54. BÖLÜM — Bir Şeyler Değişiyor

Aradan birkaç gün geçmişti.

Emma, Mehmet'le çocuk konusunu tekrar konuşmamıştı. Mehmet de verdiği sözü tutuyor, onu kararını değiştirmeye zorlamıyordu. Yine de aralarında zaman zaman küçük gerginlikler yaşanıyordu.

O sabah Emma, salondaki koltuğa oturmuş telefonundan bir şeyler izliyordu. Mehmet işe gitmek üzere hazırlanırken yanına geldi.

— Akşam erken döneceğim. Birlikte dışarı çıkalım mı?

Emma gözlerini telefonundan kaldırdı.

— Nereye?

— Sen seç.

— Gerçekten mi?

— Emma, her seferinde şaşırmana gerek yok.

— Seninle ilgili beklentilerimi düşük tutuyorum, ne yapayım?

Mehmet elini göğsüne koydu.

— Bir haftadır evliyiz, karım tarafından sürekli aşağılanıyorum.

Emma kahkaha attı.

— Abartma. Daha bir haftayı çoktan geçtik.

— Daha da kötü. Demek ki bu böyle devam edecek.

Mehmet kapıya yöneldiğinde Emma arkasından seslendi:

— Akşam geç kalma!

Mehmet dönüp ona baktı.

— Emredersiniz, hanımefendi.

Kapı kapandıktan sonra Emma gülümsedi. Son zamanlarda Mehmet'le geçirdiği bazı anlar ona iyi geliyordu. Fakat kalbinin bir köşesinde hâlâ temkinliydi.

Çünkü güzel bir sabah, geçmişte yaşananları değiştirmiyordu.

---

Akşam Mehmet söz verdiği gibi erken geldi. Emma hazırlanmış, kapının önünde onu bekliyordu.

Mehmet onu görünce birkaç saniye durdu.

— Ne oldu? dedi Emma. Neden öyle bakıyorsun?

— Güzel olmuşsun.

Emma bakışlarını kaçırdı.

— Teşekkür ederim.

— Bir de iltifat edince utanıyorsun.

— Her söylediğine alışmak zorunda değilim.

— Haklısın.

Birlikte dışarı çıktılar. Küçük bir restoranda yemek yediler, ardından sahil boyunca yürüdüler. Hava serindi; Emma ellerini montunun ceplerine soktu.

Mehmet bunu fark etti.

— Üşüdün mü?

— Biraz.

— Arabaya dönelim mi?

Emma başını salladı.

— Biraz daha yürüyelim. İyiyim.

Mehmet onun yanında yürümeye devam etti. Bu kez ne hızını belirledi ne de hemen bir karar vermeye çalıştı.

Bir süre sonra Emma kendiliğinden elini uzattı.

Mehmet elini tuttu ama hiçbir şey söylemedi.

Emma ona baktı.

— Ne oldu yine?

— Hiçbir şey. Elimi kendin tuttun diye şaşırdım.

— İstersen bırakayım.

Mehmet elini biraz daha sıkı tuttu.

— Sakın.

Emma gülümsedi.

— İşte böyle. Bazen çok normal bir insan olabiliyorsun.

— Ben hep normalim.

— Bu tartışmayı burada bitirelim. Kazanamayacaksın.

---

Eve döndüklerinde Emma kendini biraz yorgun hissetti. Üzerini değiştirip yatağa uzandı.

Mehmet odadan çıkmadan önce sordu:

— İyi misin?

— Biraz yorgunum sadece.

— Bir şey ister misin?

— Hayır, sağ ol.

Mehmet ışığı kapattı. Emma gözlerini kapatırken midesinde hafif bir rahatsızlık hissetti. Gün boyunca doğru düzgün yemek yemediğini düşündü.

Ertesi sabah da kendini pek iyi hissetmiyordu.

Kahvaltıda önündeki yiyeceklere baktı ama iştahı yoktu.

Mehmet karşısına oturdu.

— Dün akşamdan beri bir tuhafsın. Hasta mı oluyorsun?

— Sanmıyorum. Belki yorgunluktandır.

— Doktora gidelim mi?

— Mehmet, biraz midem bulanıyor sadece.

— Tamam. Ama kötüleşirsen haber ver.

Emma başını salladı.

Gün içinde kendini dinlenmeye verdi. Birkaç kez midesi bulandı ve normalden daha yorgun hissetti. Önce bunun geçici olduğunu düşündü. Fakat akşam olduğunda aklına bir ihtimal geldi.

Bir an durdu.

Yok artık…

Sonra kendi kendine kızdı.

Emma, hemen her şeyi düşünmeye başlama.

Yine de bu düşünce aklından çıkmıyordu.

---

Ertesi gün Emma, takvimine bakmak için telefonunu eline aldı. Birkaç saniye boyunca ekrana baktı.

Sonra yeniden kontrol etti.

Kaşları çatıldı.

Kalbi hızlanmaya başlamıştı.

— Hayır… diye fısıldadı.

Mehmet o sırada kapıdan içeri girdi.

— Emma? Bir şey mi oldu?

Emma telefonu hemen kapattı.

— Yok.

Mehmet ona dikkatle baktı.

— Bana bakıp sonra telefonu sakladın. Kesin bir şey oldu.

— Her şeyi bilmek zorunda mısın?

Mehmet durdu.

— Hayır. Ama korkmuş gibisin. Yardım edebileceğim bir şey varsa söyle.

Emma'nın boğazı düğümlendi.

Bir ay önce böyle bir ihtimali aklından bile geçirmek istemiyordu. Şimdi ise henüz emin olmadığı bir düşünce karşısında ne hissedeceğini bilmiyordu.

Mehmet'in çocuk istediğini biliyordu.

Ama kendisi hâlâ hazır olup olmadığından emin değildi.

— Mehmet… sana bir şey söylemem gerekiyor.

Mehmet yanına yaklaştı ama aralarında mesafe bıraktı.

— Dinliyorum.

Emma gözlerini ona kaldırdı.

— Önce emin olmam gerekiyor.

Mehmet'in yüzündeki endişe arttı.

— Neden bahsediyorsun, Emma?

Emma cevap vermek için ağzını açtı ama kelimeler çıkmadı.

Henüz bir test yapmamıştı. Henüz hiçbir şey kesin değildi.

Ama ilk kez, hayatlarının değişebileceği ihtimali karşısında yalnızca Mehmet'in ne hissedeceğini değil, kendisinin ne hissettiğini de anlaması gerektiğini fark ediyordu.

O gece Emma uyuyamadı.

Mehmet de onun bir şey sakladığını anlamıştı ama üstüne gitmedi.

Ve ertesi gün Emma, aklındaki soruya cevap bulmaya karar verdi.

Bir sonraki sabah, hiçbir şey eskisi gibi olmayabilirdi.