Mississippi'de Hayat kitap kapağı

14. bölüm / 63

13. Bölüm — Bir Kılavuzun Gereksinimleri

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 63Şu an: 13. Bölüm — Bir Kılavuzun Gereksinimleri
  1. 1 Ulusun Gövdesi208 kelime
  2. 2 Bölüm 1 — Nehir ve Tarihi1.521 kelime
  3. 3 Bölüm 2 — Nehir ve Kaşifleri1.327 kelime
  4. 4 Bölüm 3 — Geçmişten Freskler3.882 kelime
  5. 5 4. Bölüm — Çocukların Hırsı1.189 kelime
  6. 6 Bölüm 5 — Çırak Kılavuz Olmak İstiyorum1.061 kelime
  7. 7 Bölüm 6 — Bir Çırak Kılavuzun Deneyimi1.877 kelime
  8. 8 7. Bölüm — Gözü Pek Bir Eylem1.605 kelime
  9. 9 8. Bölüm — İçinden Çıkılmaz Dersler1.586 kelime
  10. 10 9. Bölüm — Bitmeyen Şaşkınlıklar1.662 kelime
  11. 11 10. Bölüm — Eğitimimi Tamamlarken1.440 kelime
  12. 12 11. Bölüm — Irmak Kabarmaya Başlıyor1.722 kelime
  13. 13 12. Bölüm — İskandil1.575 kelime
  14. 14 13. Bölüm — Bir Kılavuzun Gereksinimleri2.067 kelime · Okuduğun bölüm
  15. 15 14. Bölüm — Kılavuzluğun Rütbesi ve İtibarı1.576 kelime
  16. 16 15. Bölüm — Kılavuzların Tekeli2.799 kelime
  17. 17 16. Bölüm — Yarış Günleri1.344 kelime
  18. 18 17. Bölüm — Kestirme Kanallar ve Stephen1.958 kelime
  19. 19 Bölüm 18 — Birkaç Ek Ders Alıyorum1.309 kelime
  20. 20 19. Bölüm — Brown'la Karşılıklı İltifatlarımız929 kelime
  21. 21 20. Bölüm — Bir Felaket1.431 kelime
  22. 22 21. Bölüm — Biyografimden Bir Kesit141 kelime
  23. 23 22. Bölüm — Asıl Konuma Geri Dönüyorum1.943 kelime
  24. 24 23. Bölüm — Kimliğimi Gizleyerek Yolculuk733 kelime
  25. 25 24. Bölüm — Kimliğim Ortaya Çıkıyor1.366 kelime
  26. 26 Bölüm 25 — Cairo’dan Hickman’a1.476 kelime
  27. 27 Bölüm 26 — Ateş Altında123 kelime
  28. 28 Kılavuzun İlk Savaşı1.533 kelime
  29. 29 Bölüm 27 — Dışarıdan Gelen Bazı Şeyler1.194 kelime
  30. 30 28. Bölüm — Mumford Amca Yük Boşaltıyor2.073 kelime
  31. 31 29. Bölüm — Birkaç Örnek Tuğla2.189 kelime
  32. 32 30. Bölüm — Yol Üstünden İzlenimler1.982 kelime
  33. 33 Bölüm 31 — Bir Başparmak İzi ve Sonrasında Olanlar3.486 kelime
  34. 34 Bölüm 32 — Bir Servetin Elden Çıkarılması960 kelime
  35. 35 33. Bölüm — İkramlar ve Ahlak1.144 kelime
  36. 36 34. Bölüm — Uçuk Hikâyeler428 kelime
  37. 37 35. Bölüm — Karışıklık Sırasında Vicksburg1.992 kelime
  38. 38 36. Bölüm — Profesörün Hikâyesi1.449 kelime
  39. 39 37. Bölüm200 kelime
  40. 40 38. Bölüm — Güzel Ev1.443 kelime
  41. 41 39. Bölüm — İmalathaneler ve Alçaklar1.335 kelime
  42. 42 40. Bölüm — Şatolar ve Kültür1.412 kelime
  43. 43 41. Bölüm — Güney'in Metropolü898 kelime
  44. 44 42. Bölüm — Sağlık ve Duygusallık904 kelime
  45. 45 43. Bölüm — Gömme Sanatı879 kelime
  46. 46 44. Bölüm — Şehir Manzaraları1.578 kelime
  47. 47 45. Bölüm — Güney'de Spor1.951 kelime
  48. 48 46. Bölüm — Büyüler ve Büyücüler970 kelime
  49. 49 47. Bölüm — Uncle Remus ve Bay Cable543 kelime
  50. 50 48. Bölüm — Şeker ve Posta Ücreti1.506 kelime
  51. 51 Bölüm 49 — Kılavuzluk Yaşamından Kesitler1.290 kelime
  52. 52 50. Bölüm1.198 kelime
  53. 53 51. Bölüm — Anılar1.612 kelime
  54. 54 52. Bölüm — Yakan Bir Damga2.898 kelime
  55. 55 53. Bölüm — Çocukluk Yuvam1.244 kelime
  56. 56 54. Bölüm — Geçmiş ve Bugün1.861 kelime
  57. 57 55. Bölüm — Bir Kan Davası ve Başka Şeyler1.364 kelime
  58. 58 56. Bölüm — Bir Hukuk Meselesi1.193 kelime
  59. 59 57. Bölüm — Bir Başmelek1.419 kelime
  60. 60 58. Bölüm — Yukarı Irmak’ta1.514 kelime
  61. 61 59. Bölüm — Efsaneler ve Manzaralar1.667 kelime
  62. 62 60. Bölüm — Düşünceler ve Sonuçlar1.839 kelime
  63. 63 Ek8.314 kelime

