Bölümler 63Şu an: Bölüm 49 — Kılavuzluk Yaşamından Kesitler
- 1 Ulusun Gövdesi208 kelime
- 2 Bölüm 1 — Nehir ve Tarihi1.521 kelime
- 3 Bölüm 2 — Nehir ve Kaşifleri1.327 kelime
- 4 Bölüm 3 — Geçmişten Freskler3.882 kelime
- 5 4. Bölüm — Çocukların Hırsı1.189 kelime
- 6 Bölüm 5 — Çırak Kılavuz Olmak İstiyorum1.061 kelime
- 7 Bölüm 6 — Bir Çırak Kılavuzun Deneyimi1.877 kelime
- 8 7. Bölüm — Gözü Pek Bir Eylem1.605 kelime
- 9 8. Bölüm — İçinden Çıkılmaz Dersler1.586 kelime
- 10 9. Bölüm — Bitmeyen Şaşkınlıklar1.662 kelime
- 11 10. Bölüm — Eğitimimi Tamamlarken1.440 kelime
- 12 11. Bölüm — Irmak Kabarmaya Başlıyor1.722 kelime
- 13 12. Bölüm — İskandil1.575 kelime
- 14 13. Bölüm — Bir Kılavuzun Gereksinimleri2.067 kelime
- 15 14. Bölüm — Kılavuzluğun Rütbesi ve İtibarı1.576 kelime
- 16 15. Bölüm — Kılavuzların Tekeli2.799 kelime
- 17 16. Bölüm — Yarış Günleri1.344 kelime
- 18 17. Bölüm — Kestirme Kanallar ve Stephen1.958 kelime
- 19 Bölüm 18 — Birkaç Ek Ders Alıyorum1.309 kelime
- 20 19. Bölüm — Brown'la Karşılıklı İltifatlarımız929 kelime
- 21 20. Bölüm — Bir Felaket1.431 kelime
- 22 21. Bölüm — Biyografimden Bir Kesit141 kelime
- 23 22. Bölüm — Asıl Konuma Geri Dönüyorum1.943 kelime
- 24 23. Bölüm — Kimliğimi Gizleyerek Yolculuk733 kelime
- 25 24. Bölüm — Kimliğim Ortaya Çıkıyor1.366 kelime
- 26 Bölüm 25 — Cairo’dan Hickman’a1.476 kelime
- 27 Bölüm 26 — Ateş Altında123 kelime
- 28 Kılavuzun İlk Savaşı1.533 kelime
- 29 Bölüm 27 — Dışarıdan Gelen Bazı Şeyler1.194 kelime
- 30 28. Bölüm — Mumford Amca Yük Boşaltıyor2.073 kelime
- 31 29. Bölüm — Birkaç Örnek Tuğla2.189 kelime
- 32 30. Bölüm — Yol Üstünden İzlenimler1.982 kelime
- 33 Bölüm 31 — Bir Başparmak İzi ve Sonrasında Olanlar3.486 kelime
- 34 Bölüm 32 — Bir Servetin Elden Çıkarılması960 kelime
- 35 33. Bölüm — İkramlar ve Ahlak1.144 kelime
- 36 34. Bölüm — Uçuk Hikâyeler428 kelime
- 37 35. Bölüm — Karışıklık Sırasında Vicksburg1.992 kelime
- 38 36. Bölüm — Profesörün Hikâyesi1.449 kelime
- 39 37. Bölüm200 kelime
- 40 38. Bölüm — Güzel Ev1.443 kelime
- 41 39. Bölüm — İmalathaneler ve Alçaklar1.335 kelime
- 42 40. Bölüm — Şatolar ve Kültür1.412 kelime
- 43 41. Bölüm — Güney'in Metropolü898 kelime
- 44 42. Bölüm — Sağlık ve Duygusallık904 kelime
- 45 43. Bölüm — Gömme Sanatı879 kelime
- 46 44. Bölüm — Şehir Manzaraları1.578 kelime
- 47 45. Bölüm — Güney'de Spor1.951 kelime
- 48 46. Bölüm — Büyüler ve Büyücüler970 kelime
- 49 47. Bölüm — Uncle Remus ve Bay Cable543 kelime
- 50 48. Bölüm — Şeker ve Posta Ücreti1.506 kelime
- 51 Bölüm 49 — Kılavuzluk Yaşamından Kesitler1.290 kelime · Okuduğun bölüm
- 52 50. Bölüm1.198 kelime
- 53 51. Bölüm — Anılar1.612 kelime
- 54 52. Bölüm — Yakan Bir Damga2.898 kelime
- 55 53. Bölüm — Çocukluk Yuvam1.244 kelime
- 56 54. Bölüm — Geçmiş ve Bugün1.861 kelime
- 57 55. Bölüm — Bir Kan Davası ve Başka Şeyler1.364 kelime
- 58 56. Bölüm — Bir Hukuk Meselesi1.193 kelime
- 59 57. Bölüm — Bir Başmelek1.419 kelime
- 60 58. Bölüm — Yukarı Irmak’ta1.514 kelime
- 61 59. Bölüm — Efsaneler ve Manzaralar1.667 kelime
- 62 60. Bölüm — Düşünceler ve Sonuçlar1.839 kelime
- 63 Ek8.314 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm 49
Kılavuzluk Yaşamından Kesitler
