Bölümler 63Şu an: Bölüm 5 — Çırak Kılavuz Olmak İstiyorum
- 1 Ulusun Gövdesi208 kelime
- 2 Bölüm 1 — Nehir ve Tarihi1.521 kelime
- 3 Bölüm 2 — Nehir ve Kaşifleri1.327 kelime
- 4 Bölüm 3 — Geçmişten Freskler3.882 kelime
- 5 4. Bölüm — Çocukların Hırsı1.189 kelime
- 6 Bölüm 5 — Çırak Kılavuz Olmak İstiyorum1.061 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 Bölüm 6 — Bir Çırak Kılavuzun Deneyimi1.877 kelime
- 8 7. Bölüm — Gözü Pek Bir Eylem1.605 kelime
- 9 8. Bölüm — İçinden Çıkılmaz Dersler1.586 kelime
- 10 9. Bölüm — Bitmeyen Şaşkınlıklar1.662 kelime
- 11 10. Bölüm — Eğitimimi Tamamlarken1.440 kelime
- 12 11. Bölüm — Irmak Kabarmaya Başlıyor1.722 kelime
- 13 12. Bölüm — İskandil1.575 kelime
- 14 13. Bölüm — Bir Kılavuzun Gereksinimleri2.067 kelime
- 15 14. Bölüm — Kılavuzluğun Rütbesi ve İtibarı1.576 kelime
- 16 15. Bölüm — Kılavuzların Tekeli2.799 kelime
- 17 16. Bölüm — Yarış Günleri1.344 kelime
- 18 17. Bölüm — Kestirme Kanallar ve Stephen1.958 kelime
- 19 Bölüm 18 — Birkaç Ek Ders Alıyorum1.309 kelime
- 20 19. Bölüm — Brown'la Karşılıklı İltifatlarımız929 kelime
- 21 20. Bölüm — Bir Felaket1.431 kelime
- 22 21. Bölüm — Biyografimden Bir Kesit141 kelime
- 23 22. Bölüm — Asıl Konuma Geri Dönüyorum1.943 kelime
- 24 23. Bölüm — Kimliğimi Gizleyerek Yolculuk733 kelime
- 25 24. Bölüm — Kimliğim Ortaya Çıkıyor1.366 kelime
- 26 Bölüm 25 — Cairo’dan Hickman’a1.476 kelime
- 27 Bölüm 26 — Ateş Altında123 kelime
- 28 Kılavuzun İlk Savaşı1.533 kelime
- 29 Bölüm 27 — Dışarıdan Gelen Bazı Şeyler1.194 kelime
- 30 28. Bölüm — Mumford Amca Yük Boşaltıyor2.073 kelime
- 31 29. Bölüm — Birkaç Örnek Tuğla2.189 kelime
- 32 30. Bölüm — Yol Üstünden İzlenimler1.982 kelime
- 33 Bölüm 31 — Bir Başparmak İzi ve Sonrasında Olanlar3.486 kelime
- 34 Bölüm 32 — Bir Servetin Elden Çıkarılması960 kelime
- 35 33. Bölüm — İkramlar ve Ahlak1.144 kelime
- 36 34. Bölüm — Uçuk Hikâyeler428 kelime
- 37 35. Bölüm — Karışıklık Sırasında Vicksburg1.992 kelime
- 38 36. Bölüm — Profesörün Hikâyesi1.449 kelime
- 39 37. Bölüm200 kelime
- 40 38. Bölüm — Güzel Ev1.443 kelime
- 41 39. Bölüm — İmalathaneler ve Alçaklar1.335 kelime
- 42 40. Bölüm — Şatolar ve Kültür1.412 kelime
- 43 41. Bölüm — Güney'in Metropolü898 kelime
- 44 42. Bölüm — Sağlık ve Duygusallık904 kelime
- 45 43. Bölüm — Gömme Sanatı879 kelime
- 46 44. Bölüm — Şehir Manzaraları1.578 kelime
- 47 45. Bölüm — Güney'de Spor1.951 kelime
- 48 46. Bölüm — Büyüler ve Büyücüler970 kelime
- 49 47. Bölüm — Uncle Remus ve Bay Cable543 kelime
- 50 48. Bölüm — Şeker ve Posta Ücreti1.506 kelime
