BÖLÜM 3: SİSİN VE KANIN KULÜBESİ

**(Süre: 2002 Yılı, Aynı Gece / Saat: 03:45)**
Toprak ve mıcır karışımı dik dağ yolu, rakım yükseldikçe daha da daralıyor; yolun iki yanındaki devasa gürgen ve çam ağaçlarının dalları çatı gibi birbirine örtülüyordu. Rüzgâr sertleştikçe, diz seviyesini aşan o kirli beyaz sis tabakası canlı bir hamur gibi dalgalanıyor, gençlerin her adımında botlarının etrafında dönerek yükseliyordu. Hakan, Musa ve İrfan’ın nefesleri havada buz gibi buhar bulutlarına dönüşüyor, adımlarının temposu yorgunluktan giderek düşüyordu.

Gecenin o tekinsiz sessizliğinde, el fenerinin cılız sarı ışığı yolun hemen sağ tarafında, ağaçların ve sisin arasına gizlenmiş bir silüete çarptı.

Sisin içinden usulca beliren yapı; taş temeller üzerine oturtulmuş, tahtaları rutubetten kararmış, çatısı kısmen çökmüş eski bir orman muhafız kulübesiydi. Küçük, kütükten yapılma pencerelerinin camları kırıktı. Kulübenin etrafını saran sarmaşıklar ve yaban otları, yapıyı adeta doğanın bir parçası gibi yutmuştu. Ancak kulübenin yıpranmış ahşap kapısının hafifçe aralık durması ve içerideki karanlık, o tekinsiz ıssızlığın ortasında garip bir sığınak gibi görünüyordu.

Musa durdu, elini kaşının üzerine koyup kulübeye baktı. Yüzünde bir anlık umut belirdi. "Ulan..." dedi, sesi soğuktan titreyerek. "Şuraya bak kanka. Bir kulübe var burada. Belki içinde birileri vardır ya da en azından rüzgârı keseriz, başımızı sokarız."

İrfan el fenerini kapının aralığına doğru tuttu. "Işık mışık yanmıyor ama..." dedi, derin bir nefes vererek. "Köye ne kadar kaldığını bile bilmiyoruz. Bir bakalım içine, belki bir harita, bir telefon falan vardır ya da bekçi mekanıdır."

Hakan ise adımlarını yavaşlattı. Parkasının ceplerinden ellerini çıkarıp kulübenin etrafını saran o yoğun sise, kararmış ahşap duvarlara baktı. İçindeki o huzursuzluk, kulübeye yaklaştıkça bir ağırlık gibi göğsüne çökmüştü.

Ceketinin iç cebine uzanıp sigara paketini çıkardı. Paketinden bir dal çekip dudaklarının arasına sıkıştırdı.

"Siz geçin bakın..." dedi Hakan, adımlarını kulübenin birkaç metre gerisinde durdurarak. "Ben dışarıda duracağım. Şurada bir sigara yakayım, kafamı toplayayım. Hem etrafı kollarım."

Musa şaşkınlıkla Hakan’a döndü. "Oğlum buz gibi hava var dışarıda, gelsenize içeri!"

"Yok," dedi Hakan, çakmağı çakarken. Sarı alev yüzünü bir anlığına aydınlattı, gözlerindeki o keskin, tetikte duran ifadeyi ortaya çıkardı. "İçim kıyıldı arabanın içinde. Birkaç nefes çekip geliyorum arkanızdan. Siz bir bakın içeriye."

İrfan başıyla onayladı. "Tamam, uzatma fazla, soğuk iliklere işliyor."

İrfan ve Musa, ahşap basamakları tırmanarak kulübenin aralık duran kapısına doğru ilerlediler. Musa kapının tahtasına iki kez sertçe vurdu. *Tık, tık.* Sesi karanlıkta yankılandı.

"Kimse var mı?" diye bağırdı İrfan, kapıyı hafifçe ayağıyla iterek. Kapı, paslı menteşelerin kulak tırmalayan gıcırtısıyla içeriye doğru süzüldü. "Selamünaleyküm! Yolda kaldık da yardım edecek kimse var mı?"