Römorkördeki sohbet sırasında, ırmağı bırakmış eski dostlarımdan her beş kişiden dördünün çiftçiliği meslek seçtiği ortaya çıktı. Elbette bunun nedeni tarım konusunda özel yeteneklere sahip olup çiftçilikte başka işlerden daha başarılı olma ihtimallerinin yüksek olması değildi; bu tercih başka bir nedene bağlanmalı. Kuşkusuz çiftçiliği, kılavuz kamarasındaki inziva gibi, istenmeyen yabancıların müdahalelerinden uzak, özel ve tenha bir yaşam sunduğu için seçmişlerdi. Bir de kuşkusuz, binlerce karanlık, fırtınalı ve tehlikeli gecede tek başına duran çiftlik evlerinin, vapur yanlarından süzülüp geçerken parıldayan ışıklarını görmüş; o anlarda bu sığınakların dinginliğini, güvenliğini ve rahatlığını gözlerinde canlandırmışlardı. Zamanla bu sakin, gözlerden uzak yaşamı özlenecek, beklenip umulacak, uğrunda çalışılacak ve sonunda tadı çıkarılacak tek şey olarak hayal etmeye başlamışlardı.
Ama bu kılavuz-çiftçilerden herhangi birinin başarısıyla kimseyi şaşırttığını öğrenmedim. Çiftlikleri onları geçindirmiyor; onlar çiftliklerini geçindiriyor. Kılavuz-çiftçi her yıl bahar başlarken ırmaktan kaybolur, ilk dona kadar da bir daha görünmez. Sonra yıpranmış ev dokuması giysiler içinde yeniden ortaya çıkar, saçındaki saman tohumlarını tarayıp atar ve kış için kaptan köşkünde işe girer. Çiftçilik mevsiminde biriktirdiği borçları böyle öder. Demek ırmak esareti ancak yarı yarıya kırılmıştır; yılın en zor yarısında hâlâ ırmağın kölesidir.
Bu adamlardan biri bir çiftlik satın almış ama oraya yerleşmemişti. İki kat değerinde bir numara biliyordu. Kişisel bilgisizliğini işe koşarak çiftliğini yoksullaştırmaya niyeti yoktu. Hayır, çiftliği, ürün paylaşımı esasına göre çalıştırması için bir tarım uzmanına teslim etmişti: her üç mısır yükünün ikisi uzmanın, biri kılavuzun olacaktı. Ama mevsim sonunda kılavuza hiç mısır düşmedi. Uzman, kılavuzun payının daha çıkmadığını açıkladı. Çiftlik yalnızca iki yük ürün vermişti.
Tanıdığım bazı kılavuzların başından kimi zaman mutlu sonla biten, kimi zamansa bitmeyen serüvenler geçmişti. Kılavuz olduğu dönemde kendisine dümencilik ettiğim Kaptan Montgomery, Memphis önündeki büyük savaşta Konfederasyon filosuna komuta etmişti. Gemisi batınca yüzerek kıyıya çıkmış, bir asker grubuyla dövüşerek yol açmış ve kıl payı kurtulmuştu. Her zaman soğukkanlı bir adamdı; hiçbir şey huzurunu bozamazdı. Bir keresinde 'Crescent City'nin kaptanıyken tekneyi New Orleans limanına sokuyordum. Fırtına güvertesinden emir bekliyordum, her an emir gelecek sanıyordum ama ses çıkmadı. Çarkları durdurmuştum; yetkim ve sorumluluğum da orada bitiyordu. Akşamdı, alacakaranlıktı; kaptanın şapkası büyük çanın üzerine konmuştu. Kaptanın akıl merkezinin şapkanın içinde olduğunu sanıyordum ama öyle değildi. Kaptan çok katıydı; bu yüzden emir almadan zile dokunmamam gerektiğini biliyordum. Benim görevim, tekneyi felakete doğru ilerlerken sabit tutmak ve olacakları oluruna bırakmaktı—ben de öyle yaptım. Vapur kıçlarını sıyırarak ilerledik, giderek yaklaştık; çarpışma artık an meselesiydi. Ama o şapka hâlâ kımıldamıyordu; çünkü ne yazık ki kaptan texas güvertesinde kestiriyordu.... Durum iyice gergin ve rahatsız edici bir hâl almıştı. Kaptan eğlenceyi görecek kadar zamanında ortaya çıkmayacak diye düşünüyordum. Ama geldi. Tam bir vapurun kıçına bindirmek üzereyken güverteye çıktı ve göksel bir sakinlikle, 'Her iki çarkı da geriye al,' dedi. Dediğini yaptım; ama biraz geç kalmıştım. Bir sonraki an, öteki teknenin dayanıksız dış kaplamasını müthiş bir gürültüyle parçalayarak içinden geçtik. Kaptan sonrasında bu konuda bana tek kelime etmedi; yalnızca doğru davrandığımı ve benzer koşullarda yine aynı şekilde davranmaktan çekinmememi umduğunu söyledi.
