14. BÖLÜM — BİR ADIM İLERİ, İKİ ADIM GERİ

Cuma sabahı Mehmet okula geldiğinde Emma çoktan sırasına oturmuştu.

Önündeki deftere bir şeyler yazıyor, sınıfa girenlere pek dikkat etmiyordu.

Mehmet çantasını bıraktıktan sonra ona döndü.

“Dünkü sunum için teşekkür ederim.”

Emma kalemini durdurdu.

Başını kaldırıp ona baktı.

“Ne?”

“Sunum. Dosyayı hazırlamışsın. İşimizi kolaylaştırdı.”

Emma birkaç saniye sessiz kaldı. Mehmet'in ağzından böyle bir cümle duymaya alışık değildi.

“Önemli değil,” dedi sonunda. “Ben zaten hazırlayacaktım.”

Mehmet başını salladı.

“Peki.”

Sonra kendi sırasına döndü.

Emma bir süre onu izledi.

Demek teşekkür edebiliyormuş.

Bu düşünce aklından geçer geçmez kendine kızdı. Bir teşekkür etmesi, bütün davranışlarının değiştiği anlamına gelmiyordu.

Yine de sabahın ilk dakikalarında tartışmamış olmaları hoşuna gitmişti.

---

Öğle arasında Emma kantine gitmek için çantasını topluyordu. Mehmet yanına geldi.

“Benimle gel.”

Emma iç çekti.

“Bir gün de bir şey rica etsen şaşıracağım.”

Mehmet kaşlarını kaldırdı.

“Gelmek istemiyorsan gelme.”

Emma çantasını omzuna taktı.

“Tamam, geliyorum.”

Birlikte kantine indiler. Mehmet yemeklerini aldıktan sonra bahçedeki boş bir masaya oturdu. Emma da karşısına geçti.

Bir süre sıradan konulardan konuştular. Sonra Mehmet, Emma'nın önündeki tabağa baktı.

“Bir şey yemeyecek misin?”

Emma kaşlarını çattı.

“Yiyorum zaten.”

“İki lokma aldın.”

“Mehmet, ne yediğimi sayıyor musun?”

“İnsan bir şey soramıyor.”

Emma cevap vermedi. Yemeğine devam etti.

Birkaç dakika sonra yanlarına Arda geldi.

“Selam. Burada oturabilir miyim?”

Emma başını salladı.

“Tabii.”

Arda oturdu ve okulda yapılacak etkinlikten bahsetmeye başladı. Emma da konuşmaya katıldı. Bir süre sonra ikisi etkinlikte hangi görevleri almak istediklerini tartışırken Mehmet sessizleşti.

Arda bir espri yaptığında Emma gülümsedi.

Mehmet çatalını tabağa bıraktı.

“Çok eğleniyorsunuz.”

Emma ona döndü.

“Bir sorun mu var?”

“Yok.”

Arda ikisinin yüzüne baktı.

“Ben bir şey mi yaptım?”

Emma hemen cevap verdi.

“Hayır, senlik bir şey yok.”

Mehmet ayağa kalktı.

“Ben gidiyorum.”

Emma şaşırdı.

“Daha yemeğini bitirmedin.”

“İştahım kaçtı.”

Tepsisini alıp uzaklaştı.

Arda, Mehmet'in arkasından baktı.

“Her zaman böyle mi?”

Emma iç çekti.

“Çoğu zaman.”

Ama içinden başka bir şey geçiyordu.

Az önce her şey normaldi. Şimdi yine ne oldu?

---

Dersler bittikten sonra Emma okulun kapısına yöneldiğinde Mehmet'in onu beklediğini gördü.

“Ne istiyorsun?” diye sordu.

Mehmet'in yüzü asıktı.

“Arda'yla ne konuşuyordunuz?”

Emma birkaç saniye ona baktı.

“Etkinlik hakkında.”

“Başka?”

“Başka ne konuşmuş olabiliriz?”

Mehmet cevap vermedi.

Emma'nın sabrı tükeniyordu.

