28. BÖLÜM — ZAMANLA GEÇMEZ

Emma ertesi sabah okula geldiğinde Mehmet çoktan sınıftaydı. Önündeki deftere bakıyor gibi görünüyordu ama Emma içeri girdiği andan itibaren gözleri ona kaymıştı.

Emma yerine oturdu, çantasından kitaplarını çıkardı ve tek kelime etmedi.

Mehmet dayanamadı.

“Dün akşam babamla konuştum.”

Emma başını kaldırdı.

“Ne dedi?”

“Hiçbir şey. Her zamanki gibi konuyu değiştirdi.”

Emma dudaklarını birbirine bastırdı. Murat'ın da gerçeği sakladığını düşünüyordu ama bunu Mehmet'e söylemek istemedi. Zaten yeterince şüphe içindeydi.

“Belki de bilmediği bir şeydir,” dedi.

Mehmet alaycı bir ifadeyle baktı.

“Bunu gerçekten sen de mi söylüyorsun?”

Emma'nın yüzü düştü.

“Ben yalnızca bir ihtimal söyledim.”

“Senin bütün ihtimallerin babamı korumakla ilgili.”

“Ben kimseyi korumuyorum!”

Sınıftaki birkaç öğrenci onlara döndü. Emma sesini alçalttı.

“Her şeyi benim üzerime yıkmaktan vazgeç. Senin babanla benim geçmişim aynı değil.”

Mehmet bir an sustu. Bu cümle ona dokunmuştu ama bunu belli etmek yerine defterini kapattı.

“Peki. Nasıl istiyorsan öyle olsun.”

Ders başladığında ikisi de önüne döndü. Ancak aralarındaki sessizlik, tartışmalarından bile daha ağırdı.

---

Öğle arasında Emma bahçeye çıktı. Bir banka oturup öğretmenlik sınavları için hazırladığı notları açtı. Bir gün Uludağ Üniversitesinde okumak, ardından ilkokul öğretmeni olmak istiyordu. Hayatında yalnızca bu sırrın ve Mehmet'in olmadığı bir gelecek hayal etmeye çalışıyordu.

“Yine ders mi çalışıyorsun?”

Başını kaldırdığında Arda'yı gördü.

“Evet. Biraz ilerlemem gerekiyor.”

Arda yanına oturdu.

“Son zamanlarda hiç iyi görünmüyorsun. Bir şey mi oldu?”

Emma bir an anlatmayı düşündü. Ama yangından, belgelerden ve Mehmet'in ailesinden söz edemezdi.

“Biraz kafam karışık.”

Arda başını salladı.

“Anlatmak zorunda değilsin. Ama her şeyi tek başına çözmek zorunda da değilsin.”

Emma hafifçe gülümsedi.

“Teşekkür ederim.”

Bahçenin diğer ucunda onları gören Mehmet'in yüzü değişti. Yanlarına gitmek istedi ama kendini durdurdu.

Arda'nın Emma'yı güldürmesi canını sıkıyordu. Üstelik Emma, kendisiyle konuşurken göstermediği rahatlığı Arda'nın yanında gösterebiliyordu.

Mehmet bunun kıskançlık olduğunu kabul etmek istemedi.

Yanlarına gidip Emma'nın çantasını aldı.

“Ders başladı. Geliyoruz.”

Emma ayağa kalktı ve çantasını elinden çekti.

“Kendim taşıyabilirim.”

Arda ikisine baktı ama araya girmedi.

Emma, Mehmet'in yanından geçerken alçak sesle konuştu.

“Beni yönetebileceğini sanmayı bırak.”

Mehmet cevap vermedi. Bu kez söyleyecek bir şey bulamamıştı.

---

Dersler bittikten sonra Mehmet, Emma'yı okul kapısında bekledi.

“Seninle bir yere gitmemiz gerekiyor.”

Emma yorulmuştu.

“Nereye?”

“Şirkete.”

“Ben gelmiyorum.”

Mehmet'in kaşları çatıldı.

“Emma, babamın sakladığı şeyleri öğrenmemiz gerekiyor.”

“Senin öğrenmen gerekiyorsa kendin git.”

“Bu olayda sen de varsın.”

Emma çantasının askısını düzeltti.

“Evet. Ama bu, istediğin zaman beni peşinden sürükleyebileceğin anlamına gelmiyor.”

Mehmet bir süre ona baktı. Sonra ilk kez kararını değiştirdi.

“Peki. Gelmek zorunda değilsin.”

Emma bu cevabı beklemiyordu.

Mehmet devam etti:

“Ama bir şey öğrenirsem sana söyleyeceğim. Sen de benden sakladığın bir şey olursa söyle.”

Emma hemen cevap vermedi.

“Buna söz veremem.”

Mehmet'in yüzü yeniden sertleşti.

“Tabii. Senden de bunu beklemeliydim.”

Arkasını dönüp uzaklaştı.

Emma onun ardından baktı. Mehmet'in bir anlığına geri adım atmış olması hoşuna gitmişti ama ardından söylediği sözler her şeyi yeniden zorlaştırmıştı.

Bir adım ileri, iki adım geri.

Mehmet'in değişmesi böyle bir şeydi belki de. Fakat Emma, onun değişmesini bekleyerek kendi hayatını ertelemek istemiyordu.

---

O akşam Mehmet, babasının çalışma odasına girdiğinde Murat kasayı kapatıyordu.

“Selim Karaca'yla ne yaşadınız?”

Murat'ın eli durdu.

“Bu ismi nereden duydun?”

“Demek tanıyorsun.”

Murat oğluna döndü.

“Mehmet, bu konuyu kapatmanı istiyorum.”

“Bana ne olduğunu anlatana kadar kapatmayacağım.”

Murat'ın yüzündeki yorgunluk ilk kez açıkça belli oldu.

“Selim yalnızca şirketin ortağı değildi. Yangından önce aramızda ciddi bir anlaşmazlık çıktı. Bazı belgelerin kaybolduğunu öğrendim. Sonra yangın oldu.”

“Belgelerde ne vardı?”

“Şirketin geleceğini değiştirebilecek bilgiler.”

“Peki senin imzan neden o para transferinde var?”

Murat cevap veremedi.

Mehmet bir adım yaklaştı.

“Baba, o gece ne yaptın?”

Murat gözlerini kaçırdı.

“Ben yangını çıkarmadım.”

Mehmet'in yüzü buz kesti.

“Ben sana yangını senin çıkarıp çıkarmadığını sormadım.”

Odada uzun bir sessizlik oluştu.

Murat sonunda konuştu.

“Bazı kararlar aldım. O kararların sonuçlarını hâlâ taşıyorum. Ama sana her şeyi şimdi anlatamam.”

Mehmet başını salladı.

“Öyleyse kendim öğreneceğim.”

Kapıya yöneldiğinde babası arkasından seslendi.

“Mehmet! Gerçeği öğrendiğinde herkesten nefret etmek isteyebilirsin.”

Mehmet durdu ama arkasını dönmedi.

“Beni asıl korkutan şey, gerçeği öğrendiğimde kime güveneceğimi bilememek.”

Ve odadan çıktı.

O gece Emma da Mehmet de aynı şeyi düşünüyordu: Geçmişin bir gün geride kalacağını söylemek kolaydı.

Ama bazı gerçekler, zaman geçtikçe unutulmuyor; yalnızca daha ağırlaşıyordu.

28. Bölüm Sonu