Bölümler 63Şu an: 36. Bölüm — Profesörün Hikâyesi
- 1 Ulusun Gövdesi208 kelime
- 2 Bölüm 1 — Nehir ve Tarihi1.521 kelime
- 3 Bölüm 2 — Nehir ve Kaşifleri1.327 kelime
- 4 Bölüm 3 — Geçmişten Freskler3.882 kelime
- 5 4. Bölüm — Çocukların Hırsı1.189 kelime
- 6 Bölüm 5 — Çırak Kılavuz Olmak İstiyorum1.061 kelime
- 7 Bölüm 6 — Bir Çırak Kılavuzun Deneyimi1.877 kelime
- 8 7. Bölüm — Gözü Pek Bir Eylem1.605 kelime
- 9 8. Bölüm — İçinden Çıkılmaz Dersler1.586 kelime
- 10 9. Bölüm — Bitmeyen Şaşkınlıklar1.662 kelime
- 11 10. Bölüm — Eğitimimi Tamamlarken1.440 kelime
- 12 11. Bölüm — Irmak Kabarmaya Başlıyor1.722 kelime
- 13 12. Bölüm — İskandil1.575 kelime
- 14 13. Bölüm — Bir Kılavuzun Gereksinimleri2.067 kelime
- 15 14. Bölüm — Kılavuzluğun Rütbesi ve İtibarı1.576 kelime
- 16 15. Bölüm — Kılavuzların Tekeli2.799 kelime
- 17 16. Bölüm — Yarış Günleri1.344 kelime
- 18 17. Bölüm — Kestirme Kanallar ve Stephen1.958 kelime
- 19 Bölüm 18 — Birkaç Ek Ders Alıyorum1.309 kelime
- 20 19. Bölüm — Brown'la Karşılıklı İltifatlarımız929 kelime
- 21 20. Bölüm — Bir Felaket1.431 kelime
- 22 21. Bölüm — Biyografimden Bir Kesit141 kelime
- 23 22. Bölüm — Asıl Konuma Geri Dönüyorum1.943 kelime
- 24 23. Bölüm — Kimliğimi Gizleyerek Yolculuk733 kelime
- 25 24. Bölüm — Kimliğim Ortaya Çıkıyor1.366 kelime
- 26 Bölüm 25 — Cairo’dan Hickman’a1.476 kelime
- 27 Bölüm 26 — Ateş Altında123 kelime
- 28 Kılavuzun İlk Savaşı1.533 kelime
- 29 Bölüm 27 — Dışarıdan Gelen Bazı Şeyler1.194 kelime
- 30 28. Bölüm — Mumford Amca Yük Boşaltıyor2.073 kelime
- 31 29. Bölüm — Birkaç Örnek Tuğla2.189 kelime
- 32 30. Bölüm — Yol Üstünden İzlenimler1.982 kelime
- 33 Bölüm 31 — Bir Başparmak İzi ve Sonrasında Olanlar3.486 kelime
- 34 Bölüm 32 — Bir Servetin Elden Çıkarılması960 kelime
- 35 33. Bölüm — İkramlar ve Ahlak1.144 kelime
- 36 34. Bölüm — Uçuk Hikâyeler428 kelime
- 37 35. Bölüm — Karışıklık Sırasında Vicksburg1.992 kelime
- 38 36. Bölüm — Profesörün Hikâyesi1.449 kelime · Okuduğun bölüm
- 39 37. Bölüm200 kelime
- 40 38. Bölüm — Güzel Ev1.443 kelime
- 41 39. Bölüm — İmalathaneler ve Alçaklar1.335 kelime
- 42 40. Bölüm — Şatolar ve Kültür1.412 kelime
- 43 41. Bölüm — Güney'in Metropolü898 kelime
- 44 42. Bölüm — Sağlık ve Duygusallık904 kelime
- 45 43. Bölüm — Gömme Sanatı879 kelime
- 46 44. Bölüm — Şehir Manzaraları1.578 kelime
- 47 45. Bölüm — Güney'de Spor1.951 kelime
- 48 46. Bölüm — Büyüler ve Büyücüler970 kelime
- 49 47. Bölüm — Uncle Remus ve Bay Cable543 kelime
- 50 48. Bölüm — Şeker ve Posta Ücreti1.506 kelime
- 51 Bölüm 49 — Kılavuzluk Yaşamından Kesitler1.290 kelime
- 52 50. Bölüm1.198 kelime
- 53 51. Bölüm — Anılar1.612 kelime
- 54 52. Bölüm — Yakan Bir Damga2.898 kelime
