62. BÖLÜM — Lia İçin İlk Alışverişimiz

Emma sabah gözlerini açtığında Mehmet'in yatağın diğer tarafında oturmuş, telefonundan bir şeylere baktığını gördü.

Emma: Günaydın. Ne yapıyorsun öyle?

Mehmet: Günaydın, sevgilim. Kızımız için alışveriş listesi hazırlıyorum.

Emma doğrulup ona şaşkınlıkla baktı.

Emma: Ne listesi?

Mehmet: Lia'nın ihtiyaçları. Beşik, kıyafetler, battaniye, oyuncaklar…

Emma: Mehmet, daha doğmasına aylar var!

Mehmet: Eee? Hazırlıklı bir baba olmak suç mu?

Emma gülümseyerek başını salladı.

Emma: Hayır ama sen böyle devam edersen bütün mağazayı satın alacaksın.

Mehmet: Güzel fikir. Böylece başka mağazalara gitmek zorunda kalmayız.

Emma: Mehmet!

Mehmet gülerek telefonu bıraktı ve Emma'nın elini tuttu.

Mehmet: Şaka yapıyorum. Hadi hazırlan. Bugün kızımız için ilk alışverişimizi yapıyoruz.

Emma'nın yüzündeki gülümseme büyüdü. Lia için ilk kez bir şeyler alacak olmak onu heyecanlandırıyordu.

---

Mağazaya girdiklerinde Mehmet doğrudan bebek kıyafetlerinin bulunduğu bölüme yöneldi.

Mehmet: Şuna bak!

Elinde minicik, açık renkli bir elbise tutuyordu.

Emma elbiseyi görünce gülümsedi.

Emma: Çok güzelmiş…

Mehmet: Alıyoruz.

Emma: Daha fiyatına bakmadın bile!

Mehmet: Güzel mi?

Emma: Güzel.

Mehmet: O zaman tamam.

Emma kahkaha atmadan gülerek başını iki yana salladı.

Emma: Seninle alışveriş yapmak gerçekten zor olacak.

Bir süre sonra Emma, üzerinde küçük bir kedi bulunan beyaz bir tulum gördü. Elini uzatıp kumaşına dokundu. Ardından yüzündeki gülümseme yavaşça değişti.

Küçücük tulum, Lia'nın gerçekten hayatlarına katılacağını yeniden hissettirmişti.

Mehmet onun sessizleştiğini fark etti.

Mehmet: Emma? İyi misin?

Emma başını salladı.

Emma: İyiyim. Sadece… Bir gün bunu gerçekten onun üzerinde göreceğimizi düşünmek çok tuhaf.

Mehmet yanına yaklaştı.

Mehmet: Güzel bir tuhaflık mı?

Emma: Evet. Hem de çok güzel.

Mehmet elini uzattı. Emma da hiç tereddüt etmeden onun elini tuttu.

Mehmet: Bazen hâlâ inanamıyorum. Bir kızımız olacak.

Emma: Ben de inanamıyorum. Ama sanırım artık eskisi kadar korkmuyorum.

Mehmet'in yüzündeki gülümseme hafifçe silindi. Emma'nın geçmişte ne kadar korktuğunu biliyordu.

Mehmet: Korkularını tamamen unutmanı beklemiyorum. Sana bunu yaşatan şeylerin bir parçası da benim. Ama bundan sonra kararlarımızı birlikte vermek istiyorum.

Emma gözlerini ondan ayırmadı.

Emma: Ben de bunu istiyorum, Mehmet. Sadece sözlerini değil, gerçekten yaptıklarını görmek istiyorum.

Mehmet: Göreceksin.

Emma beyaz tulumu sepetlerine koydu.

Emma: Bunu alıyoruz.

Mehmet: Emredersiniz, hanımefendi.

Emma: Çok komiksin gerçekten.

Mehmet: Sen gülümseyince öyle oluyorum.

Emma bu kez cevap vermedi. Yalnızca elini biraz daha sıkı tuttu.

---

Eve döndüklerinde aldıkları eşyaları salondaki masanın üzerine dizdiler.

Mehmet, minicik çorapları avucuna aldı.

Mehmet: Bunlar gerçekten bir insanın ayağına nasıl sığacak?