- 51 Bölüm 49 — Kılavuzluk Yaşamından Kesitler1.290 kelime
- 52 50. Bölüm1.198 kelime
- 53 51. Bölüm — Anılar1.612 kelime
- 54 52. Bölüm — Yakan Bir Damga2.898 kelime
- 55 53. Bölüm — Çocukluk Yuvam1.244 kelime
- 56 54. Bölüm — Geçmiş ve Bugün1.861 kelime
- 57 55. Bölüm — Bir Kan Davası ve Başka Şeyler1.364 kelime
- 58 56. Bölüm — Bir Hukuk Meselesi1.193 kelime
- 59 57. Bölüm — Bir Başmelek1.419 kelime
- 60 58. Bölüm — Yukarı Irmak’ta1.514 kelime
- 61 59. Bölüm — Efsaneler ve Manzaralar1.667 kelime
- 62 60. Bölüm — Düşünceler ve Sonuçlar1.839 kelime
- 63 Ek8.314 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm 5
Çırak Kılavuz Olmak İstiyorum
AYLAR sonra içimdeki umut isteksizce son nefesini verdi; kendimi hiçbir tutkum kalmamış hâlde buldum. Ama eve dönmeye utanıyordum. Cincinnati’deydim; yeni bir hayat çizmek için kolları sıvadım. Hükûmetimizin gönderdiği bir keşif heyetinin Amazon Nehri’nde yaptığı son keşif gezisini okumuştum. Güçlükler yüzünden heyetin, nehrin ağzından yaklaşık dört bin mil uzaktaki kaynak bölgesinin bir kısmını gereğince keşfedemediği söyleniyordu. Cincinnati’den gemi bulabileceğim New Orleans’a yalnızca bin beş yüz mil vardı. Elimde otuz dolar kalmıştı; gidip Amazon keşfini tamamlayacaktım. Konu üzerine düşündüğüm bundan ibaretti. Ayrıntılara pek kafa yormazdım. Valizimi hazırladım ve New Orleans’a giden, “Paul Jones” adlı eski püskü bir tekneye bindim. On altı dolar karşılığında, “onun” ana salonunun yaralı bereli, solmuş ihtişamı neredeyse bütünüyle benim oldu; zaten daha aklı başında yolcuların ilgisini çekecek bir tekne değildi.
Az sonra yola çıkıp geniş Ohio Nehri’nden ağır ağır aşağı inmeye başlayınca bambaşka biri oldum; kendi hayranlığımı kazanmıştım. Bir yolcuydum! Bu sözcük daha önce ağzımda hiç bu kadar güzel tat bırakmamıştı. Gizemli topraklara, uzak iklimlere doğru yol aldığımı coşkuyla hissediyordum; o zamandan beri bu kadar yücelten bir duyguya bir daha hiç kapılmadım. Kendimi öyle yücelmiş hissediyordum ki içimdeki bütün bayağı duygular silinip gitti; hiç yolculuk etmemiş insanlara neredeyse küçümseme kırıntısı bile taşımayan bir şefkatle bakabiliyordum. Yine de köylerde ve odun depolarında durduğumuzda, kıyıdaki taşralı oğlanların kıskançlığından zevk almak için kazan güvertesinin korkuluklarına kayıtsızca yaslanmaktan kendimi alamıyordum. Beni fark etmemiş gibilerse dikkatlerini çekmek için hapşırıyor ya da görmezden gelemeyecekleri bir yere geçiyordum. Beni gördüklerinden emin olur olmaz da esniyor, geriniyor, yolculuktan fena hâlde sıkılmış olduğumu gösteren başka işaretler veriyordum.
