🕊️BÖLÜM 13.1🕊️

"Kendini bulmak, başkalarının seninle ilgili ne düşündüklerinden kurtulmaktır."

***

NEVA (02/Beyaz)

Sabah uyandığımda kaslarım zonklayarak bana günaydın demişlerdi. Bacaklarım birkaç gün boyunca dünü hatırlatacak sızılar armağan etmişti. Hoş, unutabilirmişim gibi... İlk kez bedenimin ağrısını hissetmek ruhumu gülümsetti... Bu acı beni yaralayan bir acıdan oldukça uzaktı. Gülümsedim. Sanırım laneti kırmıştım.

Depresif hissetmeden uyanmıştım ve hala 02'ydim. Bu durum beni dehşete sokuyordu. Acaba mutlu olarak bu bedene sığınabilir miydim? Diğerleri bundan pek memnun olmaz gibi...Özellikle 01, en son o kadar uzun süre bedende kaldı ki tekrar bedenine döndüğünü ve bizi kapı dışarı ettiğine inanmaya başlamıştım.

Üstümü değiştirip (buna enerji bulabilmiştim) merdivenlerden bir gölge gibi süzüldüm. Mutfağa tam girecekken bir eli omzumda hissettim, ürperip başımı çevirdiğimde odama hep kahvaltı getiren o kızı görünce şaşırdım. Ama o benden daha çok şaşırmış gibiydi. Gözleri ve ağzı o kadar açıktı ki küçük dilini görebiliyordum. Çocuksu bir sevinçle elimi tuttu ve kendi sıcak göğsüne ellerimi bastırdı.

"Küçük Hanım! Siz! Siz! Kahvaltıya inmişsiniz! Durun yine mi değiştiniz?"

Son cümlesiyle suratı biraz asıldı, omzu çöktü. Ellerimi hevessizlikle gevşeyen ellerinden kurtarıp kendime çektim. Hafif çekingen bir şekilde başımı yana eğdim.

"Hayır, ben hala depresif olan Neva'yım."

Malikânedekiler bana depresif Neva, 01'e Neva Hanım, 03'e ise "Cellat" diyorlardı. Bu kızcağız kapımdan kaç defa geri döndü hatırlamıyorum. Aslında içeri girmesini isterdim ama kimse kapımı çalsa da içeri girmeye cesaret etmedi. İlk cesaret eden Fatih'ti... Onun hayatımı değiştirmeye başladığını fark etmeye başlamıştım. Benim değişmem yok olmam mı demekti? Korkuya ve hüzne sıkı sıkı sarılmamın sebebi yok olmaktan korkmamdı kuvvetle muhtemel. Onların yokluğu benim de yokluğumdu. Böylece her daim demirbaş olarak o iki duyguya yer verdim. Onlar benim var olma sebebimdi.

Kızcağız tekrar heyecanlanarak canlandı, neler söylediğini hatırlamıyorum çünkü arkasında ana hole giren Fatih'i gördüm. Beni fark etmemiş hâliyle sakince şapkasını, montunu çıkartıyor, yavaşça silkeliyor, başını eğiyor, gözlerini kısıyordu...Montunda bir terslik var gibi gözlemliyor, nihayetinde bir şey olmadığını kanaat edip yüz ifadesi yumuşuyordu. Yanına gelen hizmetçiye elindekileri nazikçe teslim etti. Tüm bunlar üç saniyede gerçekleşti ama ağır çekime alınmış ve ben her şeyi üçüncü bir gözden görürcesine yüksekten izliyordum olan biteni.

Kış güneşinin beyaz tenine hassas dokunuşu... Harikaydı. Soğuktan nasibini almış pembe burnu hafifçe kıpırdarken ben nerede olduğumu unuttum. Gülümsedi mi? Kime!

Sesler tekrar kulağıma duyulur hale geldiğinde yüksekten bedenime ışık hızında geçiş yaptım. O an tebessüm ettiği kişinin ben olduğunu fark ettim. Gözleri net bir şekilde benim üzerimde. Kaçırmıyordu ya da ısrar etmiyordu. Pes eden bendim. Başımı hemen önümdeki neşeyle bir şeyler anlatmaya çalışan ama hiç dinleyemediğim o kıza çevirdim.

"Hanımım, rafadan mı istersiniz yoksa kayısı mı?"

Fatih'in yaklaşan gölgesini görmezden gelmeye çalışarak "Ra-rafadan olsun."

Kızcağız bir çocuk gibi neşeyle seke seke kollarını sıvayarak tezgâha yaklaştı. Neden bu kadar sevinmişti ki? Sanırım yukarıya taşıdığı tepsi çok ağır oluyordu. Onu büyük bir yükten kurtarmış olmalıydım.

Fatih alt dudağını hafifçe ısırıp gülümsedi. Allah'ım ben neden hiç fark etmediğim detayları fark ediyorum? Bu çok can sıkıcı...

"Yataktan kalkabilmişsin, üstünü bile değiştirebilmişsin."

Gözlerimi dudaklarından uzak tutmaya aşırı çaba harcayarak konuştum. Kalbi cennete çakılasıca. Gülümserken o kadar farklı bir insan oluyordu ki!

"Evet...Komik mi olmuşum?"

Kısık pürüzlü bir kahkaha attı, bu kadarını kaldıramayacağım, sürekli el yükseltiyor.

"Hayır, komik olmamışsın. Yüzünü yıkamaya enerjin kalmamış sanırım."

Diyerek kendi gözünde çapağı silme işareti yaptığında yerin dibine girdim. Normalde asla önemsemez, kişisel bakımımı dert edebilecek bir ruh halinde olmazdım. Nedendir bilmiyorum inanılmaz utanç hissetmiştim. Onu hemen geçerek lavaboya doğru yürümeye başladım. Üstümdeki hırkama sıkıca sarıldım.

"Yeni kalktım, lavaboya gidecektim." Neden açıklama yapıyorum ki! Suratım düşmüştü. Avcuma nefesimi üfleyerek kokladım. Kokuyor muydum acaba? Aaa! Aman be!

Lavabodan sonra mutfağa geri döndüğümde Fatih'i göremedim. Sadece tek kişi için fazlasıyla abartılı kahvaltı masasına dikkatlice oturdum. Kendimi camlarla dolu bir dükkandaki fil gibi hissediyordum. Bunların hangi birini yiyebilirim diye düşündüm ve sadece altıncı çeşitte iştahımın kapandığını hissettim. Her zamankinden daha iyi hissediyor olabilirdim ama hala kendimi yorgun hissettiğim gerçeğini değiştirmiyordu.

"Fatih Bey, 1 saate kadar hazır olmanızı istedi. Sergi gezileri için."

Çayımı dolduran görevli başka bir kadına baktım, çok suratsız bir kadındı. Enerjim giderek düşüyordu sanki. Hem Fatih de benim yanımda durmak istiyor mu istemiyor mu anlayamıyordum.