2. BÖLÜM — İSTEMEDİĞİM BİR ANLAŞMA

Emma, Mehmet'in söylediklerini duyduğunda birkaç saniye boyunca hiçbir şey söyleyemedi.

Hastanenin koridorunda oturuyorlardı. Emma'nın bileği bandajlıydı ve canı hâlâ ağrıyordu. Mehmet ise karşısındaki sandalyeye yaslanmış, sanki az önce sıradan bir şey söylemiş gibi rahat görünüyordu.

Emma sonunda sessizliğini bozdu.

“Sen ciddi misin?”

Mehmet kaşını kaldırdı.

“Sence şaka mı yapıyorum?”

“Mehmet, ben sadece o çocuklardan kurtulabilmek için öyle söyledim! Gerçekten sevgilin olduğumu iddia etmedim.”

“Biliyorum.”

“Öyleyse neden bunu istiyorsun?”

Mehmet birkaç saniye Emma'ya baktı. Ardından omuz silkti.

“Çünkü işime yarayacak.”

Emma inanamayarak başını salladı.

“Senin işine yarayacak diye ben neden sevgilinmişim gibi davranayım?”

“Çünkü başka seçeneğin yok.”

Bu cümle Emma'nın yüzündeki ifadeyi değiştirdi.

“Beni tehdit mi ediyorsun?”

“İstersen öyle düşün.”

“Sen gerçekten korkunç birisin.”

Mehmet bu söze alışkınmış gibi hafifçe gülümsedi.

“Bunu ilk söyleyen sen değilsin.”

“Son söyleyen de ben olmayacağım, emin ol.”

Emma ayağa kalkmaya çalıştı ama bileğindeki ağrı yüzünden hareketini yavaşlatmak zorunda kaldı. Mehmet hemen doğruldu.

“Dikkat etsene.”

“Bana karışma!”

“Peki. Bir daha düşersen de beni suçlama.”

Emma ona öyle bir baktı ki Mehmet'in gülümsemesi bir anlığına kayboldu.

“Seninle konuşmak bile insanın sabrını tüketiyor.”

“Yine de benimle anlaşma yapacaksın.”

“Hayır, yapmayacağım.”

Emma çantasını aldı ve hastanenin çıkışına doğru yürümeye başladı. Mehmet arkasından geldi.

“Emma.”

Emma durmadı.

“Emma, bekle.”

“Ne var?”

Mehmet ellerini cebine koydu.

“Bu ilişkiyi kabul etmezsen okulda herkese ne söylediğini anlatırım.”

Emma'nın adımları kesildi.

Bir anda hastanenin koridorundaki bütün sesler uzaklaşmış gibi hissetti. Olayın okulda yayılması, insanların onunla dalga geçmesi ve her gördüklerinde Mehmet'le ilgili sorular sorması düşüncesi bile onu yoruyordu.

Yavaşça arkasını döndü.

“Bunu yapamazsın.”

“Yapabilirim.”

“Mehmet, lütfen. O an korkmuştum. Başka ne yapacağımı bilmiyordum.”

Mehmet'in yüzündeki ifade bir anlığına değişti. Emma'nın gerçekten korktuğunu görmüştü. Fakat geri adım atmak yerine bakışlarını yeniden sertleştirdi.

“Yarın okulda sevgilim olduğunu söyleyeceksin.”

Emma gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.

“Ne kadar sürecek?”

Mehmet bu soruyu beklemiyormuş gibi kısa bir süre sustu.

“Ben bitirene kadar.”

“Bu bir cevap değil.”

“Şimdilik bu kadarını bilmen yeterli.”

Emma yumruklarını sıktı. Ona bağırmak, bütün söylediklerini yüzüne vurmak istiyordu. Fakat Mehmet'in tehdidini gerçekleştirmesinden korkuyordu.

Sonunda istemeyerek başını salladı.

“Peki. Kabul ediyorum.”

Mehmet'in yüzünde küçük bir memnuniyet belirdi.

“Güzel.”

“Ama bir şartım var.”

Mehmet kaşlarını kaldırdı.

“Şart mı?”

“Evet. Beni okulda arkadaşlarının önünde küçük düşürmeyeceksin. Bu anlaşmayı kabul etmem, bana istediğin gibi davranabileceğin anlamına gelmiyor.”

Mehmet bir süre onu inceledi.

“Başka?”

“Bana emir vermeyi bırak.”

“Bu biraz zor.”

“Mehmet!”

“Tamam, tamam. Denerim.”

Emma bunun gerçek bir söz olup olmadığından emin değildi.

Mehmet telefonunu çıkardı ve ekranına baktı.

“Yarın sabah okulun girişinde buluşuyoruz.”

“Neden?”

“Çünkü sevgililer birlikte okula gelir.”

“Biz gerçekten sevgili değiliz!”

“Bunu bir de yarın okulun ortasında söylersin artık.”

Emma gözlerini devirdi.

“İnanılmazsın.”

“Bunu da ilk söyleyen sen değilsin.”

Mehmet yürümeye başladı. Birkaç adım sonra durup arkasına döndü.

“Bu arada, yarın geç kalma.”

Emma cevap vermedi.

Mehmet hastanenin kapısından çıkıp gittiğinde Emma olduğu yerde kaldı.

Bir anlaşmayı kabul etmişti.

Hem de hayatında en son anlaşma yapmak isteyeceği insanla.

---

Ertesi sabah Emma alarmı çalmadan uyandı.

Aslında gece boyunca doğru düzgün uyuyamamıştı. Bir yandan Mehmet'in söylediklerini düşünüyor, diğer yandan okulda karşılaşacağı insanları hayal ediyordu.

