60. BÖLÜM —Pembe Balonlar mı, Mavi Balonlar mı?

Dört ay sonra…

Emma'nın hamileliğinde dördüncü ay geride kalmış, Mehmet ise baba olma heyecanına her geçen gün biraz daha alışmıştı. Gerçi alışmak dediğimiz şey Mehmet için biraz farklıydı. Emma hapşırsa su getiriyor, esnese dinlenmesini söylüyor, merdiven çıkarken bile peşinden geliyordu.

Emma artık buna alışmıştı ama bazen sabrı tükeniyordu.

“Mehmet, ben hastaymışım gibi davranmayı bırakır mısın?”

Mehmet elindeki su bardağını uzattı.

“Su iç.”

“Az önce içtim!”

“Bir bardak daha iç.”

Emma gözlerini devirdi.

“Sen baba mı olacaksın, hemşire mi?”

“İkisi de olabilirim. Maaş istemiyorum.”

Emma gülmeye başladı.

“Allah'ım, ben bu adamla nasıl baş edeceğim?”

Mehmet yanına oturup elini tuttu.

“Beni sevdiğin için.”

Emma gülümsemesini saklamaya çalıştı.

“Çok konuşuyorsun.”

“Sen de beni çok seviyorsun.”

“Mehmet!”

İkisi de gülmeye başladı.

Emma'nın endişeleri tamamen bitmemişti ama artık geleceği düşündüğünde yalnızca korkmuyordu. Mehmet'in sevgisini, sabrını ve değişmek için gösterdiği çabayı zamanla daha fazla hissediyordu. Ona duyduğu aşk da her geçen gün biraz daha büyüyordu.

---

O gün doktor kontrolüne gideceklerdi.

Emma hazırlanırken Mehmet kapının önünde belirdi.

“Hazır mısın?”

“Evet. Ama bana yolda on kere iyi olup olmadığımı sormayacağına söz ver.”

Mehmet düşündü.

“Beş kere?”

“Mehmet!”

“Tamam, tamam. Söz.”

Hastaneye vardıklarında Emma'nın heyecanı arttı. Doktor muayeneyi yaptıktan sonra bebeğin gelişimi hakkında bilgi verdi. Ardından ekrana bakarak gülümsedi.

“Bugün bebeğinizin cinsiyetini öğrenme ihtimaliniz var. Görüntü uygunsa size söyleyebilirim.”

Emma hemen Mehmet'in elini sıktı.

“Duydun mu?”

Mehmet heyecanla ekrana baktı.

“Duydum!”

Doktor gerekli değerlendirmeyi yaptıktan sonra gülümseyerek onlara döndü ve bebeğin cinsiyetini açıkladı.

Mehmet şaşkınlıkla Emma'ya baktı. Emma'nın gözleri dolmuştu.

“Gerçekten mi?” diye sordu Emma.

Doktor gülümseyerek başını salladı.

İkisi de mutluluktan ne söyleyeceğini bilemedi. Birkaç dakika sonra Emma, Mehmet'in elini iki eliyle tuttu.

“Şimdi cinsiyet partisi yapabiliriz!”

Mehmet güldü.

“Sen daha hastaneden çıkmadan partiyi planlamaya başladın!”

“Tabii ki! Dört aydır bekliyorum!”

Mehmet onun alnına küçük bir öpücük kondurdu.

“Peki, o zaman en güzel partiyi yapacağız.”

---

Hazırlıklar birkaç gün sürdü. Emma kırmızı ve krem rengi süslemeler seçti; Mehmet de balonları ve pastayı ayarladı. İkisi de bebeğin cinsiyetini ailelerinden gizli tutmaya karar verdi. Sürprizi birlikte açıklayacaklardı.

Parti günü evleri neşeyle doldu. Zeynep, Kerem, Aylin ve Murat bahçeye geldiklerinde süslemeleri görünce çok beğendiler.

