12. BÖLÜM — KÜÇÜK BİR TEBESSÜM

Çarşamba sabahı Emma okula geldiğinde sınıfta henüz çok az kişi vardı.

Çantasını sırasına bıraktıktan sonra dün kütüphanede hazırladıkları proje notlarını çıkardı. Bugün Mehmet'le son düzenlemeleri yapmaları gerekiyordu.

Tam defterini açmıştı ki Mehmet sınıfa girdi.

Her zamanki gibi kendinden emin adımlarla yürüyüp sırasına oturdu. Emma'nın masasındaki kâğıtlara göz attı.

“Hazırladın mı?”

Emma başını kaldırdı.

“Günaydın sana da.”

Mehmet ona baktı.

“Günaydın. Hazırladın mı?”

Emma önündeki kâğıtları ona uzattı.

“Evet. Senin araştırdığın bilgileri de ekledim. Bir kontrol et.”

Mehmet kâğıtları aldı. Birkaç satır okuduktan sonra başını salladı.

“Fena değil.”

Emma'nın yüzü düştü.

“Bir teşekkür etmek bu kadar zor mu?”

“İşini yaptın, ben de kendi işimi yapıyorum. Bunun için neden teşekkür edeyim?”

Emma kâğıtlarını geri çekti.

“Harika. Bir daha senden övgü beklemem.”

“Zaten bekleme.”

Mehmet önüne döndü.

Emma da kendi kendine söylenerek defterini kapattı.

Bir dakika önce normal konuşuyorduk. İnsan nasıl bu kadar çabuk sinir bozucu olabilir? diye düşündü.

---

Öğle arasına doğru öğretmenleri sınıfa geldi ve projelerin cuma günü sunulacağını açıkladı.

Emma, Mehmet'e dönerek fısıldadı:

“Sunumu da birlikte hazırlamamız gerekiyor.”

“Biliyorum.”

“Okuldan sonra kütüphanede buluşalım mı?”

Mehmet saatine baktı.

“Bugün gelemem.”

Emma kaşlarını çattı.

“Neden?”

“Bir işim var.”

“Peki, ne zaman geleceksin?”

Mehmet ona döndü.

“Emma, her şeyi sana açıklamak zorunda mıyım?”

Emma sustu. Ardından kâğıtlarını çantasına koydu.

“Hayır. Ama ortak bir projemiz var. Ben de planımı ona göre yapmaya çalışıyorum.”

Mehmet cevap vermedi.

Dersin geri kalanında ikisi de konuşmadı.

---

Okul çıkışında Emma, arkadaşlarıyla kapıya doğru yürüyordu. Mehmet'i bahçenin diğer ucunda telefonla konuşurken gördü.

Yanındaki arkadaşlarından biri Emma'nın bakışını fark etti.

“Mehmet'i mi bekliyorsun?”

Emma hemen başını çevirdi.

“Hayır. Neden bekleyeyim?”

“Sevgilin değil mi?”

Emma bu sorudan bıkmıştı.

“Sevgilim olması, her dakika peşinden koşacağım anlamına gelmiyor.”

Arkadaşı gülümsedi.

“Tamam, kızma.”

“Size kızmıyorum. Sadece herkesin her şeyi bilmek zorunda olmadığını düşünüyorum.”

Arkadaşları önden yürümeye devam etti. Emma da onlara yetişmek için hızlandı.

Tam bahçe kapısına ulaşmıştı ki arkasından Mehmet'in sesi geldi.

“Emma!”

İstemeden durdu ve arkasına döndü.

Mehmet yanına geldi.

“Benimle geliyorsun.”

Emma şaşkınlıkla ona baktı.

“Affedersin?”

“Annem bu akşam seni de yemeğe çağırdı. Evde bekliyorlar.”

Emma'nın yüzündeki şaşkınlık yerini öfkeye bıraktı.

“Bunu bana şimdi mi söylüyorsun?”

“Dün söylemeyi unuttum.”

“Mehmet, benim de planlarım olabilir!”

“Bir akşamlık yemek. Bu kadar büyütme.”

Emma çantasının askısını düzeltti.

“Önceden haber verseydin belki büyütmezdim.”

Mehmet'in yüzü sertleşti.

“Gelmek istemiyorsan gelme. Ama anneme kendin açıklarsın.”

Emma ona birkaç saniye baktı.

Yine aynı şeydi. Kendi kararını vermesine izin veriyor gibi görünüyordu ama sonucu onun üzerine bırakıyordu.

“Tamam,” dedi sonunda. “Geleceğim. Ama bunu benim kabul ettiğimi sanma. Son dakikada haber verdiğin için başka bir plan yapamıyorum.”

Mehmet omuz silkti.

“Nasıl istersen öyle düşün.”

Ardından arabaya doğru yürüdü.

Emma arkasından giderken dişlerini sıktı.

---

Mehmet'in evine vardıklarında Aylin onları kapıda karşıladı.

“Emma, hoş geldin kızım!”

Emma gülümseyerek selam verdi.

“Hoş buldum, Aylin Hanım.”

Aylin onun montunu alırken Mehmet'e döndü.