Yatağında doğrulup telefonunu eline aldı.

Saat 07.12'ydi.

Okulun başlamasına çok az kalmıştı.

“Harika,” diye mırıldandı. “Güne Mehmet'le başlamak. Bundan daha güzel ne olabilir?”

Üzerini giyinip saçlarını topladı. Aynanın karşısında birkaç saniye durdu.

Kendi kendine, “Sadece bir anlaşma. Başka bir şey değil,” dedi.

Bunu kendine kaç kez tekrarladığını bilmiyordu.

Mutfaktan annesi Zeynep'in sesi geldi.

“Emma, kahvaltı hazır!”

“Geliyorum anne!”

Emma çantasını alıp mutfağa gitti. Zeynep kızının bileğindeki bandajı görünce hemen endişelendi.

“Canım, bileğin nasıl? Dün hastaneden geldikten sonra doğru düzgün konuşamadık.”

“İyiyim anne. Doktor biraz dinlenmem gerektiğini söyledi.”

“Peki, o çocuklar sana bir daha bir şey yaparsa mutlaka söyle. Bunu tek başına halletmek zorunda değilsin.”

Emma annesinin yüzüne baktı. Bir an her şeyi anlatmayı düşündü. Mehmet'i, anlaşmayı, tehdidi…

Ama sonra vazgeçti.

“Tamam anne. Merak etme.”

Kahvaltısını bitirip evden çıktı.

Okula giden yol boyunca içinde tuhaf bir gerginlik vardı. Okulun kapısına yaklaştığında ise nedenini çok iyi anladı.

Mehmet girişte bekliyordu.

Üstelik yalnız değildi.

Yanında birkaç arkadaşı vardı. Hepsi bir şeyler konuşuyor, arada gülüşüyordu. Mehmet, Emma'yı gördüğü anda arkadaşlarına bir şey söyledi ve onlardan ayrıldı.

Emma'nın yanına geldi.

“Günaydın, sevgilim.”

Emma olduğu yerde durdu.

“Bana öyle deme.”

Mehmet etrafındaki öğrencilere baktı. Birkaç kişi onları izlemeye başlamıştı.

“Günaydın, Emma,” dedi bu kez daha yüksek sesle. “Böyle daha iyi mi?”

Emma dişlerini sıktı.

“Şu anda senden gerçekten nefret ediyorum.”

Mehmet gülümsedi.

“Bunu sonra konuşuruz. Şimdi elini ver.”

“Ne?”

“Elini.”

“Niye?”

“Emma, herkes bize bakıyor.”

Emma etrafına göz gezdirdi. Gerçekten de birkaç öğrenci onlara bakıyor, fısıldaşıyordu.

İçinden gelen bütün itirazlara rağmen elini uzattı.

Mehmet onun elini tuttu.

Emma bir anda gerildi.

Bu, yalnızca bir el tutuşuydu. Başka hiçbir anlamı yoktu. En azından Emma kendine böyle söylüyordu.

Mehmet ise sanki her şey yolundaymış gibi okul binasına doğru yürümeye başladı.

Emma da istemeyerek onun yanında ilerledi.

Koridorda ilk karşılaştıkları kişi Mehmet'in arkadaşlarından biri oldu.

“Bir dakika,” dedi çocuk şaşkınlıkla. “Siz… gerçekten birlikte misiniz?”

Mehmet, Emma'nın elini biraz daha belirgin şekilde tuttu.

“Evet.”

Çocuğun gözleri büyüdü.

“Sen mi? Emma'yla mı?”

Emma'nın yüzü kızardı ama öfkeden mi, utançtan mı kendisi de anlayamadı.

Mehmet arkadaşına baktı.

“Bir sorun mu var?”

“Yok, sadece… beklemiyordum.”

“Artık biliyorsun.”

Çocuk uzaklaştığında Emma hemen Mehmet'e döndü.

“Bunu neden yaptın?”

“Ne yaptım?”

“Elimi öyle tutmana gerek yoktu!”

Mehmet ona baktı.

“Sevgili olduğumuzu kanıtlamamız gerekmiyor muydu?”

“Kanıtlamakla beni herkesin içinde böyle göstermek aynı şey değil!”

Mehmet cevap vermeden önce bir an durdu.

“Peki. Bundan sonra daha dikkatli olurum.”

Emma bu cevabı beklemiyordu.

“Gerçekten mi?”

“Her söylediğimi tekrar ettirmek zorunda mısın?”

Emma başını iki yana salladı.

“Seninle anlaşma yapmak hayatımın en kötü fikri olabilir.”

Mehmet hafifçe gülümsedi.

“Daha ilk günümüz. Acele etme.”

Emma sınıfına doğru yürürken arkasından onun sesini duydu.

“Emma!”

İstemeyerek döndü.

“Ne var yine?”

Mehmet'in yüzündeki ifade bu kez daha ciddiydi.

“Unutma. Bu anlaşma ikimizin arasında kalacak. Kimseye anlatmayacaksın.”

Emma ona baktı.

“Sen de unutma, Mehmet. Bir gün bu anlaşma bitecek.”

Mehmet birkaç saniye boyunca gözlerini ondan ayırmadı.

“Belki,” dedi.

Sonra arkasını dönüp gitti.

Emma ise sınıfa girdiğinde aklında tek bir düşünce vardı:

Mehmet bu anlaşmayı neden bu kadar çok istiyordu?

Ve daha da önemlisi…

Gerçekten istediği şey yalnızca sahte bir sevgili miydi?

2. Bölüm Sonu