Aylin heyecanla Emma'ya sarıldı.

“Ben artık torunumun cinsiyetini öğrenmek için sabırsızlanıyorum!”

Kerem, Mehmet'e döndü.

“Senin bir tahminin var mı?”

Mehmet hiç düşünmeden cevap verdi.

“Kız!”

Emma hemen araya girdi.

“Ben de kız olacağını düşünüyorum ama senin bu kadar emin olman beni şüphelendiriyor.”

“Ben baba sezgilerime güveniyorum.”

Murat gülerek başını salladı.

“Daha doğmadan ikiniz de çocuğu paylaşamıyorsunuz.”

Emma ile Mehmet birbirlerine bakıp gülümsediler.

Bahçenin ortasına büyük bir kutu getirildi. Herkes geri sayım yaparken Emma'nın kalbi hızla çarpıyordu.

“Üç!”

Mehmet onun elini tuttu.

“İki!”

Emma gözlerini kapatıp güldü.

“Bir!”

İkisi birlikte ipi çekti.

Kutudan pembe balonlar gökyüzüne yükseldi.

Emma şaşkınlıkla ağzını kapattı.

“MEHMET! KIZIMIZ!”

Mehmet'in gözleri doldu. Gökyüzündeki balonlara bakarken Emma'yı kendine çekip sarıldı.

“Kızımız…” diye fısıldadı.

Emma yüzünü onun göğsüne yasladı. Mehmet'in de ağladığını fark edince başını kaldırdı.

“Sen ağlıyor musun?”

Mehmet hemen kendini toparlamaya çalıştı.

“Hayır.”

“Mehmet, gözlerin dolmuş!”

“Rüzgârdan.”

Emma gülerek ona sarıldı.

“Tabii, tabii. Rüzgârdan!”

Aileleri onları tebrik ederken bahçe alkışlarla doldu. Zeynep kızına sarıldı, Aylin torununa şimdiden elbiseler alacağını söyledi. Kerem ile Murat ise Mehmet'e kız babası olmanın sorumluluklarını anlatmaya başladılar.

Mehmet sonunda ellerini kaldırdı.

“Bir dakika! Kızımız daha doğmadı. Siz şimdiden beni sorguya çekiyorsunuz!”

Emma kahkahasını tutamadı.

“Alışsan iyi olur, babası!”

Mehmet ona döndü.

“Sen de mi başladın?”

“Daha yeni başlıyorum.”

Mehmet başını iki yana salladı ama yüzündeki mutluluk kaybolmadı.

---

Pasta kesildikten sonra Emma biraz dinlenmek için bahçedeki sandalyeye oturdu. Mehmet de yanına geldi ve elini tuttu.

“Mutlu musun?” diye sordu.

Emma gökyüzüne yükselen son pembe balonlara baktı.

“Çok mutluyum.”

Sonra Mehmet'e döndü.

“Eskiden geleceğimizi düşününce korkuyordum. Şimdi kızımızı düşünüyorum. Ona kitap okuyacağımızı, birlikte oyun oynayacağımızı hayal ediyorum.”

Mehmet gülümsedi.

“Ben de ona annesinin ne kadar güçlü olduğunu anlatacağım.”

Emma'nın gözleri doldu.

“Mehmet, seni gerçekten çok seviyorum.”

Mehmet onun elini dudaklarına götürüp hafifçe öptü.

“Ben de seni seviyorum. İkinizi de.”

Emma başını onun omzuna yasladı. Artık Mehmet'e duyduğu sevgi, korkularının gölgesinde kalmıyordu. Geçmişlerini unutmamıştı ama birlikte kurdukları geleceğe inanmayı öğreniyordu.

Ve o gün, pembe balonların gökyüzüne yükseldiği anda, Emma ile Mehmet'in hayallerine yeni bir isim daha eklenmişti: kızları.

Artık tek merak ettikleri şey, minik kızlarını ilk kez kucaklarına alacakları gündü.