13. Bölüm
Bir Kılavuzun Gereksinimleri
Ama önceki bölümlerde belki yeterince açık anlatmadığım, kılavuzluk biliminin kendine özgü gerekliliklerinden bazılarını daha anlaşılır kılma niyetimden uzaklaşıyorum. Her şeyden önce, kılavuzun sürekli çalıştırıp kusursuzluğa ulaştırması gereken bir yeteneği vardır. Kusursuzluktan aşağısı yetmez. Bu yetenek bellektir. Bir şeyi şöyle böyle sanmakla yetinemez; onu bilmesi gerekir, çünkü bu, son derece “kesin” bilimlerden biridir. Eski günlerde “Sanırım” gibi güçsüz bir söz kullanmaya kalkıştığında bir kılavuza ne küçümsemeyle bakılırdı; oysa “Biliyorum!” sözü ne kadar güçlüydü! Nehirdeki bin iki yüz mil boyunca en küçük ayrıntıyı bilmenin ve bunu mutlak bir kesinlikle bilmenin ne denli büyük bir iş olduğunu insan kolay kolay kavrayamaz. New York’un en uzun caddesini baştan sona yürüdüğünüzü, bütün evleri, pencereleri, kapıları, sokak lambalarını, büyük küçük tabelaları sabırla inceleyip ezberlediğinizi düşünün. Sonra da sizi zifiri karanlık bir gecenin ortasında o caddenin rastgele bir yerine bıraktıklarında, tam karşısında durduğunuz yeri anında söyleyecek kadar doğru bildiğinizi varsayın. Böylece Mississippi Nehri’ni zihninde taşıyan bir kılavuzun bilgisinin miktarı ve kesinliği hakkında kabaca bir fikir edinirsiniz. Ardından, her sokak kavşağını, oradaki döşeme taşlarının niteliğini, boyutunu ve yerini, o sayısız noktadaki çamurun değişen derinliğini de öğrenene kadar çalışmayı sürdürün. O zaman bir Mississippi vapurunu beladan uzak tutmak için kılavuzun neleri bilmesi gerektiğini biraz anlarsınız. Sonra bu uzun caddedeki tabelaların yarısının yerini ayda bir değiştirdiklerini, sizin de karanlık gecelerde yeni yerlerini doğru bilip bu değişiklikleri hatasız izlediğinizi düşünün. Değişken Mississippi’nin bir kılavuzdan istediği eşsiz bellek konusunda da böylece fikir edinirsiniz.

Bir kılavuzun belleğinin dünyadaki en olağanüstü şeylerden biri olduğunu düşünüyorum. Eski ve Yeni Ahit’i ezbere bilmek, akıcı biçimde baştan ya da sondan okuyabilmek veya kitabın rastgele bir yerinden başlayıp iki yönde de hiç takılmadan, hiç yanılmadan okumak, bir kılavuzun Mississippi hakkındaki birikmiş bilgisi ve nehri kullanmadaki olağanüstü becerisiyle kıyaslandığında ne abartılacak bir bilgi yığınıdır ne de harikulade bir yetenek. Bu karşılaştırmayı bilerek yapıyorum ve böyle söyleyerek gerçeği büyüttüğüme inanmıyorum. Birçokları benzetmemi fazla güçlü bulacaktır, ama kılavuzlar bulmayacaktır.