Emma: Mehmet, bebekler küçük doğuyor.

Mehmet: Biliyorum ama… Bunlar benim iki parmağım kadar!

Emma gülümseyerek çorapları elinden aldı.

Emma: Senin kızın olacak. Hazırlıklı ol.

Mehmet: Ben hazırım. Hatta istersen yarın beşiğini de alabiliriz.

Emma: Yarın mı? Önce bugün aldıklarımızı yerleştirelim, baba bey.

Mehmet bu hitapla bir an durdu.

Mehmet: Bir daha söyler misin?

Emma kaşlarını kaldırdı.

Emma: Ne?

Mehmet: Az önce bana ne dedin?

Emma onun ne demek istediğini anlayınca gülümsedi.

Emma: Baba bey mi?

Mehmet başını salladı.

Mehmet: Evet. Bir daha söyle.

Emma: Baba bey.

Mehmet'in yüzünde öyle içten bir gülümseme belirdi ki Emma bir süre ona bakakaldı.

Mehmet: Bunu senden duymak… Tahmin ettiğimden çok daha güzelmiş.

Emma elini onun yanağına koydu.

Emma: İyi bir baba olacağına inanıyorum. Ama bunu bana ve Lia'ya her gün göstermen gerekecek.

Mehmet: Göstereceğim.

---

Akşam olduğunda Emma koltuğa uzanmıştı. Mehmet yanına oturunca onun elini aldı ve karnının üzerine koydu.

Emma: Mehmet?

Mehmet: Efendim?

Emma: Lia'ya bir şey söylemek ister misin?

Mehmet önce Emma'ya, sonra elinin bulunduğu yere baktı.

Bir süre sessiz kaldı.

Mehmet: Merhaba, küçük kızım. Ben senin babanım. Henüz birbirimizi tanımıyoruz ama seni şimdiden çok seviyorum. Anneni de çok seviyorum. Umarım büyüdüğünde evimizde hep huzur ve mutluluk olur.

Emma'nın gözleri doldu.

Mehmet: Ve umarım annenin güzel gülüşünü alırsın. Çünkü ben o gülüşü gördüğümde…

Durdu.

Emma: Ne olduğunda?

Mehmet ona döndü.

Mehmet: Kendimi dünyanın en şanslı insanı gibi hissediyorum.

Emma başını onun omzuna yasladı.

Bir süre sonra hafifçe mırıldanmaya başladı. Çocukken annesinden duyduğu, sözlerini hâlâ hatırladığı eski bir ninniydi.

Mehmet konuşmadı. Sadece onu dinledi.

Emma şarkıyı bitirdiğinde Mehmet saçlarını okşadı.

Mehmet: Lia bunu çok sevecek.

Emma: Umarım.

Mehmet: Bir gün ona senin söylediğin bu ninniyle uykuya dalmayı öğreteceğiz.

Emma başını kaldırıp ona baktı.

Emma: Birlikte mi?

Mehmet: Birlikte.

Emma bir an düşündü, ardından onun elini öptü.

Emma: Biliyor musun, eskiden geleceğimi düşünmek beni korkutuyordu. Şimdi ise seninle kuracağımız geleceği merak ediyorum.

Mehmet'in gözleri doldu ama sesini sakin tuttu.

Mehmet: Bu benim için çok değerli, Emma. Sana yeniden korku yaşatmamak için elimden geleni yapacağım.

Emma: Benden hiç hata yapmayacağını söylemeni istemiyorum. Sadece hata yaptığında beni dinlemeni istiyorum.

Mehmet: Dinleyeceğim.

Emma yeniden başını omzuna yasladı. Mehmet de onu kendine çekti.

O akşam Lia için aldıkları ilk kıyafetler masanın üzerinde duruyordu. Henüz odası hazırlanmamış, beşiği alınmamıştı. Önlerinde daha uzun bir yol vardı.

Ama ilk kez bu yol Emma'ya yalnızca korkutucu gelmiyordu.

Çünkü artık geleceği düşünürken yalnızca geçmişte yaşadıklarını hatırlamıyor, önlerinde birlikte kurabilecekleri güzel günleri de görebiliyordu.

Ve Mehmet, Emma'nın bu güvenini kaybetmemek için her gün yeniden çabalaması gerektiğini biliyordu.