32. BÖLÜM — BABAMIN SAKLADIĞI İSİM

Mehmet, telefonunu elinde tutarak birkaç saniye hareketsiz kaldı.

Murat'ın sesi hâlâ kulaklarında yankılanıyordu.

“Kerem Yalçın'ın adını gördüysen hiçbir şeye dokunmadan buraya gel.”

Bu isim babası için neden bu kadar önemliydi?

Mehmet başını kaldırıp Emma'ya baktı.

“Kerem Yalçın kim?”

Emma dosyayı yeniden açtı.

“Bilmiyorum. Adını ilk kez burada gördüm.”

“Babam onu tanıyor.”

“Belli ki.”

Mehmet kaşlarını çattı.

“Bana karşı böyle konuşmayı bırakabilir misin?”

Emma şaşkınlıkla ona baktı.

“Nasıl konuşuyorum?”

“Sanki bütün bunlar benim suçummuş gibi.”

“Ben öyle bir şey söylemedim!”

“Her söylediğinde bana laf sokuyorsun.”

Emma dosyayı masaya bıraktı.

“Çünkü ne zaman konuşsak konuyu kendine getiriyorsun, Mehmet! Ben de korkuyorum. Ben de yıllardır taşıdığım bir sırrın içinde sıkışıp kaldım. Ama sen sürekli benim sana ne yaptığımı düşünüyorsun.”

Mehmet'in yüzü sertleşti.

“Peki, ne yapmamı istiyorsun?”

Emma bu kez hiç tereddüt etmeden cevap verdi.

“Beni dinlemeni.”

Mehmet sustu.

Emma çantasını aldı.

“Babanın yanına gideceksen git. Ben de eve döneceğim.”

Mehmet onun kapıya yöneldiğini görünce seslendi.

“Emma.”

Emma durdu ama arkasını dönmedi.

“Bu akşam konuşacağız.”

Emma başını çevirdi.

“İstersek konuşuruz. Ama bana emir veremezsin.”

Sonra kapıyı açıp çıktı.

Mehmet arkasından bakarken derin bir nefes aldı. Yine tartışmışlardı. Üstelik bu kez, Emma'nın yalnızca kendi korkularıyla değil, onun öfkesiyle de mücadele ettiğini anlamıştı.

Yine de aklında tek bir soru vardı.

Kerem Yalçın kimdi?

---

Murat'ın çalışma odasına girdiğinde babası masanın arkasında ayakta duruyordu. Önünde açık bir dosya vardı.

Mehmet doğrudan konuya girdi.

“Kerem Yalçın kim?”

Murat gözlerini kapatıp kısa bir nefes verdi.

“Bu ismi nerede gördün?”

“Eski arşivde. Bana kim olduğunu söyle.”

Murat sandalyesine oturdu.

“Kerem Yalçın, yıllar önce şirketimizin mali kayıtlarını inceleyen bağımsız bir denetçiydi.”

“Peki, neden onun adı yangın dosyasında?”

“Çünkü yangından önce bazı usulsüzlükleri fark etmişti.”

Mehmet'in yüzü ciddileşti.

“Ne tür usulsüzlükler?”

“Şirket hesaplarından yapılan bazı transferlerin belgelerle açıklanamadığını söyledi. Bunları araştırmaya başladığında Selim Karaca'yla aralarında anlaşmazlık çıktı.”

“Sen ne yaptın?”

Murat bir süre cevap vermedi.

“Kerem'e araştırmayı sürdürmesini söyledim.”

Mehmet şaşkınlıkla baktı.

“Öyleyse neden bütün bu yıllar boyunca hiçbir şey anlatmadın?”

“Çünkü yangından sonra Kerem ortadan kayboldu. Selim şirketten ayrıldı. Belgelerin büyük bir kısmı yok oldu. Elimde yalnızca bazı kayıtlar kaldı.”

“Peki, yangınla ilgili gerçek ne?”

Murat oğlunun gözlerine baktı.

“Selim'in yangını çıkardığını öğrendim. Ama o gece binada tam olarak neler yaşandığını bilmiyorum.”

Mehmet hemen karşılık verdi.

“Emma güvenlik sistemini kapattığını söyledi. Ama bunu neden yaptığını ve o gece yanında kimin olduğunu hatırlamıyor.”

Murat'ın yüzündeki ifade değişti.

“Emma bunu sana söyledi mi?”

“Evet. Çünkü bu kez onu dinledim.”

Murat başını eğdi.

Mehmet ilk kez babasının gerçekten endişelendiğini görüyordu.

“Baba, Emma'nın bu işte ne kadar sorumluluğu olduğunu bilmiyorum. Ama birileri yıllardır onu tehdit ediyor. Bu kişilerin kim olduğunu öğrenmemiz gerekiyor.”

Murat yavaşça ayağa kalktı.

“Mehmet, sana bir şey söyleyeceğim. Ama bunu duyduktan sonra bana eskisi gibi bakamayabilirsin.”

Mehmet'in bakışları sertleşti.

“Zaten bana anlatmadığın her şey aramızdaki güveni biraz daha azaltıyor. Söyle.”

Murat masanın çekmecesinden eski bir zarf çıkardı.

Zarfın içinden bir mektup aldı ve oğluna uzattı.

“Bu, yangından üç gün önce Kerem'in bana gönderdiği mektup.”

Mehmet mektubu açtı.

İlk satırda şu yazıyordu:

“Murat Bey, şirketin hesaplarında bulduğum kayıtlar yalnızca Selim Karaca'yla ilgili değil. Bu işin içinde, hiç şüphelenmediğiniz başka bir isim daha var.”