- 55 53. Bölüm — Çocukluk Yuvam1.244 kelime
- 56 54. Bölüm — Geçmiş ve Bugün1.861 kelime
- 57 55. Bölüm — Bir Kan Davası ve Başka Şeyler1.364 kelime
- 58 56. Bölüm — Bir Hukuk Meselesi1.193 kelime
- 59 57. Bölüm — Bir Başmelek1.419 kelime
- 60 58. Bölüm — Yukarı Irmak’ta1.514 kelime
- 61 59. Bölüm — Efsaneler ve Manzaralar1.667 kelime
- 62 60. Bölüm — Düşünceler ve Sonuçlar1.839 kelime
- 63 Ek8.314 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
36. Bölüm
Profesörün Hikâyesi
İlk zamanlardı. O sırada üniversite profesörü değildim. Önümde ölçülecek koca bir dünya uzanırken, biri ölçüm yaptırmak isterse diye bekleyen alçakgönüllü bir genç arazi ölçümcüsüydüm. Kaliforniya’da büyük bir maden kanalı için güzergâh ölçme sözleşmesi almıştım; deniz yoluyla oraya gidiyordum—üç dört hafta sürecek bir yolculuktu. Epey yolcu vardı, ama onlarla pek konuşmuyordum; okumak ve hayal kurmak tutkularımdı, bu zevklerime dalabilmek için sohbetten kaçınıyordum. Gemide üç profesyonel kumarbaz vardı—kaba saba, itici adamlar. Onlarla hiç konuşmadım; yine de onları sık sık görüyordum, çünkü üst güvertedeki kamaralardan birinde gece gündüz kumar oynuyorlardı. Güvertede dolaşırken, fazla tütün dumanı ve küfür dışarı çıksın diye biraz aralık bırakılmış kapılarından onları sık sık şöyle bir görüyordum. Kötü ve iğrenç bir varlıkları vardı, ama elbette katlanmak zorundaydım.
Bir başka yolcu daha sık sık gözüme çarpıyordu; benimle dost olmaya kararlı görünüyordu. Duygularını incitme tehlikesini göze almadan ondan kurtulamazdım; üstelik bunu hiç istemiyordum. Ayrıca taşralı sadeliğiyle ışıl ışıl iyi huyluluğunda insanı çeken bir şey vardı. Bay John Backus’u ilk gördüğümde, giysilerinden ve görünüşünden, batı eyaletlerinden birinin ücra bir köşesinden gelmiş bir hayvan yetiştiricisi ya da çiftçi olduğunu tahmin ettim—kuşkusuz Ohio’dan. Sonra hayat hikâyesinden söz ederken Ohio’nun iç kesimlerinden bir sığır yetiştiricisi olduğunu öğrendim; kendi sezgilerimi doğruladığı için tahminime öyle sevindim ki ona yakınlık duymaya başladım.
Her gün kahvaltıdan sonra yanıma sokulup yürüyüşümde bana eşlik ederdi. Zamanla, rahatça işleyen çenesi bana işi, beklentileri, ailesi, akrabaları, siyaseti—yaşayan ya da ölmüş bir Backus’u ilgilendiren her şeyi—anlattı. Bu arada sanırım benim mesleğim, çevrem, amaçlarım, beklentilerim ve kendim hakkında bildiğim her şeyi de öğrenmişti. Yumuşak huylu ve ikna kabiliyeti yüksek biriydi; bunu şuradan anlıyordum: kendi meselelerim hakkında konuşmaya yatkın değildim. Bir keresinde üçgen ölçümünden söz ettim; bu gösterişli sözcük kulağına hoş geldi. Ne anlama geldiğini sordu, ben de açıkladım. Sonra sessizce ve hiç gücendirmeden adımı kullanmayı bıraktı; bana hep Üçgen diye seslendi.
