Bölümler 63Şu an: 56. Bölüm — Bir Hukuk Meselesi
- 1 Ulusun Gövdesi208 kelime
- 2 Bölüm 1 — Nehir ve Tarihi1.521 kelime
- 3 Bölüm 2 — Nehir ve Kaşifleri1.327 kelime
- 4 Bölüm 3 — Geçmişten Freskler3.882 kelime
- 5 4. Bölüm — Çocukların Hırsı1.189 kelime
- 6 Bölüm 5 — Çırak Kılavuz Olmak İstiyorum1.061 kelime
- 7 Bölüm 6 — Bir Çırak Kılavuzun Deneyimi1.877 kelime
- 8 7. Bölüm — Gözü Pek Bir Eylem1.605 kelime
- 9 8. Bölüm — İçinden Çıkılmaz Dersler1.586 kelime
- 10 9. Bölüm — Bitmeyen Şaşkınlıklar1.662 kelime
- 11 10. Bölüm — Eğitimimi Tamamlarken1.440 kelime
- 12 11. Bölüm — Irmak Kabarmaya Başlıyor1.722 kelime
- 13 12. Bölüm — İskandil1.575 kelime
- 14 13. Bölüm — Bir Kılavuzun Gereksinimleri2.067 kelime
- 15 14. Bölüm — Kılavuzluğun Rütbesi ve İtibarı1.576 kelime
- 16 15. Bölüm — Kılavuzların Tekeli2.799 kelime
- 17 16. Bölüm — Yarış Günleri1.344 kelime
- 18 17. Bölüm — Kestirme Kanallar ve Stephen1.958 kelime
- 19 Bölüm 18 — Birkaç Ek Ders Alıyorum1.309 kelime
- 20 19. Bölüm — Brown'la Karşılıklı İltifatlarımız929 kelime
- 21 20. Bölüm — Bir Felaket1.431 kelime
- 22 21. Bölüm — Biyografimden Bir Kesit141 kelime
- 23 22. Bölüm — Asıl Konuma Geri Dönüyorum1.943 kelime
- 24 23. Bölüm — Kimliğimi Gizleyerek Yolculuk733 kelime
- 25 24. Bölüm — Kimliğim Ortaya Çıkıyor1.366 kelime
- 26 Bölüm 25 — Cairo’dan Hickman’a1.476 kelime
- 27 Bölüm 26 — Ateş Altında123 kelime
- 28 Kılavuzun İlk Savaşı1.533 kelime
- 29 Bölüm 27 — Dışarıdan Gelen Bazı Şeyler1.194 kelime
- 30 28. Bölüm — Mumford Amca Yük Boşaltıyor2.073 kelime
- 31 29. Bölüm — Birkaç Örnek Tuğla2.189 kelime
- 32 30. Bölüm — Yol Üstünden İzlenimler1.982 kelime
- 33 Bölüm 31 — Bir Başparmak İzi ve Sonrasında Olanlar3.486 kelime
- 34 Bölüm 32 — Bir Servetin Elden Çıkarılması960 kelime
- 35 33. Bölüm — İkramlar ve Ahlak1.144 kelime
- 36 34. Bölüm — Uçuk Hikâyeler428 kelime
- 37 35. Bölüm — Karışıklık Sırasında Vicksburg1.992 kelime
- 38 36. Bölüm — Profesörün Hikâyesi1.449 kelime
- 39 37. Bölüm200 kelime
- 40 38. Bölüm — Güzel Ev1.443 kelime
- 41 39. Bölüm — İmalathaneler ve Alçaklar1.335 kelime
- 42 40. Bölüm — Şatolar ve Kültür1.412 kelime
- 43 41. Bölüm — Güney'in Metropolü898 kelime
- 44 42. Bölüm — Sağlık ve Duygusallık904 kelime
- 45 43. Bölüm — Gömme Sanatı879 kelime
- 46 44. Bölüm — Şehir Manzaraları1.578 kelime
- 47 45. Bölüm — Güney'de Spor1.951 kelime
- 48 46. Bölüm — Büyüler ve Büyücüler970 kelime
- 49 47. Bölüm — Uncle Remus ve Bay Cable543 kelime
- 50 48. Bölüm — Şeker ve Posta Ücreti1.506 kelime
- 51 Bölüm 49 — Kılavuzluk Yaşamından Kesitler1.290 kelime
- 52 50. Bölüm1.198 kelime
- 53 51. Bölüm — Anılar1.612 kelime
- 54 52. Bölüm — Yakan Bir Damga2.898 kelime
- 55 53. Bölüm — Çocukluk Yuvam1.244 kelime
- 56 54. Bölüm — Geçmiş ve Bugün1.861 kelime
- 57 55. Bölüm — Bir Kan Davası ve Başka Şeyler1.364 kelime
- 58 56. Bölüm — Bir Hukuk Meselesi1.193 kelime · Okuduğun bölüm
- 59 57. Bölüm — Bir Başmelek1.419 kelime
- 60 58. Bölüm — Yukarı Irmak’ta1.514 kelime
- 61 59. Bölüm — Efsaneler ve Manzaralar1.667 kelime
- 62 60. Bölüm — Düşünceler ve Sonuçlar1.839 kelime
- 63 Ek8.314 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
56. Bölüm
Bir Hukuk Meselesi
Bear Creek’in ağzındaki mezbaha da, bir zamanlar yakınında duran küçük hapishane de—ya da “karakol hücresi”—artık yok. Bir kasabalı sordu: “Kasabanın ayyaşı Jimmy Finn’in karakol hücresinde yanarak öldüğü zamanı hatırlıyor musun?”