Mehmet okumayı bıraktı.

“Başka kim?”

Murat'ın sesi alçaldı.

“Bilmiyorum. Mektubun devamı eksik.”

Mehmet kâğıdı masaya bıraktı.

“Yıllardır bunu sakladın ve bana bilmediğini mi söylüyorsun?”

Murat cevap vermedi.

Mehmet başını iki yana salladı.

“Bazen gerçeği benden saklamak için gösterdiğin çabayı anlamıyorum. Bana gerçeği anlatmamanın beni koruduğunu mu düşünüyorsun?”

“Ben seni bu şirketin geçmişinden uzak tutmaya çalıştım.”

“Artık çok geç.”

Mehmet odadan çıkarken mektubun bir kopyasını yanına aldı.

Bu kez babasına güvenerek değil, gerçeği kendi gözleriyle görmek istediği için.

---

Emma eve döndüğünde annesi salonda oturuyordu.

“Bugün neden erken geldin?”

Emma çantasını bıraktı.

“Kendimi iyi hissetmedim.”

Zeynep kızının yüzüne baktı.

“Yine mi bir şey saklıyorsun?”

Emma'nın içi burkuldu.

Annesine yalan söylemek istemiyordu. Ama ona her şeyi anlatırsa Zeynep'in de tehlikeye girebileceğinden korkuyordu.

“Anne, sana bir şey sorabilir miyim?”

“Elbette.”

“Bazen geçmişte yaptığın bir hata yüzünden yıllarca korkuyla yaşarsan… sence o hatayı düzeltmek mümkün olur mu?”

Zeynep bir süre düşündü.

“Her hatayı tamamen geri alamayız. Ama yaptığımız şeyin sorumluluğunu alabilir, zarar verdiğimiz insanlara karşı dürüst olabilir ve elimizden geleni yapabiliriz.”

Emma başını eğdi.

“Peki, insanlar seni affetmezse?”

“Affetmek onların kararıdır. Senin görevin, yalnızca affedilmek için değil, doğru olanı yapmak için çabalamak.”

Emma annesinin sözlerini sessizce dinledi.

Belki de yıllardır en çok korktuğu şey buydu. Bir gün bütün gerçek ortaya çıktığında herkesin ona sırt çevirmesi.

Ama gerçeği saklamanın da onu özgür bırakmadığını artık biliyordu.

Zeynep kızının elini tuttu.

“Ne yaşarsan yaşa, bunu tek başına taşımak zorunda değilsin.”

Emma annesine sarıldı.

O an, her şeyi anlatmak istedi.

Ama henüz hazır değildi.

---

Akşam saatlerinde Mehmet'ten mesaj geldi.

Mehmet: Konuşmamız gerekiyor.

Emma kısa bir süre sonra cevap verdi.

Emma: Dinliyorum.

Mehmet: Kerem Yalçın'ın kim olduğunu öğrendim.

Emma hemen doğruldu.

Emma: Kimmiş?

Mehmet: Şirketin eski denetçisi. Yangından önce hesaplarda usulsüzlükler bulmuş.

Emma'nın yüzü ciddileşti.

Emma: Peki, sonra ne olmuş?

Mehmet: Ortadan kaybolmuş. Babam yıllardır ondan haber almamış.

Emma mesajı okurken aklına yeni bir ihtimal geldi.

Ya Kerem Yalçın hâlâ bir yerlerdeyse?

Ya ona ulaşabilirlerse?

Emma: Onu bulabilir miyiz?

Mehmet'in cevabı birkaç dakika sonra geldi.

Mehmet: Bilmiyorum. Ama bir şey daha var. Babamın elinde onun gönderdiği eski bir mektup var. Mektupta başka bir isimden bahsediliyor.

Emma'nın kalbi hızlandı.

Emma: Hangi isim?

Mehmet cevap yazdı.

Mehmet: Mektup eksik. İsim yok.

Emma telefonunu iki eliyle tuttu.

Bunca yıldır bütün soruların Selim Karaca'nın etrafında döndüğünü sanmıştı. Oysa şimdi, yangının arkasında başka birinin daha olabileceği ortaya çıkıyordu.

Tam Mehmet'e yeni bir mesaj yazacakken telefonu tekrar titredi.

Bilinmeyen numara.

“Kerem Yalçın'ı aramaya başladığınızı biliyorum.”

Emma'nın yüzü gerildi.

Ardından ikinci mesaj geldi.

“Onu bulursanız yangın gecesinin bütün gerçeğini öğrenebilirsiniz. Ama o zaman Mehmet'in ailesi hakkında bildiklerin değişecek.”

Emma ekrana bakakaldı.

Mesajı Mehmet'e göndermek üzere ekran görüntüsü aldı.

Sonra durdu.

Bir an önce ona söz vermişti. Birlikte karar vereceklerdi.

Bu kez korkusuna rağmen mesajı gönderdi.

Emma: Bunu yine aynı numara gönderdi. Senden saklamak istemiyorum.

Mehmet'in cevabı hemen geldi.

Mehmet: İyi yaptın. Yarın birlikte bakarız.

Emma mesajı birkaç kez okudu.

Mehmet ilk kez onu suçlamadan cevap vermişti.

Bu, ona güvenmeye başladığı anlamına mı geliyordu?

Emma henüz bilmiyordu.

Ama ertesi gün onları bekleyen şeyin yalnızca eski belgeler olmadığından emindi.

Çünkü Kerem Yalçın'ın adı yeniden ortaya çıktığında, birileri bundan haberdar olmuştu.

Ve o birileri, gerçeğin bulunmasını istemiyordu.

32. Bölüm Sonu