51. BÖLÜM — Eve Dönüş

Arabanın camından dışarıyı izleyen Emma, balayı boyunca yaşadıklarını düşünüyordu. Güzel anlar olmuştu, evet. Mehmet'le gülmüş, eğlenmiş, hatta bazı anlarda gerçekten mutlu hissetmişti.

Ama bütün bunlar geçmişi silmeye yetmiyordu.

Mehmet direksiyondaydı. Birkaç kez Emma'ya baktı ama onun düşüncelere daldığını görünce sessiz kaldı.

Sonunda Emma konuştu.

— Eve gidince ilk ne yapacaksın?

Mehmet gözünü yoldan ayırmadı.

— Valizleri bırakacağım.

Emma ona döndü.

— Vay canına. Ne kadar derin bir cevap.

Mehmet'in dudaklarının kenarı kıvrıldı.

— İstersen şiir de yazayım. Valizler iner, kapılar kapanır…

Emma istemeden güldü.

— Sakın devam etme. Şairliğin beni korkuttu.

— Daha yeni başlıyordum.

— İşte tam da bu yüzden korktum.

Bir süre sonra arabayı evin önüne park ettiler. Mehmet bagajı açarken Emma çantasını alıp kapıya yöneldi.

Mehmet arkasından seslendi:

— Emma, valizleri de alalım!

Emma arkasına dönmeden cevap verdi:

— Benimki küçük. Seninkini de taşıyamam, sonuçta evliliğimizin ilk gününde spor salonuna yazılmak istemiyorum.

— Çok komiksin.

— Biliyorum.

Mehmet valizleri alıp eve girdiğinde Emma çoktan salona geçmişti. Etrafına baktı. Burası artık yalnızca Mehmet'in evi değildi. En azından kâğıt üzerinde, onun da eviydi.

Ama Emma için bir evin ev olması, yalnızca anahtarının cebinde bulunması demek değildi.

Mehmet valizleri odalarına bıraktıktan sonra yanına geldi.

— Acıktın mı?

— Biraz.

— Ne yemek istersin?

Emma şaşırdı.

— Gerçekten mi soruyorsun, yoksa bir şey söyleyince beğenmeyip kendi istediğini mi yapacaksın?

Mehmet'in yüzündeki gülümseme silindi.

— Her sorumu geçmişte yaptıklarımla mı karşılayacaksın?

Emma'nın bakışları ciddileşti.

— Geçmişte yaptıkların hâlâ benimle, Mehmet. Sen bir soru sordun diye ortadan kaybolmuyorlar.

Mehmet cevap vermedi. Birkaç saniye sonra başını salladı.

— Haklısın. Ne yemek istersin?

Emma bu kez gerçekten düşündü.

— Makarna.

— Tamam.

Mehmet mutfağa yöneldi. Emma arkasından bakarken hafifçe gülümsedi. Sonra hemen kendini toparladı.

Bir tabak makarna, geçmişteki bütün sorunları çözemezdi.

---

Akşam yemeğinden sonra Emma ailesini aradı. Annesinin sesini duyunca yüzü aydınlandı.

— Anne! Eve geldik.

Zeynep telefonda peş peşe sorular sormaya başladı.

— Yolculuk nasıl geçti? Yoruldun mu? Bir şey yedin mi? Mehmet sana iyi davrandı mı?

Emma son soruda duraksadı.

Mehmet salonda oturuyordu. Televizyon açıktı ama Emma'nın konuşmasını duyabiliyordu.

— İyiyim anne. Merak etme.

Zeynep kızının sesindeki tereddüdü fark etmiş gibiydi.

— Kızım, iyi olmak zorunda değilsin. Bir şey varsa bana anlatabilirsin.

Emma'nın boğazı düğümlendi.

— Biliyorum anne. Seni özledim sadece.

— Biz de seni özledik. Yarın gelin, size yemek yapayım.

Emma'nın yüzü aydınlandı.

— Gerçekten mi? Geliyoruz!

Telefonu kapattığında Mehmet ona baktı.

— Yarın mı gidiyoruz?

— Evet. Annem bizi çağırdı.

— Yarın benim de bazı işlerim var. Başka gün gitsek?

Emma'nın yüzündeki sevinç yavaşça kayboldu.

— Ben annemi görmek istiyorum.

— Görmeni istemiyorum demedim. Sadece yarın uygun değilim.

— Senin uygun olmanı beklersem ailemi ne zaman göreceğim?

Mehmet kaşlarını çattı.

— Emma, her şeyi tartışmaya çevirmek zorunda mısın?

Emma ayağa kalktı.

— Ben tartışma çıkarmıyorum. Sana ne istediğimi söylüyorum.

— Ben de sana başka bir gün gidebileceğimizi söylüyorum.

