16. BÖLÜM — KONUŞMAMIZ GEREKİYOR

Ertesi gün Emma, dersler biter bitmez etkinlik hazırlıkları için sınıfta kaldı.

Masaların üzerine renkli kâğıtlar, makaslar ve afiş taslakları yayılmıştı. Öğretmenleri görevleri dağıtmış, öğrenciler de kendi bölümlerini hazırlamaya başlamıştı.

Emma elindeki afişi düzeltirken Arda yanına geldi.

“Şu başlığı biraz yukarı alsak daha iyi olmaz mı?”

Emma afişe baktı.

“Haklısın. Biraz boşluk kalmış.”

Birlikte başlığı düzelttiler. Ardından Arda başka bir afişi hazırlamak için masanın diğer tarafına geçti.

Tam o sırada kapıda Mehmet belirdi.

Emma onu fark etti ama yaptığı işi bırakmadı.

Mehmet birkaç saniye bekledi. Emma'nın kendisini görmesine rağmen yanına gelmemesi canını sıktı.

“Emma.”

Emma başını kaldırdı.

“Efendim?”

“Seninle konuşacaktık.”

“Hatırlıyorum.”

“E o zaman gelsene.”

Emma elindeki kalemi masaya bıraktı.

“Mehmet, şu işi bitirmem gerekiyor. Biraz bekleyebilirsin.”

Mehmet'in yüzü değişti.

“Benimle konuşmak için bile zamanın yok artık.”

Emma şaşkınlıkla ona baktı.

“Bunu sen mi söylüyorsun?”

“Ne demek istiyorsun?”

“Dün bütün gün seninle konuşmaya çalıştım. Sonra bana işim olduğunu söyledin. Bugün de ben bir işle uğraşıyorum diye sorun çıkarıyorsun.”

Mehmet cevap vermedi.

Arda ikisinin arasındaki gerginliği fark edince elindeki kâğıtları aldı.

“Ben şu afişleri öğretmene götüreyim.”

Emma ona teşekkür etti.

Mehmet, Arda uzaklaşınca yeniden konuştu.

“Her şeyi başkalarının yanında söylemek zorunda mısın?”

Emma'nın sabrı tükendi.

“Ben sana bağırmıyorum bile. Normal konuşuyorum.”

“Senin normal konuşman bile insanı sinirlendiriyor.”

Emma bir an sessiz kaldı.

Sonra çantasını aldı.

“Tamam. Konuşacaksak konuşalım.”

---

Okulun bahçesindeki banklardan birine oturdular. Etrafta birkaç öğrenci daha vardı ama kimse onlara dikkat etmiyordu.

Mehmet kollarını birleştirdi.

“Son zamanlarda bana karşı tavrın değişti.”

Emma sakince cevap verdi.

“Evet.”

Mehmet böyle açık bir cevap beklemiyordu.

“Neden?”

“Çünkü yoruldum.”

“Bunu daha önce de söyledin.”

“Çünkü hâlâ anlamadın.”

Mehmet'in kaşları çatıldı.

“Ben neyi anlamamışım?”

Emma derin bir nefes aldı.

“Bir gün benimle normal konuşuyorsun. Ertesi gün en ufak şeyde bana çıkışıyorsun. Bazen sanki gerçekten beni önemsiyormuşsun gibi davranıyorsun. Sonra bir bakıyorum, yine her şeyi kontrol etmeye çalışıyorsun.”

Mehmet gözlerini kaçırdı.

“Ben böyleyim.”

Emma başını salladı.

“İşte sorun da bu. Her şeyi böyle olduğun için kabul etmem gerektiğini düşünüyorsun.”

“Ben senden bir şey kabul etmeni istemiyorum.”

“Öyle mi? O zaman neden sürekli bana ne yapacağımı söylüyorsun?”

Mehmet ayağa kalktı.

“Biliyor musun, seninle konuşmak istemiyorum artık.”

Emma da ayağa kalktı.

“Peki. O zaman konuşmayalım.”

Mehmet ona döndü.

“Bu kadar kolay mı?”

Emma şaşkınlıkla baktı.

“Ne kolay?”

“Hiçbir şey olmamış gibi çekip gitmek.”

Emma'nın yüzünde yorgun bir ifade belirdi.

“Mehmet, sen konuşmak istemediğini söyledin. Ben de kabul ettim. Daha ne yapmamı istiyorsun?”

Mehmet cevap veremedi.

Emma çantasını omzuna taktı.

“Ben hazırlıklara dönüyorum. Söyleyeceğin başka bir şey varsa açıkça söyle.”

Arkasını dönüp yürüdü.

Mehmet bu kez de onu durdurmadı.