Kılavuzun belleği işini ne kadar kolay ve rahat yapar; ne kadar dingin ve zahmetsiz işler; uçsuz bucaksız birikimini saat saat, gün gün nasıl da farkına varmadan depolar ve değerli paketlerinden birini bile kaybetmez, yanlış yere koymaz! Bir örnek vereyim. İskandilci, “Bir kulaç! Bir kulaç! Bir kulaç! Bir kulaç! Bir kulaç!” diye saat tıkırtısı kadar tekdüze olana dek bağırsın. O sırada sohbet sürsün, kılavuz da konuşmaya katılsın ve artık iskandilciyi bilinçli olarak dinlemiyor olsun. Bu bitmez tükenmez “bir kulaç” seslerinin arasına vurgusuzca tek bir “yarım kulaç!” sıkıştırılsın, ardından yine her zamanki gibi “bir kulaç” diye devam edilsin. İki üç hafta sonra o kılavuz, bu “yarım kulaç” seslendiğinde teknenin nehrin neresinde olduğunu kesin olarak tarif edebilir; baş, kıç ve yan kerterizlerinden öyle çok ipucu verebilir ki tekneyi oraya götürüp aynı yere kendiniz oturtmanız gerekir! “Yarım kulaç” sesi onun dikkatini konuşmasından gerçekten uzaklaştırmamıştır; ama eğitilmiş yetileri kerterizleri hemen fotoğraf gibi bellemiş, derinlikteki değişimi not etmiş, önemli ayrıntıları da kendisinden hiçbir yardım almadan ileride kullanmak üzere depolamıştır. Bir arkadaşınızla yürüyüp sohbet ettiğinizi ve yanınızdaki başka bir arkadaşınızın birkaç sokak boyunca tekdüze biçimde “A” sesini tekrarladığını düşünün. Sonra araya vurgusuzca bir “R” sokuştursun: A, A, A, A, A, R, A, A, A, vesaire. İki üç hafta sonra araya R girdiğini söyleyemez, o sırada hangi şeylerin yanından geçtiğinizi de anlatamazsınız. Ama belleğiniz bu tür işleri mekanik biçimde yapacak şekilde sabırla ve zahmetle eğitilmiş olsaydı anlatabilirdiniz.

İşe başlarken belleği epey iyi olan bir adamı alın; kılavuzluk onun belleğini olağanüstü yeteneklere sahip bir dev haline getirir. Ama yalnızca her gün çalıştırıldığı konularda. Bir süre sonra adamın yetileri dönüm noktalarını ve iskandil ölçümlerini ister istemez fark eder, belleği de bunlara mengene gibi sarılır. Ama aynı adama öğleyin kahvaltıda ne yediğini sorarsanız, on ihtimalden dokuzunda cevap veremez. İnsan belleğini tek bir iş koluna sadakatle adadığında onunla şaşırtıcı şeyler başarılabilir.

Missouri Nehri’nde ücretlerin öyle yükseldiği dönemde kılavuz şefim Bay Bixby oraya gitti ve bin milden uzun bu nehri şaşırtıcı bir kolaylık ve hızla öğrendi. Nehrin her bölümünü gündüz bir kez, gece bir kez gördüğünde eğitimi neredeyse tamamlanmıştı; “gündüz” ehliyeti aldı. Birkaç sefer sonra tam ehliyetini aldı ve gece gündüz kılavuzluk etmeye başladı; hem de birinci sınıf kılavuz oldu.

Bay Bixby bir süre beni, belleğinin başarıları beni sürekli hayrete düşüren bir kılavuzun yanında dümenci olarak görevlendirdi. Yine de sanırım onun belleği sonradan inşa edilmemiş, doğuştan gelmişti. Örneğin biri bir isim söylerdi. Bay Brown hemen söze girerdi—

“Aa, tanıyordum onu. Soluk yüzlü, kızıl saçlı bir adamdı; boğazının yanında, derisinin altına kaçmış bir kıymık gibi küçük bir yara izi vardı. Güney hattında yalnızca altı ay çalışmıştı. On üç yıl önceydi. Onunla bir sefer yapmıştım. O zaman nehrin yukarı kesiminde beş fit su vardı; “Henry Blake”, dört buçuk fit su çekerken Tower Adası’nın eteğinde karaya oturmuştu; “George Elliott”, “Sunflower” enkazına çarpıp dümenini yerinden çıkarmıştı—”

