57. BÖLÜM — Baba Oluyorum…

Sabah olmuştu.

Emma gözlerini açtığında Mehmet çoktan uyanmış, yatağın kenarında oturuyordu. Emma'nın yüzüne baktığında kaşları çatıldı.

“Emma, bugün doktora gidiyoruz.”

Emma bir anda doğruldu.

“Ne? Hayır, gitmek istemiyorum!”

“Dün akşam da miden bulandı. Doğru düzgün yemek yemiyorsun. Sabah ağladın. Bir şeylerin yolunda olmadığını görüyorum.”

“Mehmet, iyiyim diyorum!”

Mehmet ayağa kalktı.

“İyi değilsin. Bunu ikimiz de biliyoruz.”

Emma'nın gözleri doldu. Yatağından kalkıp ondan uzaklaştı.

“Her şey benim kararım olmak zorunda değil mi? Neden yine benim yerime karar veriyorsun?”

Mehmet bir an sustu. Söyledikleri ona mezuniyet gününü, Emma'yı evliliğe mecbur bıraktığı o anı hatırlatmıştı.

Ama Emma'nın kötüleşmesinden korkuyordu.

“Bu konuda seni korkutmak istemiyorum,” dedi. “Ama kendini kötü hissediyorsun. Doktora gitmemiz gerekiyor.”

“Gitmeyeceğim!”

Mehmet çenesini sıktı. Sonra telefonunu ve ceketini aldı.

“Hazırlan. Seni hastaneye götüreceğim.”

Emma öfkeyle ona baktı.

“Beni zorla mı götüreceksin?”

Mehmet cevap vermedi. Bu sessizlik bile Emma'yı daha fazla korkuttu.

“Mehmet, lütfen…”

Onun sesindeki çaresizliği duyunca Mehmet'in yüzü değişti.

“Emma, senden nefret ettiğin şeyi yapmanı istemek istemiyorum. Ama sana bir şey olmasından korkuyorum.”

“Ben de korkuyorum zaten!” diye bağırdı Emma.

Mehmet donup kaldı.

Emma hemen sustu. Ağzından çıkan sözlerin ardından yüzünü çevirdi.

Mehmet yavaşça yaklaştı.

“Neden korkuyorsun?”

Emma cevap vermedi.

Mehmet bir süre bekledi. Sonra elini uzattı.

“Benimle gel. Ne olursa olsun önce seni dinleyeceğim.”

Emma onun eline baktı. İçindeki korku hâlâ geçmemişti. Fakat kendisini gerçekten kötü hissediyordu.

Sonunda elini tuttu.

“Tamam,” dedi. “Ama benimle ilgili bir karar verilecekse benim de söz hakkım olacak.”

Mehmet başını salladı.

“Olacak.”

---

Hastaneye vardıklarında Emma'nın kalbi hızla çarpıyordu.

Mehmet kayıt işlemlerini hallederken Emma sessizce oturuyordu. Birkaç dakika sonra doktor onları içeri çağırdı.

Doktor, Emma'nın şikâyetlerini dinledi ve bazı sorular sordu.

“Adetinizde gecikme oldu mu?”

Emma'nın yüzü bembeyaz kesildi.

Mehmet hemen ona döndü.

“Emma?”

Emma parmaklarını birbirine kenetledi.

“Evet,” diye fısıldadı.

Doktor birkaç soru daha sorduktan sonra gerekli testleri istedi. Bekleme salonunda geçen dakikalar Emma'ya saatler gibi geliyordu.

Mehmet yanındaki sandalyede oturuyordu. Birkaç kez konuşmak istedi ama Emma'nın korkmuş hâlini görünce sustu.

Sonunda Emma başını kaldırdı.

“Mehmet…”

“Buradayım.”

“Bir şey öğrenirsek… bana kızma, olur mu?”

Mehmet'in yüzündeki endişe arttı.

“Neden sana kızayım?”

Emma cevap veremedi.

Tam o sırada hemşire sonuçlarla ilgili bilgi vermek için onları yeniden içeri çağırdı.

Doktor ikisine baktı.

“Test sonuçlarına göre Emma Hanım, hamilesiniz.”

Oda bir anda sessizleşti.

Mehmet duyduğu şeyi anlamaya çalışır gibi doktora baktı.

“Ne dediniz?”

Doktor sakin bir şekilde tekrarladı.

“Hamilelik testi pozitif. Hamilesiniz.”

Mehmet yavaşça Emma'ya döndü.

Emma'nın gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

“Sen… hamile misin?” diye sordu Mehmet, sesi titreyerek.

Emma başını eğdi.

“Evet.”

Mehmet'in dudakları aralandı ama bir süre tek kelime bile söyleyemedi.

Baba olacaktı.

Uzun zamandır hayalini kurduğu şey gerçek olabilirdi. İçinde tarifsiz bir sevinç yükseldi; gözleri doldu, elleri titredi.

Ama sonra Emma'nın ağladığını fark etti.

Onun yüzündeki korkuyu görünce sevinci bir anda başka bir duyguya karıştı.

“Emma…”

Emma yüzünü elleriyle kapattı.