Şimdi görün bakın, zaman geçtikçe ve insanların belleği kötüleştikçe tarih nasıl kirletiliyor. Jimmy Finn karakol hücresinde yanmadı; bir deri tabaklama teknesinde, delirium tremens ile kendiliğinden yanmanın birleşimi sonucu doğal bir ölümle öldü. Doğal ölüm derken, Jimmy Finn’in ölmesinin onun için doğal olduğunu kastediyorum. Karakol hücresinde ölen kişi kasabalı değildi; zavallı bir yabancıydı, zararsız, viskiye bulanmış bir serseri. Onun olayını herkesten iyi bilirim; o eski günlerde olayın öylesine içindeydim ki, hakkında konuşmaktan hoşlanmazdım. Serseri, soğuk bir akşam piposu ağzında sokaklarda dolaşıp kibrit dileniyordu. Ne kibrit buldu ne de nezaket gördü; tersine, bir grup yaramaz çocuk peşine takılmış, onu azarlayıp rahatsız ederek eğleniyordu. Ben de onlara katıldım; ama sonunda yolcunun sabırlı olunması için yalvarırken zavallı, kimsesiz hâlinden acıklı bir söz edişi, içimde kalmış utanç duygusuna ve doğru dürüst hislerin kırıntısına dokundu. Gidip ona kibrit aldım, sonra da vicdanım ağır, içim ferahlamadan eve ve yatağa koştum. Bir iki saat sonra adam, belediye muhafızı tarafından yakalanıp karakol hücresine kapatıldı—bekçi için büyük bir unvan, ama onun adı buydu. Saat ikide kilise çanları yangın var diye çalmaya başladı; elbette herkes dışarı döküldü, ben de onlarla. Serseri kibritleri fena kullanmıştı: saman yatağını tutuşturmuş, odanın meşe kaplaması da alev almıştı. Olay yerine vardığımda iki yüz kadın, erkek ve çocuk dehşet içinde bir araya toplanmış, hapishanenin parmaklıklı pencerelerine bakakalmıştı. Demir parmaklıkların arkasında serseri duruyordu; çılgınca parmaklıklara asılıyor, yardım diye haykırıyordu. Arkasındaki ışık öylesine beyaz ve keskindi ki, güneşin önüne konmuş kara bir cisme benziyordu. O muhafız bulunamıyordu; tek anahtar da ondadır. Hemen bir koçbaşı yapıldı; kapıya indirilen darbelerin gür sesi öyle umut vericiydi ki seyirciler çılgınca tezahürat edip merhametli savaşın kazanıldığına inandılar. Ama öyle olmadı. Kirişler çok sağlamdı, yerlerinden oynamadılar. Adamın ölümcül tutuşunun öldükten sonra da parmaklıklardan ayrılmadığı; ateşlerin de onu bu durumda sarıp yuttuğu söylenirdi. Bu konuda bir şey bilmiyorum. Yüzü parmaklıkların ardından yalvarırken tanıdıktan sonra olup bitenleri ben değil, başkaları gördü.