Irmakta bulunduğum dönemde tanıdığım kılavuzlardan biri son derece onurlu bir ölümle ölmüştü. Teknesi tutuşmuş, o da güvenle kıyıya varana kadar dümenin başından ayrılmamıştı. Sonra giysileri alevler içindeyken baş korkuluğun üzerinden dışarı çıktı; kıyıya ulaşan son kişi oydu. İki üç saat içinde yaralarından öldü; kaybedilen tek can da onunkiydi.
Mississippi kılavuzluğunun tarihinde bu türden altı yedi şehitlik örneği ve aynı akıbetten bir iki saniye farkla kurtulmuş elli kadar kişi vardır; ama bir kılavuzun, görev yerinde kalarak canını feda etmesi başkalarının hayatını kurtarabilecekken, kendi canını kurtarmak için görevini terk ettiğine dair tek bir örnek yoktur. Bu soylu gerçeği kayda geçirmek de, üstelik italik harflerle yazmak da gerçekten değer.
Çırak kılavuza, kılavuzluk mesleğinin bütün tehlikelerini küçümsemesi ve görevini terk etmenin derin utancındansa her tür ölümü yeğlemesi gerektiği erkenden öğütlenir; yeter ki görevinde yararlı olma ihtimali bulunsun. Bu öğütler öylesine etkili biçimde aşılanır ki, genç ve henüz yarı yarıya sınanmış kılavuzların bile gerektiğinde dümenin başında kalıp orada ölmelerine güvenilebilir. Memphis'te bir mezarlıkta, yıllar önce White River'da başkalarının hayatını kurtarmak için dümen başında can veren genç bir adam gömülüdür. Kaptana, yangın kendisine biraz zaman tanırsa uzaktaki bir kum setine varabileceğini ve herkesi kurtarabileceğini; ama ırmağın sarp kıyısına yanaşmanın birçok kişinin ölümünü kaçınılmaz kılacağını söylemişti. Kıyıya varıp tekneyi sığ suda karaya oturttu; fakat o sırada alevler etrafını sarmıştı ve alevlerin arasından çıkarken ölümcül biçimde yandı. Daha erken kaçması için ısrar etmişlerdi, ama bir kılavuza yakışır biçimde şöyle yanıt vermişti—
'Gitmeyeceğim. Gidersem kimse kurtulamaz; kalırsam benden başka kimse ölmeyecek. Kalacağım.'
Gemide iki yüz kişi vardı; kılavuz dışında kimse ölmedi. Memphis mezarlığında bu genç adamın bir anıtı vardı. Aşağı yolculuğumuz sırasında Memphis'te mola verdiğimizde onu bulmaya çıktım; ama vaktimiz o kadar kısıtlıydı ki amacımı gerçekleştiremeden geri dönmek zorunda kaldım.