“Ama “Sunflower” batana kadar—”

“Ne zaman battığını biliyorum; bundan üç yıl önce, 2 Aralık’ta. Kaptanı Asa Hardy’ydi, kardeşi John da başkâtibiydi; bu, gemideki ilk seferiydi. Bir hafta sonra New Orleans’ta bunları bana Tom Jones anlattı; “Sunflower”ın başkaptanıydı. Ertesi yıl 6 Temmuz’da Kaptan Hardy ayağına çivi batırdı, 15’inde de tetanostan öldü. Kardeşi iki yıl sonra, 3 Mart’ta yılancık hastalığından öldü. Ben Hardy kardeşlerin ikisini de hiç görmedim; Alleghany Nehri adamlarıydılar. Ama onları tanıyanlar bütün bunları bana anlattı. Kaptan Hardy’nin kış yaz aynı yün çorapları giydiğini de söylediler. İlk karısının adı Jane Shook’tu; New England’lıydı. İkinci karısıysa akıl hastanesinde öldü. Bu iş kanda vardı. Lexington, Kentucky’dendi. Evlenmeden önceki adı Horton’dı.”}],

Böylece adam saatlerce konuşup dururdu. Hiçbir şeyi unutamazdı; bu, düpedüz imkânsızdı. En önemsiz ayrıntılar bile yıllarca zihninde kaldıktan sonra en unutulmaz olaylar kadar belirgin ve canlı dururdu. Onunki yalnızca bir kılavuz belleği değildi; her şeyi kavrardı. Yedi yıl önce aldığı önemsiz bir mektuptan söz etse, mektubun tamamını ezberinden okuması işten bile değildi. Sonra, sohbetinin asıl konusundan saptığını fark etmeden, mektubu yazanın hayat öyküsünü uzun bir parantez açar gibi araya sıkıştırması kuvvetle muhtemeldi. O yazarın akrabalarını da tek tek ele alıp onların hayat öykülerini anlatmaya kalkışmazsa kendinizi şanslı sayardınız.

Böyle bir bellek büyük bir talihsizliktir. Onun için bütün olaylar aynı büyüklüktedir. Sahibi ilginç bir durumla ilgisiz bir durumu birbirinden ayıramaz. Konuşurken anlatısını sıkıcı ayrıntılarla tıkar ve kendini dayanılmaz bir geveze hâline getirir. Üstelik konusundan da ayrılamaz. Yoluna çıkan her küçük anı kırıntısını toplar ve böylece yoldan sapar. Bay Brown, bir köpek hakkında son derece komik bir hikâye anlatmaya gerçekten niyetlenerek söze başlardı. “Gülmekten çatlayacak” kadar heyecanlanır, neredeyse başlayamazdı. Sonra belleği köpeğin cinsi ve görünüşüyle yola çıkar, sahibinin geçmişine, ailesine dalardı; ailedeki düğünleri, cenazeleri, bunlar için yazılmış kutlama şiirlerini ve ağıtları anlatırdı. Ardından bu olaylardan birinin bilmem hangi yılın ünlü “dondurucu kışı” sırasında gerçekleştiğini hatırlar, o kışı ayrıntılarıyla tasvir eder; donarak ölenlerin adlarını, domuz etiyle kuru ot fiyatlarının ne kadar yükseldiğini gösteren rakamları sıralardı. Domuz etiyle kuru ot ona mısırla hayvan yemini; mısırla hayvan yemi ineklerle atları; ineklerle atlar da sirki ve ünlü bazı eyersiz binicileri hatırlatırdı. Sirkin hayvanat bahçesine geçişi kolay ve doğaldı; filden Ekvatoral Afrika’ya geçmek bir adımdı; sonra elbette putperest vahşiler din konusunu akla getirirdi. Üç dört saatlik sıkıcı gevezeliğin sonunda nöbet değişir, Brown kılavuz köşkünden çıkar ve yıllar önce duyduğu, duanın Tanrı’nın lütfunu kazanmadaki etkisi üzerine vaazlardan parçalar mırıldanırdı. Bütün bu bekleyişin ve merakın sonunda köpek hakkında öğrendiğiniz tek şey, en başta adının anılmış olması olurdu.