İçeriden hiçbir yanıt gelmedi. İrfan el fenerinin sarı ışığını kulübenin zifiri karanlık iç mekânına tuttu. İki genç, kapı eşiğinden içeriye adım attı. Ayaklarının altındaki eski tahtalar *gırç* diye inledi. Ardından kapı, arkalarından kendiliğindenmiş gibi yavaşça, süzülerek kapandı.

---

Hakan, kulübenin dışındaki o nemli, kesif sisin ortasında tek başına kaldı.

Sırtını kulübenin hemen yanındaki dev çam ağacının gövdesine dayadı. Dudaklarının arasındaki sigarayı derin derin çekti. Tütünün kor kırmızı ucu, karanlıkta küçük bir deniz feneri gibi parlayıp sönüyordu. Dışarıda rüzgâr aniden kesilmişti. O ağaç dallarının uğultusu yerini katran gibi, ağır bir sessizliğe bırakmıştı.

Diz seviyesindeki sis, Hakan’ın botlarının etrafında dolanıyor, adeta bacaklarını yukarıya doğru sarıyordu.

Hakan kolundaki saate baktı. Bir dakika geçmişti.

İçeriden ne bir konuşma sesi geliyordu ne de el fenerinin ışığı kırık pencerelerden dışarı sızıyordu. Sadece tam bir sessizlik.

"Musa?" diye seslendi Hakan, sigarasının dumanını sise doğru üfleyerek. Sesi karanlığın içinde garip bir şekilde boğuk çıktı.

Yanıt yoktu.

Hakan sigarasından bir nefes daha çekti ama bu kez tütünün tadı ağzında zehir gibi bir acılık bıraktı. İçindeki o askeri alarm zilleri birden en yüksek seviyede çalmaya başladı.

"İrfan! Ne yaptınız oğlum, var mı kimse?"

Yine ses yoktu. Ne bir tahta gıcırtısı, ne bir fısıltı... Kulübe sanki içine giren iki genci bir anda yutmuş, yok etmiş gibiydi.

Hakan sigarasını yere atıp botunun ucuyla ezdi. El fenerini sol eline alıp sıkıca kavradı. Adımlarını son derece sessiz ve temkinli atarak ahşap basamaklara doğru yürüdü. Her adımı, toprağı ezen botlarının altında hafifçe hışırdayan yapraklarla yankılanıyordu.

Basamakları çıktı. Aralık duran ahşap kapının önüne geldi. El fenerinin sarı ışığını içeriye uzattı.

"Musa? İrfan? Şaka mı yapıyorsunuz oğlum, çıksanıza dışarı!"

Kapıyı elinin tersiyle yavaşça itti.

İçerideki hava, dışarıdaki soğuk havadan bambaşka bir kokudaydı. Ağır, geniz yakan, paslı bir metal kokusu... Taze, sıcak kan kokusu.

Hakan’ın fenerinden süzülen sarı ışık hüzmesi, ilk olarak ahşap taban tahtalarının üzerine odaklandı. Tahtaların üzerindeki o toz tabakası silinmiş, yerini koyu kırmızı, kıvamlı bir birikintiye bırakmıştı. Kan, kırık tahta aralıklarından aşağıya sızıyor, adeta zeminde küçük bir havuz oluşturuyordu.

Hakan’ın kalbi göğüs kafesini delercesine çarpmaya başladı. Nefesi boğazında düğümlendi.

"G-gençler?..." dedi, sesi ilk kez kontrolsüzce titreyerek.

Fenerin ışığını yavaşça kan birikintisinden yukarıya, oda ortasındaki devasa gölgeye doğru kaldırdı.

Kulübenin karanlık köşesinden, bir devin nefes alıp verişini andıran derin, hırıltılı bir ses yükseldi: *Hırrrr... hırrrr...*

Fenerin ışığı önce devasa, kaslı, derisi yanık ve çıplak bir omuza çarptı. Adamın derisi normal bir insan derisi değildi; alevlerle kavrulmuş, kıkırdaklaşmış, üzeri kurumuş kanlı mühür sembolleriyle kaplanmıştı. Yüzünün sağ tarafı tamamen yanmış, göz yuvası etrafındaki deri büzüşmüş, kıkırdak burnu yok olmuştu. Bu, **Kör Balyoz Seyfi**’ydi.