Sığırlara nasıl da tutkun biriydi! Bir boğanın ya da ineğin adını duyması yeterdi; gözleri ışıldar, dili çözülürdü. Ben yürüyüp dinledikçe o yürür, konuşurdu. Bütün ırkları tanır, hepsini sever, sevecen diliyle hepsini okşardı. Sığır meselesi açıldığında ben sesimi çıkarmadan, içim ezile ezile yürürdüm. Artık dayanamayınca sohbete ustaca bilimsel bir konu sokardım; o zaman benim gözlerim parlar, onunki sönerdi; benim dilim açılır, onunki susardı. Benim için hayat sevinç, onun için keder olurdu.
Bir gün, biraz tereddütle ve çekingen biçimde şöyle dedi—
‘Üçgen, bir dakikalığına kamarama gelir misin? Belirli bir konuda biraz konuşmak istiyorum.’
Hemen onunla gittim. Oraya varınca başını dışarı uzatıp koridorun iki yanını dikkatle kolaçan etti, sonra kapıyı kapatıp kilitledi. Kanepeye oturdu ve şöyle dedi—
“Sana küçük bir öneride bulunacağım; kulağına yatarsa ikimiz için de epey iyi bir iş olabilir. Sen de ben de Kaliforniya’ya gezmeye gitmiyoruz—iş için gidiyoruz, öyle değil mi? İstersek birbirimize iyilik edebiliriz. Epey yıldır didinip biriktirdim; hepsi burada.” Eski bir deri sandığı açtı, içindeki yıpranmış giysileri karmakarışık biçimde yana itti; kısa, tombul bir torbayı bir anlığına gösterip yeniden gömdü ve sandığı kilitledi. Sesini temkinli bir fısıltıya indirerek sürdürdü: “Hepsi burada—tam on bin dolar altın. Benim düşüncem şu: Sığır yetiştirme konusunda bilmediğim bir şey varsa, bilinmeye değmez. Kaliforniya’da bundan dünya kadar para var. İkimiz de biliriz ki, ölçüm yapılan bir hat boyunca ‘artık parça’ dedikleri küçük arazi parçaları çıkar; bunlar ölçümcüye bedavaya kalır. Senin yapman gereken, ölçümü bu artık parçalar iyi, verimli arazilere düşecek biçimde yapmak; sonra onları bana devredersin, ben de sığırla doldururum. Para oluk oluk akar, ben de senin payını düzenli olarak, aksatmadan öderim ve—”
Coşkusunu kursağında bırakmak üzücüydü, ama elimden başka bir şey gelmiyordu. Araya girip sertçe şöyle dedim—
“Ben öyle bir ölçümcü değilim. Konuyu değiştirelim, Bay Backus.”
Şaşkınlığını görmek, beceriksizce ve mahcup özürlerini duymak iç burkucuydu. Ben de en az onun kadar üzülmüştüm—özellikle de önerisinde uygunsuz bir şey olduğundan hiç kuşkulanmamış gibiydi. Bu yüzden hemen onu teselli etmeye ve sığırlarla kasaplık üzerine uzun bir sohbete dalıp talihsizliğini unutturmak için konuyu açmaya koyuldum. Acapulco’da demirlemiştik; güverteye çıkarken şans eseri tayfa yeni birkaç sığırı askılarla gemiye almaya başlıyordu. Backus’un kederi bir anda dağıldı; az önceki hatasını da unuttu.
“Şuna bir bak hele!” diye bağırdı. “Aman Tanrım, Üçgen, Ohio’da bunu görseler ne derlerdi? Böyle taşındıklarını görünce gözleri yuvalarından fırlamaz mıydı? Fırlardı, değil mi?”