Şapkamı hiç başımdan çıkarmıyor, rüzgârla güneşin yüzüme vurabileceği yerde duruyordum; eski bir yolcu gibi bronzlaşmış, havadan yıpranmış bir görünüş edinmek istiyordum. İkinci günün yarısı bile geçmeden, içimi en saf minnetle dolduran bir sevinç yaşadım: yüzümün ve boynumun derisinin kabarıp soyulmaya başladığını gördüm. Keşke evdeki kızlarla oğlanlar beni şimdi görebilseydi.
Louisville’e zamanında—en azından yakınlarına—ulaştık. Nehrin ortasındaki kayalara fena hâlde oturduk ve dört gün orada kaldık. Artık kendimi gemi ailesinin bir parçası gibi hissetmeye başlamıştım; kaptanın küçük oğlu, subayların da küçük kardeşi gibiydim. Bu görkemle ne kadar gurur duyduğum, içimde o insanlara karşı kabarıp büyüyen sevginin ne kadar arttığı ölçülemezdi. Soylu vapurcunun, sıradan bir karacının bu tür haddini bilmezliğini nasıl küçümsediğini bilemezdim. İri yarı, fırtınalı ikinci kaptanın beni azıcık fark etmesini özellikle arzuluyor, ona bir hizmet etme fırsatı kolluyordum. Sonunda fırsat çıktı. Baş güvertede bir seren dikme işi ortalığı velveleye vermişti; aşağı inip çevrelerinde dolandım—daha doğrusu çoğunlukla yollarından çekilip durdum. Derken ikinci kaptan birden kükreyerek birine ırgat kolunu getirmesini emretti. Hemen yanına atılıp, “Nerede olduğunu söyleyin, ben getiririm!” dedim.
Bir paçavra toplayıcısı Rusya imparatoruna diplomatik bir hizmet önermiş olsaydı, hükümdar ikinci kaptan kadar şaşırmazdı. Adam küfretmeyi bile bıraktı. Durdu, bana baktı. Parçalanmış hâlini toparlaması on saniyesini aldı. Sonra etkileyici bir edayla, “Yahu, bu da olacak iş değil!” dedi ve çözümü fazla girift bir sorunla karşılaşmış insan havasıyla işine döndü.
Oradan usulca sıvıştım ve günün geri kalanını yalnızlık içinde geçirdim. Akşam yemeğine gitmedim; herkes işini bitirene kadar akşam yemeğinden de uzak durdum. Artık kendimi eskisi kadar gemi ailesinin bir üyesi gibi hissetmiyordum. Yine de nehir boyunca yol aldıkça moralim azar azar yerine geldi. İkinci kaptandan bu kadar nefret ettiğim için üzülüyordum; çünkü (genç) insanın ona hayran olmaması mümkün değildi. İri yarı ve kaslıydı; yüzünün her yanı sakal bıyık içindeydi. Sağ koluna biri kırmızı, biri mavi iki kadın dövmesi yaptırmıştı; ikisi de kırmızı halatlı mavi bir çapanın iki yanında duruyordu. Küfür etme konusunda ise eşsizdi. Bir iskelede yük boşaltırken onu görüp duyabileceğim bir yerde dururdum. Büyük mevkiinin bütün heybetini hisseder, dünyaya da hissettirirdi. En basit emrini bile şimşek gibi savurur, ardından uzun ve yankılanan bir küfür sağanağını gök gürültüsü gibi boşaltırdı. Sıradan bir karacının emir verişiyle ikinci kaptanınkini karşılaştırmadan edemezdim. Karacı geçit iskelesinin bir ayak daha ileri alınmasını istese muhtemelen “James ya da William, ikinizden biri şu iskelenin ucunu biraz ileri itsin, lütfen,” derdi. Ama onun yerinde ikinci kaptan olsa, kükreyerek şöyle bağırırdı: “Hey, hadi! Şu geçit iskelesini ileri alın! Çabuk olun! Ne oyalanıyorsunuz? Çekin şunu! ÇEKİN! Hah, hah! Geri! Geri diyorum, duymuyor musunuz? Hay bin kunduz! Başında uyuyacak mısınız? Durun! Durun diyorum! Yoksa kıç bodoslamaya kadar mı çekeceksiniz? O fıçıyla nereye gidiyorsun? İleri götür, yoksa onu sana yuttururum, seni yorgun bir çamur kaplumbağasıyla topal cenaze atı arasında kalmış lanet olası şey!”