“Mehmet, arkadaşlarımla konuşmamı da mı kontrol edeceksin?”

“Kontrol etmiyorum.”

“Öyle mi? O zaman neden hesap soruyorsun?”

Mehmet bir adım yaklaştı.

“Ben senin sevgilinim. Biraz dikkatli davranabilirsin.”

Emma'nın yüzündeki ifade değişti.

“Bizim sevgili olmamız, kiminle konuşacağıma senin karar verebileceğin anlamına gelmiyor.”

Mehmet'in çenesi gerildi.

“Her şeyi yanlış anlıyorsun.”

“Hayır. Sen her şeyi kendi istediğin gibi olsun istiyorsun.”

Mehmet bir süre ona baktı.

“Biliyor musun, seninle konuşmak gerçekten imkânsız.”

Emma başını salladı.

“Buna sevindim. En azından bir konuda aynı fikirdeyiz.”

Arkasını dönüp yürümeye başladı.

Mehmet onu durdurmadı.

Ama yüzündeki öfke kolay kolay geçmedi.

---

Akşam Mehmet odasında otururken annesi kapıyı çaldı.

“Girebilir miyim?”

Mehmet bilgisayarından gözünü ayırmadan cevap verdi.

“Gir.”

Aylin içeri girip yatağın kenarına oturdu.

“Bugün Emma'yla tartışmışsınız.”

Mehmet başını kaldırdı.

“Kim söyledi?”

“Bunu bilmem gerekiyor mu?”

“Anne, her tartışmamızı konuşmak zorunda mıyız?”

Aylin sakinliğini korudu.

“Zorunda değiliz. Ama sana bir şey söylemek istiyorum.”

Mehmet bilgisayarını kapattı.

“Söyle.”

“Birini yanında tutmak istiyorsan ona sürekli ne yapacağını söyleyemezsin.”

Mehmet'in yüzü sertleşti.

“Ben ona ne yapacağını söylemiyorum.”

Aylin kaşlarını kaldırdı.

“Öyle mi düşünüyorsun?”

Mehmet cevap vermedi.

Annesi devam etti:

“Emma'nın kendi düşünceleri, arkadaşları ve hayalleri var. Onları yok sayarsan bir gün senin yanında durmak istemeyebilir.”

Mehmet ayağa kalktı.

“Emma'nın ne düşündüğünü benden iyi bildiğini sanma.”

Aylin de ayağa kalktı.

“Ben onun ne düşündüğünü bildiğimi söylemedim. Senin ne yaptığını görüyorum.”

Mehmet'in yüzü kapandı.

“Bu konuyu konuşmak istemiyorum.”

Aylin başını salladı.

“Peki. Ama söylediklerimi düşün.”

Odadan çıktı.

Mehmet yeniden bilgisayarının başına oturdu.

Annesinin söyledikleri hoşuna gitmemişti. Özellikle de Emma'nın bir gün yanında durmak istemeyebileceği düşüncesi.

Ama bunu kabul etmek yerine kendine kızdı.

Kimseye ihtiyacım yok.

Bu cümleyi daha önce de defalarca düşünmüştü.

Yine de Emma'nın Arda'yla gülerek konuştuğu görüntü aklından çıkmıyordu.

---

Emma ise o gece annesinin yanına oturmuş, ertesi gün yapacağı işleri planlıyordu.

Mehmet'in sabahki teşekkürünü hatırladı. Ardından kantindeki tavrını ve okul çıkışındaki tartışmalarını düşündü.

Bir anlığına onun değişmeye başladığını düşünmüştü.

Ama Mehmet yine aynı şeyi yapmıştı: Kendi istediği gibi davranmadığında Emma'yı suçlamıştı.

Emma defterini kapattı.

Artık her küçük iyiliği büyük bir değişimin işareti olarak görmeyecekti.

Mehmet'in gerçekten değişip değişmediğini sözleri değil, zaman içindeki davranışları gösterecekti.

Ve Emma, bunu beklerken kendi hayatını unutmayacaktı.

14. Bölüm Sonu