Ama yüzündeki ifade, konuşmanın istediği gibi sonuçlanmadığını açıkça gösteriyordu.

---

Emma sınıfa döndüğünde Arda afişleri öğretmene teslim etmişti.

“Konuşabildiniz mi?” diye sordu.

Emma sandalyesine oturdu.

“Biraz.”

“Her şey yolunda mı?”

Emma kısa bir süre düşündü.

“Bilmiyorum.”

Arda daha fazla soru sormadı.

Bu, Emma'nın hoşuna gitti. Herkesin kendisinden açıklama beklemediği birkaç dakika geçirmek bile iyi hissettiriyordu.

Hazırlıklarını tamamladıktan sonra okuldan çıktı.

Eve vardığında annesi mutfakta yemek hazırlıyordu. Emma ona yardım etti, ardından odasına geçip derslerini çalıştı.

Mehmet'le yaptığı konuşmayı tekrar tekrar düşünmek istemiyordu.

Fakat bir cümle aklından çıkmıyordu.

Bu kadar kolay mı?

Mehmet bunu neden söylemişti?

Kendisinin konuşmak istemediğini söyleyen oydu. Emma'nın kararına neden şaşırmıştı?

Emma defterini kapattı.

Onun ne düşündüğünü çözmek zorunda değildi.

---

Aynı saatlerde Mehmet, odasında telefonuyla uğraşıyordu.

Emma'nın sohbetini açtı. Son konuşmalarını yeniden okudu.

Kendisine kızmıştı. Buna şaşırmıyordu.

Asıl anlamadığı şey, Emma'nın artık tartışmayı sürdürmek yerine uzaklaşmasıydı.

Eskiden ona karşılık verirdi. Mehmet ne söylerse söylesin, Emma'nın mutlaka bir cevabı olurdu.

Şimdi ise bazen yalnızca başını sallıyor ve kendi işine dönüyordu.

Mehmet telefonunu bıraktı.

Bunun geçici olduğunu düşündü.

Emma'nın birkaç gün sonra eski hâline döneceğine inanmak daha kolaydı.

Tam o sırada kapı açıldı. Murat içeri girdi.

“Yarın benimle şirkete geleceksin.”

Mehmet babasına döndü.

“Neden?”

“Bazı belgeleri incelememiz gerekiyor.”

“Ne belgeleri?”

Murat'ın yüzü ciddileşti.

“İşle ilgili. Her şeyi sana açıklamak zorunda mıyım?”

Mehmet bu cümleyi duyunca kaşlarını çattı.

Babası odadan çıkarken ona baktı.

“Yarın saat dokuzda hazır ol.”

Kapı kapandı.

Mehmet bir süre olduğu yerde kaldı.

Son zamanlarda babasının davranışlarında da tuhaf bir şeyler vardı. Telefon konuşmalarını yarıda kesiyor, bazı konular açıldığında hemen başka bir şeyden söz ediyordu.

Mehmet bunu daha önce önemsememişti.

Ama artık merak etmeye başlamıştı.

---

Ertesi sabah Mehmet babasıyla birlikte şirkete gitti.

Ofise girdiklerinde Murat doğrudan çalışma odasına yöneldi. Masasının üzerindeki birkaç dosyayı ayırıp birini Mehmet'e uzattı.

“Bunu incele.”

Mehmet dosyayı açtı.

İlk sayfalarda şirketin eski kayıtları vardı. Sonraki sayfalarda ise yıllar önce yaşanmış bir olayla ilgili belgeler bulunuyordu.

Mehmet'in dikkati bir anda yoğunlaştı.

“Bunlar neyle ilgili?”

Murat dosyayı elinden aldı.

“Eski bir mesele.”

“Nasıl bir mesele?”

“Mehmet, senden yalnızca şu belgeleri düzenlemeni istedim.”

Mehmet babasının yüzüne baktı.

“Bu kadar önemliyse neden benden saklıyorsun?”

Murat'ın sesi sertleşti.

“Saklamıyorum. İş hayatında bilmen gerekmeyen şeyler var.”

Mehmet itiraz edecek gibi oldu ama babasının yüzündeki ifadeyi görünce sustu.

Murat dosyayı çekmeceye koyup kilitledi.

“Şimdi başka işlerimiz var.”

Mehmet odadan çıkarken aklında tek bir düşünce vardı.

Babası bir şey saklıyordu.

Ve bu kez bunu öğrenmeden vazgeçmeyecekti.

Ancak bilmediği bir şey vardı.

O dosyaların içindeki geçmiş, Emma'nın da hayatına dokunmuştu.

Üstelik Emma, Mehmet'in sandığından çok daha fazlasını biliyordu.

16. Bölüm Sonu