Bir kılavuzun belleği olmalı; ama sahip olması gereken iki üstün nitelik daha var. İyi ve çabuk hüküm verebilmeli, karar alabilmeli; hiçbir tehlikenin sarsamayacağı soğukkanlı ve sakin bir cesareti olmalı. İşe başlarken adama ufacık bir yüreklilik verin; kılavuz olduğunda bir vapurun başına gelebilecek hiçbir tehlike onu yıldırmaz. Ama aynı şeyi hüküm verme yetisi için söylemek pek mümkün değil. Hüküm verme, zekâ işidir. Adam bu özellikten iyi bir payla işe başlamalıdır; yoksa kılavuz olarak asla başarılı olamaz.

Kılavuz köşkünde cesaret durmadan gelişir ama genç kılavuz, göreve ilişkin bütün sorumlulukların ezici ağırlığı altında, tek başına kendi nöbetini tutmaya başladıktan bir süre sonrasına kadar bu cesaret yüksek ve tatmin edici bir düzeye ulaşmaz. Çırak nehri iyice tanıdığında vapuruyla gece gündüz öyle korkusuzca yol alır ki, kısa süre içinde kendisini harekete geçirenin cesareti olduğunu sanmaya başlar. Ama kılavuz ilk kez dışarı çıkıp onu kendi hâline bıraktığında, cesaretin öteki adama ait olduğunu anlar. Kendi yükünde bu nitelikten eser olmadığını fark eder. Nehrin her yanı bir anda tehlikelerle dolar; hazırlıklı değildir, ne yapacağını bilemez, bildiği her şeyi unutur. On beş dakika içinde yüzü kâğıt gibi bembeyaz kesilir ve neredeyse korkudan ölür. Bu yüzden kılavuzlar, çıraklarını çeşitli kurnaz oyunlarla tehlikenin yüzüne biraz daha sakince bakmaya alıştırır. Sık başvurdukları yöntemlerden biri, adayı dostça kandırmaktır.

Bay Bixby bana bu oyunu bir kez yaptı. Sonraki yıllarda bunu düşününce uykumda bile yüzüm kızarırdı. İyi bir dümenci olmuştum; öyle ki gece gündüz nöbetimizdeki bütün işi ben yapıyordum. Bay Bixby pek seyrek öneride bulunurdu; yaptığı tek şey özellikle kötü gecelerde ya da özellikle tehlikeli geçitlerde dümeni devralmak, yanaşmak gerektiğinde tekneyi yanaştırmak, nöbetin onda dokuzunda keyfine bakmak ve ücreti almaktı. Nehrin aşağı kesimi neredeyse kıyı seviyesine kadar yükselmişti. Biri Kahire ile New Orleans arasındaki herhangi bir geçitten yardımsız ve yönlendirme almadan geçebileceğimden kuşku duysaydı, onurum onarılmaz biçimde kırılırdı. Gündüz vakti o geçitlerin herhangi birinden korkma fikri akla bile sığmayacak kadar saçmaydı. Derken yazın kusursuz bir gününde, kendime güvenim tepeme vurmuş, burnumu zürafa gibi havaya dikmiş, 66 numaralı adanın yukarısındaki kıvrımdan hızla aşağı inerken Bay Bixby şöyle dedi—

“Bir süre aşağıya iniyorum. Sıradaki geçidi biliyorsun, değil mi?”

Bu neredeyse hakaret sayılırdı. Bütün nehirdeki en açık ve en kolay geçitlerden biriydi. Doğru geçsen de yanlış geçsen de başına bir şey gelemezdi; derinliğe gelince, orada hiç dip olmamıştı. Bütün bunları çok iyi biliyordum.

“Nasıl geçileceğini mi? Gözlerim kapalı geçerim.”

“Suyun derinliği ne kadar?”

“Eh, bu tuhaf bir soru. Orada bir kilise kulesiyle bile dibi bulamam.”

“Öyle mi düşünüyorsun?”

Sorunun söylenişindeki ton bile özgüvenimi sarstı. Bay Bixby’nin beklediği de buydu. Başka bir şey söylemeden gitti. Her türden olasılık kurmaya başladım. Bay Bixby, elbette benim haberim olmadan, birini esrarengiz talimatlarla iskandilcilere konuşsun diye baş güverteye göndermişti; başka bir haberci de subayların arasında fısıldaşmıştı. Sonra Bay Bixby, olup biteni görebileceği bir bacanın arkasına saklanmıştı. Az sonra kaptan fırtına güvertesine çıktı; ardından başkaptan, sonra bir kâtip göründü. Her birkaç dakikada bir seyirci kalabalığıma biri daha katılıyor, ben adanın başına varmadan aşağıda burnumun dibinde on beş yirmi kişi toplanıyordu. Sorunun ne olduğunu merak etmeye başladım. Geçidi geçmeye koyulduğumda kaptan yukarı bakıp sahte bir tedirginlikle şöyle dedi—

“Bay Bixby nerede?”

