23. bölüm / 58

🕊️BÖLÜM 13.2🕊️

Bölümler 58Şu an: 🕊️BÖLÜM 13.2🕊️

Birkaç gün daha Fatih ile farklı lokasyonlardaki sergileri gözlemlemeye gittik. Çoğu küçük çaplı sergilerdi ve fazla kalabalık yoktu. Ama eninim ki benim sergim bu kalabalıklardan çok daha fazlasıyla beni bunaltacaktı. Yine de ilk günkü kadar gergin ya da endişeli hissetmiyordum. Hatta sergi günü aklımdan çıkmış, buz pateni gününden bu yana Fatih’in sanki o gün hiç yaşanmamış gibi yapıyor oluşuna kafamı takmıştım.

Zaman zaman depresif hislerden uzaklaşıyor gibi hissetsem de yine o ruhumu mengeneye alan ‘sen değersizsin’ yargısına yakalanıyordum. Fatih öğle yemeklerinde bana eşlik ettiği zamanlarda onun acıyı çok sevdiğini ve kahvelerini her zaman yumuşak içimli tercih ettiğini öğrendim. Bu onun karakteriyle tezat oluşturan tek şey değildi. Kedileri ve köpekleri seviyordu, yüzünde nadir okunan bir masumiyet peydah oluyordu. Tamam, Fatih’in görevi beni izlemek ve korumaktı. Ama ondan çok ben onu izliyor gibi hissediyordum.

Ben zaten konuşacak enerjiyi kendimde bulamıyordum. Fatih’in de sohbeti tadından yenmiyordu! Heykel kadar soğuk, ifadesiz olabilmeyi nasıl başarıyordu? Saatlerce yemeden içmeden, ağlayarak ve uyuyarak günlerimi nasıl geçiriyorsam öyle. Hem sorarım hem cevaplarım; ağzım konuşmaz, zihnim hiç susmaz çünkü…

Sergi gününe bir gün kala yorgunluktan vücudumun sızısını dalga dalga hissediyordum. Akşam tüm karanlığı ile şehre çökmüş, kimisi için gün yeni başlamıştı… Malikânenin geniş kapısının önünde, arabanın içinde Fatih ile yine dut yemiş bülbül gibi oturuyorduk. Arabanın içindeki deri kokusu ve çalışan klimanın sesi dışında her şey fark edilmeye değmez bir siliklikteydi. Sessizliği Fatih bozdu;

“Neva, yarın sergi günü. Küratörün fazla eleştirel birisi olduğunu duydum ama senin tablolarını seveceğinden şüphe etmiyorum.”

Benim mi? Onları ben yapmadım. Sanata dair hiçbir zevke sahip değilim. Ben sadece bir rol oynayacağım ve şanslıysam karşımdakiler bu rolü yutacak, değilsem işte o zaman hapı yuttum. İçimden bunları geçirirken o tüm sakinliği ile devam etti,

“Sorularına yuvarlak cevaplar vermeye çalış, genel olarak tebessüm et.”

Neva (01), çık gel Allah’ını seversen. Alnımda şimdiden ufak ufak ter damlacıkları oluşmaya başlamıştı.

“Eğer kontrolden çıkacak gibi hissedersen ben müdahale edeceğim o yüzden bana güven, anlaştık mı?”

Son söylediği içimdeki korkuyu süpürüp uzaklara taşıdı. ‘Bana güven’ ne kadar basit bir cümleydi ama sanki bugüne kadar kimse benden güvenmemi beklememişti. Bana güven demek aslında, ‘sana güveniyorum’ demekti. Gözlerim nemlense de ellerimi yumruk yaparak sıktım ve yüzümde kendimden emin bir ifadeyle onayladım.

“Teşekkür ederim…Fatih.”

Daha fazla gözlerine bakarsam ağlayabileceğimden korktuğum için emniyet kemerimi çözüp arabadan indim. Bugün erkenden yatacaktım, gözüme uyku girmeyeceğinden emin olsam da.

Arkadaşlar şu sıralar kapak konusunda aşırı kararsızım bana bi yardımcı olsanız

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

60okunma 19beğeni 4yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

🕊️BÖLÜM 13.2🕊️

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138