O yüzü, orada o hâlde, uzun süre her gece gördüm; adamın ölümünden, sanki kendini yakıp öldürsün diye kibritleri bilerek ona ben vermişim kadar suçlu olduğuma inanıyordum. Bu trajedideki payım ortaya çıkarsa asılacağımdan hiç kuşkum yoktu. O zaman yaşananlar ve bende bıraktıkları izler belleğime kazınmış; şimdi bunları düşünmek, o sırada bana verdikleri sıkıntı kadar eğlendiriyor beni. Biri o korkunç meseleden söz edecek olsa kulak kesilir, söylenebilecekleri duymak için hemen tetikte beklerdim; çünkü benden kuşkulanıldığını öğrenmekten hep korkuyor, bunu bekliyordum. Suçlu vicdanımın algısı öyle keskin, öyle hassastı ki, çoğu kez en amaçsız sözlerde, hiçbir anlamı olmayan bakışlarda, jestlerde ve göz süzmelerde kuşku sezer; yine de aynı panikle titreyerek uzaklaşırdım. Birinin gelişigüzel, hiçbir niyet taşımadan “Cinayet er geç ortaya çıkar!” demesi bile beni nasıl hasta ederdi! On yaşında bir çocuk için epey ağır bir yük taşıyordum.
Bunca zaman boyunca bir şeyi, uykumda durmadan konuştuğum gerçeğini, çok şükür unutmuşum. Ama bir gece uyandım; yatak arkadaşım, küçük kardeşim, yatakta oturmuş ay ışığında beni seyrediyordu. Dedim ki—
“Ne oldu?”
“O kadar çok konuşuyorsun ki uyuyamıyorum.”
Bir anda doğrulup oturdum; böbreklerim boğazıma çıkmış, saçlarım diken diken olmuştu.
“Ne dedim? Çabuk, söyle bakalım, ne dedim?”
“Öyle önemli bir şey değil.”
“Yalan söylüyorsun, her şeyi biliyorsun.”
“Neyle ilgili her şeyi?”
“Pekâlâ biliyorsun. Şu meseleyle.”
“Ne meselesi? Ne dediğini anlamıyorum. Hasta mısın, deli misin nesin, bilmem. Ama neyse, uyanıksın; fırsat bulmuşken ben uyuyayım.”
Uykuya daldı; ben soğuk terler içinde yatıp bu yeni korkuyu, zihnim diye iş gören dönen kaosun içinde evirip çevirdim. Aklımdaki tek şey şuydu: Ne kadarını ağzımdan kaçırdım? Ne kadarını biliyor? Ah, bu belirsizlik ne büyük sıkıntı! Ama sonra bir fikir buldum: Kardeşimi uyandırıp varsayımsal bir olay soracaktım. Onu sarsıp uyandırdım ve dedim ki—
“Diyelim ki bir adam sarhoş hâlde yanına geldi—”
“Saçmalık bu, ben hiç sarhoş olmam.”
“Seni demiyorum, sersem, adamı diyorum. Diyelim ki bir adam sarhoş hâlde yanına geldi de bir bıçak, bir tomahawk ya da bir tabanca ödünç aldı; sen de silahın dolu olduğunu söylemeyi unuttun ve—”
“Tomahawk nasıl doldurulur ki?”
“Tomahawk’tan söz etmiyorum; tomahawk demedim, tabanca dedim. Şimdi böyle lafıma girip durma, mesele ciddi. Bir adam öldü.”
“Ne? Bu kasabada mı?”
“Evet, bu kasabada.”
“Peki, devam et; tek kelime etmeyeceğim.”
“Diyelim ki dolu olduğunu bildiğin hâlde ona dikkatli olmasını söylemeyi unuttun; o da gidip tabancayla kendini vurdu—oynarken, anlıyorsun ya, muhtemelen sarhoş olduğu için kazayla. Peki, bu cinayet olur mu?”
“Hayır, intihar.”
“Hayır, hayır. Onun yaptığını sormuyorum, seninkini soruyorum: tabancayı ona verdiğin için katil sayılır mısın?”
Uzun uzun düşündükten sonra şu cevabı verdi—
“Şey, bir şeyden suçlu olduğumu düşünürdüm—belki cinayetten. Evet, muhtemelen cinayetten ama tam bilmiyorum.”