“Aşağıya indi efendim.”

Ama bu, işimi bitirmeye yetti. Hayal gücüm yoktan tehlikeler üretmeye başladı; ben onları izleyemeden çoğalıp gidiyorlardı. Birden, ileride sığlık gördüğümü sandım! İçimden kabaran korkaklık azabı dalgası neredeyse bütün eklemlerimi yerinden oynatacaktı. Geçide dair bütün güvenim uçup gitti. Çanı çeken ipe sarıldım; utanıp bıraktım; yeniden sarıldım, yine bıraktım; bir kez daha titreyerek kavradım ve öyle cılız çektim ki vuruşu kendim bile zar zor duydum. Kaptanla başkaptan hemen, ikisi birden bağırdı—

“Sancak iskandilcisi, çabuk olun!”

Bu da beni bir kez daha sarstı. Sincap gibi dümenin üstüne tırmanmaya başladım; ama tekneyi iskeleye doğru döndürmeye daha fırsat bulamadan o tarafta yeni tehlikeler görüyordum; hemen öbür yana dönüyor, bu kez sancakta biriken tehlikeler karşısında yeniden iskeleye geçmek için çırpınıyordum. Derken iskandilcinin mezardan yükselir gibi sesi duyuldu—

“D-ö-r-t kulaç!”

Dibi olmayan bir geçitte dört kulaç! Dehşet nefesimi kesti.

“Ü-ç kulaç!... Ü-ç kulaç... Üç kulaçtan çeyrek kulaç eksik!... Bir kulaç!”

Bu korkunçtu! Çan iplerine sarılıp makineleri durdurdum.

“Yarım kulaç! Yarım kulaç! Mark Twain!”

Çaresiz kalmıştım. Ne yapacağımı hiç bilmiyordum. Tepeden tırnağa titriyordum; gözlerim o kadar dışarı fırlamıştı ki şapkamı gözlerime asabilirdim.

“Bir kulaçtan çeyrek kulaç eksik! Dokuz buçuk!”

Dokuz kulaçta ilerliyorduk! Ellerim cansızca titriyordu. Çanı düzgünce çalamıyordum. Ses borusuna koşup mühendise bağırdım—

“Ah Ben, beni seviyorsan geri vitese tak! Çabuk Ben! Ah, geri geri götür şu tekneyi, içindeki ölümsüz canı çıkarırcasına!”

Kapının usulca kapandığını duydum. Etrafa bakındım; Bay Bixby orada durmuş, munis ve tatlı bir gülümsemeyle gülümsüyordu. Ardından fırtına güvertesindeki seyircilerden aşağılayıcı bir kahkaha fırtınası yükseldi. Her şeyi şimdi anlamıştım; insanlık tarihinin en aşağılık adamından bile daha aşağılık hissediyordum kendimi. İskandil ipini içeri aldım, tekneyi kerterizlerine oturttum, makineleri ileri aldım ve şöyle dedim—

“Yetim birine yapılacak güzel bir oyundu doğrusu, değil mi? Herhalde 66 numaralı adanın başında iskandil kurşununu atacak kadar aptal olduğumu durmadan hatırlatacaklar bana.”

“Belki de evet, bunu hiçbir zaman duymaktan kurtulamayacaksın. Hatta umarım kurtulmazsın; çünkü bu deneyimden bir şey öğrenmeni istiyorum. O geçitte dip olmadığını bilmiyor muydun?”

“Evet efendim, biliyordum.”

“Pekâlâ, o zaman benim ya da bir başkasının bu bilgine olan güvenini sarsmasına izin vermemeliydin. Bunu aklında tut. Bir şey daha: tehlikeli bir yere girdiğinde korkaklaşma. Bunun durumu düzelteceği yok.”

Yeterince iyi bir dersti ama öğrenmesi epey zordu. Yine de işin en zor yanı, aylar boyunca özellikle tiksindiğim bir sözü durmadan işitmek zorunda kalmamdı. Söz şuydu: “Ah Ben, beni seviyorsan geri al şu tekneyi!”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…