir kez çaldı.

İki kez çaldı.

Sonra karşı taraf telefonu açtı.

Emma konuşmak için ağzını açtı ama karşıdan gelen ses onu durdurdu.

“Sonunda aradın.”

Emma'nın yüzü bembeyaz oldu.

Bu sesi tanıyordu.

Yıllardır unutmaya çalıştığı o geceyle bağlantılı olan adamın sesiydi.

“Sen…” diyebildi yalnızca.

Karşı taraf sakince cevap verdi:

“Beni hatırlamana sevindim, Emma.”

Telefon kapandı.

Emma bir süre kıpırdayamadı.

Artık bunun sıradan bir korkutma mesajı olmadığını biliyordu.

Geçmiş geri dönmüştü.

Ve bu kez yalnızca kendisini değil, Mehmet'i de içine çekiyordu.

22. Bölüm Sonu