Bütün yolcular, kumarbazlar bile, güvertede seyrediyordu. Backus hepsini tanıyor, hepsini kendi tutkulu konusuyla bezdiriyordu. Uzaklaşırken kumarbazlardan birinin yanına gidip ona seslendiğini gördüm; sonra bir diğeri, ardından üçüncüsü. Durup bekledim, izledim. Dört adamın konuşması sürdü; sohbet giderek ciddileşti. Backus yavaş yavaş uzaklaşmaya çalışıyor, kumarbazlar da peşinden gidip yanı başından ayrılmıyordu. İçim rahat değildi. Az sonra yanımdan geçerlerken Backus’un, ısrardan usanmış bir sesle şöyle dediğini duydum—
“Ama boşuna, beyler; size yine söylüyorum, daha önce yarım düzine kez söylediğim gibi, ben bu işe göre yetiştirilmedim, risk de almayacağım.”
İçim rahatladı. “Sağduyusu onu korumaya yeter,” dedim kendi kendime.
Acapulco’dan San Francisco’ya yaptığımız iki haftalık yolculuk sırasında kumarbazların Backus’la birkaç kez hararetli hararetli konuştuğunu gördüm; bir keresinde de onu nazikçe uyardım. Rahatça kıkırdayıp şöyle dedi—
“Evet, peşimden epey dolanıyorlar—eğlence olsun diye biraz oynamamı istediklerini söylüyorlar. Ama Allah aşkına, ailem bu tür hayvanlara dikkat etmemi bir kez söylediyse bin kez söylemiştir herhalde.”
Derken, vakti gelince San Francisco’ya yaklaşmaya başladık. Rüzgâr sert esiyor, gece kapkara ve kasvetliydi; ama deniz pek dalgalı değildi. Güvertede yalnız başımaydım. Saat ona doğru aşağı indim. Kumarbazların ininden bir gölge çıktı ve karanlıkta kayboldu. İrkilmiştim; bunun Backus olduğundan emindim. Merdivenlerden aşağı koştum, çevreme bakındım ama onu bulamadım. Tam güverteye döndüğümde, o melun rezillik yuvasına yeniden girdiğini gördüm. Sonunda dayanamamış mıydı? Korktuğum buydu. Aşağıya ne almaya gitmişti? Para torbasını mı? Olabilirdi. Kötü şeyler olacağını sezinleyerek kapıya yaklaştım. Kapı aralıktı; içeri göz attım ve zavallı sığır dostumu kurtarmakla ilgilenmek yerine vaktimi okuyup hayal kurarak boşa harcadığıma acı acı hayıflanmama yol açan manzarayı gördüm. Kumar oynuyordu. Daha kötüsü, ona şampanya içiriyorlardı ve şimdiden etkisini göstermeye başlamıştı. “Elma şarabı” dediği içkiyi övdü; tadına baktığına göre, bu kadar güzel ve şimdiye kadar içtiği her şeyden üstün olduğuna göre, sert içki olsa bile içebileceğine neredeyse inandığını söyledi. Bu sözler üzerine düzenbazlar birbirlerine gizlice gülümsediler, bütün kadehlere içki doldurdular. Backus içtenlikle kadehini dibine kadar boşaltırken onlar da içiyormuş gibi yapıp şarabı omuzlarının üzerinden döktüler.
Manzaraya dayanamadım; baş tarafa doğru yürüyüp kendimi denize ve rüzgârın sesine vermeye çalıştım. Ama huzursuz ruhum her çeyrek saatte bir beni geri sürüklüyordu. Her seferinde Backus’un şarabını dosdoğru içtiğini, ötekilerinse kendi şaraplarını döktüğünü görüyordum. Hayatımın en acı gecesiydi.