Bu beni çok huzursuz etti. Yine de kesin bir hüküm değildi. Gerçek olayı anlatmam gerekecekti; başka yol yok gibiydi. Ama dikkatli davranacak, onda kuşku uyandıracak bir tepki var mı diye gözümü açık tutacaktım. Dedim ki—
“Bir varsayım ortaya atmıştım ama şimdi gerçek olaya geliyorum. Adamın karakol hücresinde nasıl yanıp öldüğünü biliyor musun?”
“Hayır.”
“En ufak bir fikrin bile yok mu?”
“Hiç yok.”
“Varsa olduğun yerde ölüp kalasın!”
“Evet, varsa olduğum yerde ölüp kalayım.”
“Peki, şöyle olmuş. Adam piposunu yakmak için kibrit istemiş. Bir çocuk ona kibrit vermiş. Adam o kibritlerle karakol hücresini ateşe vermiş ve kendini yakıp öldürmüş.”
“Öyle mi?”
“Evet, öyle. Sence o çocuk katil mi?”
“Bir düşüneyim. Adam sarhoş muydu?”
“Evet, sarhoştu.”
“Çok mu sarhoştu?”
“Evet.”
“Çocuk da bunu biliyor muydu?”
“Evet, biliyordu.”
Uzun bir sessizlik oldu. Sonra şu ağır hüküm geldi—
“Adam sarhoşsa ve çocuk bunu biliyorsa, çocuk o adamı öldürmüştür. Bu kesin.”
Bedenimin bütün liflerine hafif, mide bulandırıcı bir ürperti yayıldı; sanki mahkeme kürsüsünden ölüm cezası verildiğini duyan birinin neler hissettiğini biliyordum. Kardeşimin sırada ne söyleyeceğini bekledim. Ne diyeceğini bildiğime inanıyordum ve haklıydım. Şöyle dedi—
“Çocuğu tanıyorum.”
Söyleyecek bir şeyim yoktu; ben de sustum. Yalnızca ürperdim. Sonra ekledi—
“Evet, olayı anlatmayı yarılamadan çocuğun kim olduğunu çok iyi anlamıştım; o, Ben Coontz’du!”
Yeniden canlanmış gibi kendime geldim. Hayranlıkla sordum—
“Ama nasıl, nasıl tahmin ettin?”
“Uykunda anlattın.”
İçimden, “Bu harika! Bu huyu geliştirmek gerek,” dedim.
Kardeşim hiçbir şeyden habersiz anlatmaya devam etti—
“Uykunda konuşurken durmadan ‘kibrit’ gibi bir şey geveliyordun; ne demek istediğini çıkaramadım. Ama az önce adamı, karakol hücresini ve kibritleri anlatmaya başlayınca, uykunda Ben Coontz’ın adını iki üç kez söylediğini hatırladım. Ben de parçaları birleştirdim işte; o adamı yakanın Ben olduğunu hemen anladım.”
İçtenlikle zekâsını övdüm. Bir süre sonra sordu—
“Onu adalete teslim edecek misin?”
“Hayır,” dedim. “Bunun ona ders olacağına inanıyorum. Elbette gözümü üstünde tutacağım, doğrusu da bu; ama bulunduğu yerde kalıp kendine çeki düzen verirse, onu ele verdiğim hiç söylenmeyecek.”
“Ne kadar iyisin!”
“Şey, olmaya çalışıyorum. Böyle bir dünyada insanın yapabileceği tek şey bu.”
Yüküm artık başka omuzlara binince korkularım kısa sürede dağılıp gitti.
Hannibal’dan ayrılmamızdan bir gün önce tuhaf bir şey dikkatimi çekti: burada boylam boyunca zamanın şaşırtıcı ölçüde değişmesi. Bunu gösterişsiz adamlardan birinden öğrendim: kasabadan üç mil uzakta yaşayan bir arkadaşımın siyah arabacısından. Akşam 7.30’da Park Oteli’ne gelip beni arabayla dışarı götürecekti. Ama epey gecikti, ancak saat onda geldi. Şöyle diyerek özür diledi—
“Kırda saat, kasabadakinden nerdeyse bi buçuk saat geri gider, patron. Yetişirsiniz. Bazen pazar günü kiliseye erken gitmek için yola çıkar, vaazın tam ortasında varırız. Zaman farkı işte. İnsan hesap kitap yapamıyor.”
İki buçuk saat kaybetmiştim ama dört saatlik değerde bir şey öğrenmiştim.
Bölüm etkileşimi