Keşke ben de böyle konuşabilseydim.
İkinci kaptanla yaşadığım maceranın acısı biraz geçince, vapurun en alt düzeydeki görevlisine, gece bekçisine çekingenlikle yanaşmaya başladım. Önce girişimlerimi tersledi ama sonra ona yeni bir tebeşir piposu vermeye kalkıştım; bu onu yumuşattı. Böylece fırtına güvertesinde büyük çanın yanında onunla oturmama izin verdi; zamanla sohbet etmeye de başladı. Başka türlü davranması zordu; sözlerini öyle hürmetle dinliyor, ilgisini üzerimde hissetmeyi onur saydığımı öyle açıkça belli ediyordum ki. Gece, göz kırpan yıldızların altında ağır ağır ilerlerken, yanlarından süzüldüğümüz belirsiz burunların ve gölgeli adaların adlarını söyledi; sonra da kendi hayatını anlatmaya koyuldu. Haftada altı dolar alan bir adama göre fazlasıyla duygusal görünüyordu—ya da benden yaşça büyük biri öyle düşünebilirdi. Ama sözlerini açgözlülükle içime çekiyor, yerinde kullanılsa dağları yerinden oynatabilecek bir inançla dinliyordum. Üstü başı kirli ve perişanmış, cin kokuyormuş, benim için ne fark ederdi? Dilbilgisi bozukmuş, cümle kuruluşu daha da kötüymüş, küfürleri de güç vermek yerine konuşmasını zayıflatan, sanattan yoksun bir şeymiş; benim için ne fark ederdi? Haksızlığa uğramış, başından dertler geçmiş bir adamdı; bana yetiyordu. Hüzünlü yaşam öyküsünü anlatırken yumuşadıkça, kucağındaki fenerin üzerine gözyaşları damlıyordu; ben de ona acıdığımdan ağladım.
Bir İngiliz soylusunun oğlu olduğunu söyledi—kont mu, belediye meclisi üyesi mi, hatırlayamıyordu ama ikisi de olduğuna inanıyordu. Babası, yani soylu olan, onu severmiş; annesi ise beşikten beri ondan nefret edermiş. Bu yüzden daha küçük bir çocukken “şu eski, antika kolejlerden birine” gönderilmiş—hangisi olduğunu hatırlayamıyormuş. Derken babası ölmüş, annesi de mülkü eline geçirip onu, kendi deyimiyle, “silkeleyip parasız bırakmış”. Annesi onu silkeleyip parasız bıraktıktan sonra tanıdığı soylular, nüfuzlarını kullanıp ona bir gemide “cerrah yardımcısı” işi bulmuşlar. Bu noktadan sonra gece bekçim tarih ve yer sınırlarını silkip attı; inanılmaz maceralarla baştan sona diken diken olmuş bir anlatıya daldı. Kan dökülmesine öylesine bulanmış, kıl payı kurtuluşlarla ve en çarpıcı, farkında bile olunmayan kişisel kötülüklerle öylesine doluydu ki susup kalmış, keyifle ürperiyor, şaşıyor, hayranlık duyup tapıyordum.
Sonradan onun adi, kaba, cahil, duygusal, aklı kıt bir sahtekâr olduğunu öğrenmek acı bir yıkımdı: Illinois’in ücra yörelerinden, dünyayı hiç görmemiş bir yerliydi; ucuz macera kitaplarından türlü şeyler öğrenmiş, onların harikalarını kendine mal etmişti. Zamanla o yığının kırıntılarını bu öyküye dokuyup benim gibi toy delikanlılara anlatmayı sürdürmüş; sonunda kendisi de anlattıklarına inanır olmuştu.
Bölüm etkileşimi