Seyfi, 2 metrelik devasa gövdesiyle karanlığın içinden öne doğru bir adım attı. Sol elinde, üzeri taze kan ve beyin dokusuyla kaplanmış, devasa paslı bir demir balyoz tutuyordu. Balyozun ağır başı ahşap zemine sürütündükçe, tahtalardan *cıııızzz* diye korkunç bir metal sesi çıkarıyordu.

Ve Seyfi’nin sağ elinde... İki tane insan bedeni vardı.

Seyfi, **Musa ve İrfan’ın cansız bedenlerini** saçlarından tutmuş, çamurlu ve kanlı tahtaların üzerinde birer çuval gibi arkasından sürüklüyordu.

İrfan’ın kafatası, Seyfi’nin tek bir balyoz darbesiyle tamamen ezilmiş, yüz hattı tanınmaz hale gelmişti; gözleri yuvalarından fırlamış, boynu anormal bir açıyla arkaya bükülmüştü. Musa’nın ise boğazı bir insan gücünün yapamayacağı bir vahşetle yırtılmış, ekose oduncu gömleği tamamen kendi kanına bulanmıştı. İki gencin de cansız gözleri hâlâ açık, son andaki o dehşet ifadesiyle donup kalmıştı.

Seyfi, yanık ve kıkırdaklaşmış yüzünü Hakan’a doğru çevirdi. O tek, kör, kan çanağına dönmüş gözünü Hakan’ın el fenerine dikti. Ağzından çürümüş et kokan hırıltılı bir nefes döküldü.

"Geldiler..." dedi Seyfi, sesi mezarın altından geliyormuş gibi boğuk ve kalındı. "Mühür... kan ister..."

Seyfi elindeki dev balyozu tek eliyle yukarı kaldırdı. Balyozun üzerindeki taze kan damlaları yere, hışırdayan tahtalara damladı.

Hakan dehşetin büyüklüğüyle olduğundan daha küçük görünerek iki adım geri yalpaladı. Gözleri arkadaşlarının parçalanmış cesetlerine takılı kaldı. Beyni gördüğü şeyi idrak etmekte zorlanıyor, bacaklarındaki güç çekiliyordu. Arkadaşlarının kanı, el fenerinin ışığında kapkaranlık parıldıyordu.

"M-Musa... İrfan..." diye mırıldandı Hakan, boğazından hıçkırıkla karışık bir çığlık koptu.

Seyfi balyozu savurarak öne doğru devasa bir adım attı. Balyozun ahşap kapı kenarına çarpmasıyla kulübenin kapı kasası büyük bir gürültüyle patladı, tahta kıymıkları dışarı savruldu!

*ÇATTT!*

Bu gürültü, Hakan’ı o ölümcül şoktan aniden uyandırdı. Askerlik reflexleri, hayatta kalma içgüdüsü beynine adeta elektrik şoku verdi.

Hakan arkayı bile dönmeden kendini ahşap merdivenlerden aşağıya, sise doğru fırlattı!

Botları çamurlu toprağa vururken can havliyle koşmaya başladı. El fenerini düşürdü ama arkasına bakmadı. Rüzgâr yüzünü donduruyor, ciğerleri soğuk havayı çekerken yanıyordu. Arkasından gelen o yaratığın gırtlak yırtan kükremesi ve toprağı ezen devasa ayak sesleri, sissizliğin içinde yankılanıyordu.

Hakan, karanlığın ve diz seviyesindeki sisin içine körlemesine daldı. Ağaç dalları yüzünü çiziyor, çalılar parkasını yırtıyordu ama o sadece koşuyordu. Çocukluk arkadaşlarının kanlı cesetleri gözünün önünden gitmiyor, beyni tek bir düşünceyle kararıyordu: *Kaç!*