“Özür dilerim.”

Mehmet şaşkınlıkla ona baktı.

“Ne için özür diliyorsun?”

“Sana söyleyemedim. Dün öğrendim. Ne yapacağımı bilemedim.”

Mehmet'in gözleri büyüdü.

“Dünden beri biliyor muydun?”

Emma başını salladı.

“Evet. Banyoda ağlarken de bunu öğrendiğim için ağlıyordum.”

Mehmet derin bir nefes aldı. Bir an ona sarılmak istedi ama Emma'nın geri çekilebileceğini düşünerek olduğu yerde kaldı.

“Benden neden korktun?” diye sordu usulca.

Emma gözlerini kaldırdı.

“Çünkü sen bir çocuk istiyorsun. Ben ise hazır değilim. Ya benim ne hissettiğimi dinlemeden karar verirsen diye korktum.”

Mehmet'in yüzündeki sevinç yavaşça yerini üzüntüye bıraktı.

Emma devam etti:

“Biliyorum, baba olmak istiyorsun. Ama ben hâlâ korkuyorum, Mehmet. Daha kendi hayatımızı bile tam olarak düzene koyamadık. Evliliğimizin nasıl başladığını unutamıyorum. Şimdi bir de…”

Sesi kesildi.

Mehmet başını öne eğdi.

Bir zamanlar Emma'nın kararlarını elinden almıştı. Şimdi ise onun en büyük korkusunun yine kendi kararlarının elinden alınması olduğunu anlıyordu.

“Bana bunu söylemek zorunda kalmamalıydın,” dedi kısık sesle. “Benim seni dinleyeceğimi bilmeliydin. Ama geçmişte sana bunu hissettirmedim.”

Emma gözlerini sildi.

“Şimdi ne olacak?”

Mehmet ona baktı.

“Önce doktorun söylediklerini dinleyeceğiz. Sonra senin ne hissettiğini konuşacağız. Sana hazır olmadığın bir şeyi hissetmeni söylemeyeceğim.”

Emma'nın gözleri yeniden doldu.

“Peki ya sen?”

Mehmet'in dudaklarında belli belirsiz, duygulu bir gülümseme belirdi.

“Ben mi?”

“Baba olacağını öğrendin. Mutlu değil misin?”

Mehmet'in gözleri doldu.

“Çok mutluyum, Emma. Bunu inkâr edemem.”

Sonra sesini yumuşattı.

“Ama sen korkarken yalnızca kendi mutluluğumu düşünemem. Bu haberi benim kadar senin de nasıl karşıladığın önemli.”

Emma ilk kez o sabah onun gözlerine biraz daha uzun baktı.

Mehmet elini uzattı ama bu kez karar vermeyi ona bıraktı.

Emma bir süre tereddüt etti. Ardından parmaklarını onun parmaklarına geçirdi.

Mehmet elini nazikçe tuttu.

“Baba oluyorum…” diye fısıldadı.

Bu kez gözlerinden bir damla yaş süzüldü.

Emma ağlamaya devam ediyordu. Mehmet ise hem sevinçli hem de korkmuştu. Çünkü artık yalnızca kendi hayatlarından söz etmiyorlardı.

Fakat ikisinin de bilmesi gereken bir şey vardı: Bu haber, Emma'nın bütün korkularını bir anda yok etmeyecekti.

Hastaneden çıktıklarında Mehmet arabayı çalıştırmadan önce ona döndü.

“Emma, sana bir söz vereceğim.”

Emma yorgun gözlerle ona baktı.

“Ne sözü?”

“Bu bebeğin geleceğiyle ilgili konuşurken seni susturmayacağım. Ne hissettiğini anlatmana izin vereceğim. Senin korkularını da ciddiye alacağım.”

Emma hemen gülümsemedi. Ona hemen inanmadı da.

Yalnızca başını hafifçe salladı.

“Bunu gerçekten yapmanı istiyorum.”

“Biliyorum.”

Mehmet elini onun elinin üzerine koydu.

“Ve bir şey daha…”

Emma ona baktı.

Mehmet'in sesi titredi.

“Bir gün çocuğumuz olursa ona, annesinin ne kadar güçlü olduğunu anlatacağım.”

Emma'nın dudakları titredi.

“Mehmet…”

“Çünkü şu an bile korkmana rağmen her şeyi tek başına taşımaya çalışıyorsun.”

Emma başını çevirip camdan dışarı baktı. Gözyaşları hâlâ dinmemişti.

Mehmet ise ilk kez baba olmanın yalnızca sevinçten ibaret olmadığını anlıyordu.

Bazen bir hayatın değişmesi, insanın önce kendi hatalarıyla yüzleşmesini gerektirirdi.

Ve o gün Mehmet, ilk kez yalnızca Emma'nın kocası olmayı değil, onun güvenebileceği biri olmayı da öğrenmesi gerektiğini hissetti.

Çünkü artık hayatlarında yeni bir gerçek vardı.

Mehmet baba olacaktı.

Ama Emma'nın kalbindeki korkuyu yenmek için, önlerinde hâlâ uzun bir yol vardı.