“Bir dahaki sefere Emma'ya daha önceden haber ver. Son dakika çağrılır mı insan?”

Emma şaşkınlıkla Aylin'e baktı.

Mehmet ise annesine itiraz etti.

“Anne, abartma. Geldi işte.”

“Ben abartmıyorum. İnsanların kendi planları olabilir.”

Emma, Aylin'in bunu söylemesine sevindi. En azından biri kendisini anlıyordu.

Mehmet gözlerini devirdi ve salona geçti.

Emma da Aylin'in peşinden gitti.

Yemek sırasında Murat işlerinden bahsederken Mehmet'in telefonu birkaç kez çaldı. Mehmet her seferinde ekrana bakıyor, sonra telefonu ters çevirerek masaya bırakıyordu.

Son aramada sandalyesini geriye itti.

“Bir dakika.”

Salondan çıkıp koridora geçti.

Emma onun uzaklaşmasını izledi. Birkaç dakika sonra Mehmet geri döndü ama yüzü eskisinden daha gergindi.

Murat bunu fark etti.

“Bir sorun mu var?”

“Yok.”

“Mehmet.”

“Baba, yok dedim.”

Masada kısa bir sessizlik oluştu.

Aylin konuyu değiştirmek için Emma'ya döndü ve okulunu sordu. Emma öğretmen olma hayalinden, derslerinden ve yaklaşan proje sunumundan bahsetti.

Aylin onu dikkatle dinledi.

“İstediğin şeyi başarmak için şimdiden bu kadar çabalaman çok güzel. Umarım hayaline ulaşırsın.”

Emma içtenlikle gülümsedi.

“Teşekkür ederim.”

Mehmet su bardağını masaya bıraktı.

“Sunumu cuma günü yapacakmışız.”

Emma ona döndü.

“Evet. Ama sen bugün gelemeyeceğini söyledin.”

“Yarın çalışırız.”

“Yarın da bütün günümü sana göre ayarlayamam.”

Mehmet'in sesi sertleşti.

“Emma, iki saat ayıracaksın. Dünyanın sonu değil.”

Emma çatalını bıraktı.

“Benim zamanımın değeri seninkinden daha az değil.”

Murat ikisine baktı. Aylin ise başını hafifçe salladı.

“Mehmet, kız haklı.”

Mehmet cevap vermedi. Yemeğin geri kalanında daha az konuştu.

---

Yemekten sonra Emma gitmek için hazırlandı.

Aylin ona sarılmadan önce, “Yine bekleriz,” dedi.

Emma teşekkür edip kapıya yöneldi.

Mehmet de onu arabayla bırakmak için peşinden çıktı.

Yol boyunca ikisi de sessizdi.

Emma sonunda konuştu.

“Annen çok iyi biri.”

Mehmet gözünü yoldan ayırmadı.

“Biliyorum.”

“Bazen senin nasıl onun oğlu olduğunu anlamıyorum.”

Mehmet kısa bir bakış attı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Hiç. Annen insanları dinliyor. Sen ise herkesin senin dediğini yapmasını bekliyorsun.”

Mehmet'in çenesi gerildi.

“Beni onunla karşılaştırma.”

“Karşılaştırmıyorum. Sadece aranızdaki farkı söylüyorum.”

“Sen beni tanımıyorsun, Emma.”

Emma camdan dışarı baktı.

“Belki de tanımak istemiyorum.”

Mehmet'in elleri direksiyonda sıkılaştı. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.

Sonra sertçe konuştu:

“İndiğinde mesaj at.”

Emma ona döndü.

“Bunu neden istiyorsun?”

“Çünkü seni eve bıraktım ve sağ salim ulaştığını bilmek istiyorum. Her sorunun altında başka bir anlam arama.”

Emma cevap vermedi.

Arabadan indiğinde kapıyı kapattı ve evine girdi.

Mehmet'in mesajını beklemeden telefonunu çıkardı.

Emma: Eve geldim.

Mehmet'in cevabı kısa oldu.

Mehmet: Tamam.

Emma telefonu masaya bıraktı.

Bir an için onun kendisini merak ettiğini düşünmüştü. Sonra yine aynı soğuk cevap gelmişti.

Belki de Mehmet'in içinde gerçekten başka bir taraf vardı.

Ama o taraf ortaya çıktığında bile, Mehmet onu hemen yeniden saklıyordu.

Emma artık bunun nedenini çözmeye çalışmaktan yorulmuştu.

Şimdilik tek istediği, anlaşmanın bir gün sona ermesiydi.

Mehmet ise o akşam odasında otururken babasının telefondaki gergin sesini yeniden hatırladı.

O dosyalar çoktan kapandı.

Babası neden hâlâ geçmişten korkuyordu?

Ve Emma'nın bilmediği bu sırrın, bir gün ikisinin arasına gireceğinden neden bu kadar emindi?

Mehmet telefonunu eline aldı. Emma'nın mesajına yeniden baktı.

Bir şey yazacak gibi oldu, sonra vazgeçti.

Telefonu masaya bıraktı.

Ertesi gün yine aynı Mehmet olacaktı.

En azından Emma'nın görmesine izin verdiği Mehmet.

12. Bölüm Sonu