Tek umudum demirleme yerine bir an önce varmamızdı—oyun böylece bozulacaktı. Dualarımla gemiyi elimden geldiğince hızlandırmaya çalıştım. Sonunda Altın Kapı’dan gürül gürül geçtik; sevincimden nabzım hızlandı. Hemen kapıya dönüp içeri baktım. Ne yazık, umutlanacak pek bir şey yoktu—Backus’un gözleri ağırlaşmış, kan çanağına dönmüştü; terli yüzü kıpkırmızıydı, dili peltekleşip dolaşmıştı, bedeni geminin yalpalayışıyla sarhoş sarhoş sağa sola savruluyordu. Kâğıtlar dağıtılırken bir kadehi daha dibine kadar içti.
Elindeki kâğıtlara baktı; donuk gözleri bir an parladı. Kumarbazlar bunu fark edip belli belirsiz işaretlerle memnuniyetlerini gösterdiler.
“Kaç kâğıt?”
“Hiç!” dedi Backus.
Hank Wiley adlı alçak bir kâğıt attı; ötekiler üçer tane attı. Bahis başladı. O ana kadar bahisler önemsizdi—bir iki dolar. Ama Backus bu kez bir altın kartalla ortaya çıktı. Wiley bir an duraksadı, sonra “gördü” ve “on dolar artırdı.” Öteki ikisi ellerini kaldırıp oyundan çekildi.
Backus yirmi dolar artırdı. Wiley şöyle dedi—
“Görüyorum, üstüne yüz dolar daha koyuyorum!” Sonra gülümsedi ve paraya uzandı.
“Olduğu gibi bırak,” dedi Backus sarhoş bir ciddiyetle.
“Ne? Yani bahsi karşılayacağını mı söylüyorsun?”
“Karşılamak mı? Elbette. Üstüne bir yüz dolar daha koyuyorum.”
Paltosunun içine elini sokup gereken parayı çıkardı.
“Demek numaran bu, öyle mi? Artırmanı görüyor, ben de beş yüz dolar artırıyorum!” dedi Wiley.
“Beş yüz daha,” dedi budala sığır sürücüsü; parayı çıkarıp yığının üzerine saçtı. Üç komplocu sevinçlerini gizlemeye bile pek çalışmadı.
Artık bütün diplomasi ve numara bir yana bırakılmıştı; keskin haykırışlar peş peşe yükseliyor, altın yığını gittikçe büyüyordu. Sonunda ortada on bin dolar vardı. Wiley masaya bir para torbası atıp alaycı bir nezaketle şöyle dedi—
“Taşradan gelen dostum, beş bin dolar daha. Şimdi ne diyorsun?”
“Görüyorum!” dedi Backus, altın dolu torbasını yığının üzerine bırakarak. “Elinde ne var?”
“Dört papaz, lanet olası aptal!” Wiley kâğıtlarını masaya attı ve bahislerin çevresini kollarıyla sardı.
“Dört as, seni eşek!” diye kükredi Backus; horozunu kaldırdığı tabancayı adama doğrulttu. “Ben de profesyonel kumarbazım; bütün bu yolculuk boyunca sizin gibi enayileri bekliyordum!”
Çapa güm güm güm diye indi ve uzun yolculuk sona erdi.
Eh, eh, dünya kederli bir yer. Üç kumarbazdan biri Backus’un “arkadaşıydı.” O uğursuz kâğıtları dağıtan oydu. İki kurbanla yaptığı anlaşmaya göre Backus’a dört kız verecekti, ama ne yazık ki vermedi.
Bir hafta sonra Backus’a Montgomery Caddesi’nde rastladım; son modaya göre giyinmişti. Ayrılırken neşeyle şöyle dedi—
“Ha, bu arada, şu artık arazi parçalarını dert etme. Sığırlar hakkında, yola çıkmadan hemen önce Jersey’de bir haftalık çıraklıkta öğrendiklerim dışında hiçbir şey bilmiyorum. Sığır yetiştirme bilgim ve hevesim görevini yaptı—artık onlara ihtiyacım olmayacak.”
Ertesi gün “Gold Dust”tan ve subaylarından gönülsüzce ayrıldık; bir gün gemiyi ve bütün o subayları yeniden görmeyi umuyorduk. Kaderin korkunç biçimde olanaksız kılacağı bir şey!
Bölüm etkileşimi