Römorkördeki sohbetten Dick Kennet'in öldüğünü öğrendim—Memphis yakınlarında havaya uçmuş ve ölmüştü. Tanıdığım birkaç kişi daha savaşta ölmüştü; içlerinden biri ikisi dümen başında vurulmuştu. Bir başka, çok yakın dostum da yıllar önce bir gece New Orleans'taki evinden şehrin uzak bir bölgesinde para tahsil etmek için çıkmış ve bir daha görülmemişti—sanırım öldürülüp ırmağa atılmıştı. Ben Thornburgh da çoktan ölmüştü; onunla gündüz nöbetlerinin her birinde tartıştığım yaramaz çırağı da. Düşüncesiz, gözü kara biriydi; başı hep beladaydı, hep yaramazlık ederdi. Bir gün Arkansaslı bir yolcu, kocaman bir ayıyı gemiye getirmiş ve fırtına güvertesindeki cankurtaran sandalına zincirlemişti. Thornburgh'un çırağı, gidip ayıyı çözmeden ve 'ne yapacağını' görmeden rahat edemedi. Dileği hemen yerine geldi. Ayı onu güvertede kilometrelerce kovaladı; iki yüz meraklı yüz de seyirlik olsun diye parmaklıkların arasından sırıtarak izliyordu. Sonunda ayı oğlanın ceketinin eteklerini kaptı ve çiğnemek için texas güvertesine geçti. Nöbet dışındaki tayfa hemen dışarı çıktı ve ayıyı tek başına bıraktı. Ayı kısa süre sonra yalnızlıktan sıkılıp eğlence aramaya koyuldu. Geminin her yanını dolaştı; önünde kaçışan insanlardan oluşan bir öncü birlik, arkasında ise dilsiz bir boşluk vardı. Sahibi sonunda onu yakaladığında görünen tek canlılar bu ikisiydi; geri kalan herkes saklanmıştı ve gemi ıssız bir yere dönmüştü.
Kılavuz dostlarımdan birinin 1869'da kalp hastalığından dümen başında öldüğünü duydum. O sırada kaptan çatıda bulunuyormuş. Teknenin kıyıya doğru yöneldiğini görmüş; bağırmış ama yanıt alamamış. Yukarı koşup geldiğinde kılavuzu yerde ölü yatarken bulmuş.
Bay Bixby Madrid Bend'de havaya uçmuş; yaralanmamış ama öteki kılavuz hayatını kaybetmiş.
George Ritchie Memphis yakınlarında havaya uçmuş—dümen başından ırmağa savrulup yaralanmış. Su çok soğuktu; çoğunlukla dişleriyle bir pamuk balyasına tutunup, neredeyse bitkin düşene kadar su üstünde kaldı. Enkazın bir parçasının üzerinde bulunan birkaç güverte tayfası onu kurtardı. Balyayı yırtıp içindeki pamuğa sardılar, yeniden canlanana kadar ısıttılar ve Memphis'e güvenle ulaştırdılar. Şimdi 'Baton Rouge'da Bixby'nin kılavuzlarından biri.
Artık hayatta olmayan bir vapur kâtibinin yaşamına bir parça romantizm karışmıştı—biraz tuhaf bir romantizm, ama yine de romantizm. Onu tanıdığımda işsiz güçsüz, genç bir müsrifti; gürültücü, iyi yürekli, düşüncesizce cömertti ve elindeki olanakları erkenden heba edip hiçbir şey olamayacağını da epey açıkça gösteriyordu. Batı'daki bir kentte, zengin, çocuksuz, yaşlı bir yabancı ile karısı yaşıyordu; ailelerinde de güzel, genç bir kız vardı—biraz dost, biraz hizmetçi. Sözünü ettiğim genç kâtip—adı George Johnson değildi ama bu anlatıda ona George Johnson diyeceğiz—bu genç kızla tanıştı ve günah işlediler. Yaşlı yabancı onları yakalayıp azarladı. Utanıp yalan söylediler; evli olduklarını, gizlice evlendiklerini söylediler. Bunun üzerine yaşlı yabancının gönlü rahatladı; onları bağışlayıp kutsadı. Artık günahlarını gizlenmeden sürdürebiliyorlardı. Bir süre sonra yabancının karısı öldü; çok geçmeden o da ardından gitti. Ailenin dostları yas tutmak için toplandılar; yas tutanların arasında iki genç günahkâr da oturuyordu. Vasiyet açılıp ciddi bir edayla okundu. Yaşlı adamın büyük servetinin her kuruşunu Bayan George Johnson'a bırakıyordu!
Oysa böyle biri yoktu. Genç günahkârlar oradan kaçıp çok akılsızca bir iş yaptılar: adı sanı bilinmeyen bir barış hâkiminin önünde evlendiler ve evlilik tarihini geriye almasını sağladılar. Bunun hiçbir yararı olmadı. Uzak akrabalar çıkagelip sahte tarihi şaşırtıcı bir hız ve kolaylıkla ortaya çıkardılar, serveti alıp götürdüler; Johnsonları ise son derece usulüne uygun, yasal ve geri dönülmez biçimde onurlu bir evlilikle birbirlerine bağlanmış, ama kendilerine hayır duası ettirecek bir kuruşları bile kalmamış halde bıraktılar. İşte gerçekler böyle; böylesine çarpıcı bir durum her romana temel olmaz.
Bölüm etkileşimi