— Ama ben yarın gitmek istiyorum.

Mehmet sustu. Eskiden olsa kararını verir, Emma'nın da buna uymasını beklerdi. Şimdi ise aynı şeyi yapmak üzere olduğunu fark etti.

Derin bir nefes aldı.

— Tamam. Yarın seni götürürüm. İşlerimi başka zamana alırım.

Emma hemen yumuşamadı.

— Beni götürmek zorunda değilsin. Kendim de gidebilirim.

Mehmet'in yüzü gerildi.

— Kocan olarak yanında olmak istiyorum.

— O zaman yanımda ol. Ama benim yerime karar verme.

Bu söz Mehmet'in aklında kaldı.

— Tamam, Emma.

Emma yeniden oturdu. Aralarındaki gerginlik tamamen geçmemişti ama en azından bu kez Mehmet kararını ona zorla kabul ettirmemişti.

---

Ertesi gün Emma, annesinin evine gittiğinde kapıda Zeynep'e sarıldı. Kerem de kızını görünce gülümsedi.

— Balayından dönen hanımefendi sonunda bizi hatırladı!

Emma babasına sarıldı.

— Baba, daha bir hafta olmadı!

— Bize göre bir yıl oldu.

Mehmet kapının yanında durup onları izledi. Kerem ona dönerek elini uzattı.

— Hoş geldin, Mehmet.

— Hoş bulduk.

Yemek boyunca herkes balayı hakkında sorular sordu. Emma komik anıları anlattı; Mehmet de arada konuşmaya katıldı. Bir ara Kerem, kızına dönüp sordu:

— Peki, evlilik nasıl gidiyor?

Emma'nın elindeki çatal bir an durdu.

Mehmet bunu fark etti ama onun yerine cevap vermedi.

Emma başını kaldırdı.

— Öğreniyoruz baba. Birbirimizi de, evliliği de.

Kerem kızının yüzünü dikkatle inceledi. Ardından başını salladı.

— Önemli olan birbirinize saygı duymanız. Gerisi zamanla öğrenilir.

Mehmet bu sözleri sessizce dinledi.

Dönüş yolunda Emma camdan dışarı bakarken Mehmet konuştu.

— Babanın söylediklerini düşündüm.

— Hangisini?

— Saygıyla ilgili olanı.

Emma ona döndü.

— Güzel. Umarım sadece düşünmekle kalmazsın.

Mehmet kısa bir süre sustu.

— Her şeyi hemen düzeltemeyeceğimi biliyorum.

— Ben de hemen düzelmesini beklemiyorum.

— Peki, benden ne bekliyorsun?

Emma gözlerini yeniden yola çevirdi.

— Bir gün bana verdiğin sözleri hatırlatmak zorunda kalmayayım istiyorum.

Mehmet cevap veremedi.

Çünkü Emma'nın istediği şey büyük hediyeler, pahalı tatiller ya da romantik sözler değildi.

Kendi hayatıyla ilgili kararları korkmadan verebilmekti.

Ve Mehmet'in bunu gerçekten öğrenmesi gerekiyordu.

O akşam eve döndüklerinde Emma odasına çıktı. Mehmet salonda biraz daha oturdu, sonra onun yanına gitti.

Emma yatağın üzerinde oturmuş, defterine bir şeyler yazıyordu.

— Ne yazıyorsun?

Emma defteri kapattı.

— Kendime ait şeyler.

Mehmet kapının yanında durdu.

— Okuyabilir miyim?

— Hayır.

Eskiden bu cevap Mehmet'i sinirlendirebilirdi. Şimdi bir an durduktan sonra başını salladı.

— Peki.

Emma şaşkınlıkla ona baktı.

— Bu kadar mı?

— Ne yapmamı bekliyordun? Defteri elinden alıp kaçmamı mı?

— Açıkçası ihtimal dâhilindeydi.

Mehmet gözlerini devirdi.

— Ben o kadar kötü biri miyim?

Emma'nın yüzündeki gülümseme azaldı.

— Bazen öyle davrandın.

Mehmet bu kez şaka yapmadı.

— Biliyorum.

Emma defterini yeniden açtı. Mehmet de odadan çıkmadan önce durdu.

— İyi geceler, Emma.

— İyi geceler.

Kapı kapandığında Emma bir süre olduğu yerde kaldı. Mehmet'in küçük değişikliklerini fark ediyordu. Ama güven, birkaç doğru davranışla bir gecede geri gelmiyordu.

Defterini açıp son satıra bir cümle yazdı:

“Birinin değişmesini istemek kolaydı. Değiştiğine inanmaksa bambaşka bir şeydi.”

Ve henüz bunun için zamana ihtiyaçları vardı.