🕊️BÖLÜM 22.2🕊️

NEVA

İtiraf ettiği günden beri Fatih'in etrafında bir kuyruk gibi dolanıyordum. Bu bana çocukluğumu hatırlatıyordu. Çocukken de sürekli birilerinin beni sevmesi için ne yapacağımı şaşırdım. En ufak bir övgü için kırk takla atar, sevmediğim ve yeteneğim olmadığı işlere bile bulaşırdım. Yeter ki beni fark etsinler, biri...Biri beni övsün. 'Vay be' desin isterdim. Çok başarılı olamamıştım, orası ayrı konu.

İşte şimdi beni sevdiğinden emin olduğum biri vardı, hayatım boyunca annem ve babamın bile sarılmadığı kadar sıcak, sımsıkı ve sevgi dolu sarılmıştı bana. Aynada kendime sarılırken gözlerim kapalı onun bana sarılışını hayal ettikten hemen sonra tepinerek yatağa attım kendimi. Yastığı kucaklayarak yatakta yuvarlandım.

Yatakta sevgi patlaması yaşarcasına tuhaf sesler çıkarmama mâni olamadan yuvarlanıyordum. O sırada kapı açılıverdi. Panikleyip, elim ayağıma dolaştı. Yataktan yere yastıkla yapıştım. Hemen yatağa tutunarak oturdum, kendimi toparlamaya çalıştım. Kıvırcık saçlarım havalanmış kuş yuvasını andırmıştı. Yüzüme düşen bukleleri üflerken elleri belinde ne yaptığımı anlamaya çalışan bir ifadeyle beni süzen Fatih'e gülümsedim. Suçüstü yakalanmış haylaz bir çocuk gülümsemesiydi bu.

"Kahvaltıya neden inmedin, Neva?" Tek kaşı havada sordu.

"Sen yatağıma tepsiyle getirip beni şımartırsın sanmıştım." Dedim kaşlarımı hızlıca indirip kaldırarak.

"Oldu, bir de başından aşağı gül yaprakları dökeyim ister misin?"

"Aaa! Biliyorsun sen bu işi, romantik adamsın vesselam!"

İki eliyle yüzünü avuçladı. Saçlarını yolarcasına geriye doğru ittirirken sabrını çok zorladığımı biliyordum. Ve bu beni oldukça tatmin ediyordu. Pijamamın paçasına takılarak tökezlesem de toparlayarak hemen karşısına geçtim. Yüzünün öfkeden mı utançtan mı kırmızı olduğuna karar veremedim. Sağ yanağımı uzatarak işaret parmağımla yanağıma pıt pıt vurdum.

"Günaydın öpücüğü." Diyerek dudaklarımı büzerek bekledim, kirpiklerimi kırpıştırarak daha efektif bir hava kattım.

İşaret parmağını baş parmağından güç alarak alnıma sert bir fiske vurdu. "Aah!" alnımdaki keskin acıya çığlık atarak avcumla alnımı ovuşturdum. "Flörtleşme konusunda berbatsın." Derken alnımda kırmızılık var mı yok mu diye aynada kontrol ettim.

"Çünkü flörtleşmiyorum, sadece işimi yapıyorum. Hemen kahvaltıya inmezsen-"

"Ne olur, kucağına alıp mı indirirsin?"

"Ya sabır." Boynunu kızartırcasına ovuştururken çenesini kasıp gevşetti. "Kore dramalarını izlemeyi azaltmalısın, Neva. Şimdi Türk usulü bir taraflarına terlik yemeden hemen önce mutfağa in."

Gözlerimi devirerek bileğimdeki lastik tokayı sündürüp saçımı dağınık bir şekilde topladım, kapıya doğru ilerlemeye başladım. Onu sinir edip tüm savunmalarını teker teker indirmesini sağlayana kadar pes etmeyecektim. Tekrar canımı tehlikeye atmam gerekse bile. Bir kere bana kalbinin yerini gösterdin, o kalbi avuçlarımda tutana kadar bırakmam seni Fatih efendi.

Kapının kolunu açarken yüksek sesle şarkı söylemeye başladım;

"Aşıksın...Dırırım...Aşıksın...Dırırım...Aşıksın...Dırırım...SEN AŞIKSIN ARKADAŞ!"

Son anda zıplayarak bir terliğin hedefinden kaçmıştım. Çocuksu kahkahalar atarak merdivenlerden üçer beşer indim. Fatih ise suratında gizleyemediği bir gülümseme ile elleri cebinde beni takip ediyordu.