51. bölüm / 97

50. BÖLÜM: GEÇİCİ SIĞINAK VE DEMİR YÜKLÜ UMUT

Bölümler 97Şu an: 50. BÖLÜM: GEÇİCİ SIĞINAK VE DEMİR YÜKLÜ UMUT

(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Gecesi / Saat: 23:10)

Bataklığın o devasa, zırhlı ve yosun kaplı su canavarının arka arkaya çıkardığı öfke dolu kükremeler, arkasında bıraktığı dev dalgalar ve her adımda ormanı sarsan o boğuk ayak sesleri yavaşça geride kalmaya başladı. Hakan, can havliyle koştuğu karanlık patikada, sisin ve sıklaşan ağaç gövdelerinin arasına adeta bir hayalet gibi süzülerek dev mahlûkatın görüş alanından çıkmayı başarmıştı. Ciğerleri yanıyor, sol omzundaki derin kesikten sızan sıcak kan parkasının iç kısmını tamamen ıslatıyordu. Ayaklarında ise tonlarca ağırlık varmış gibi hissediyordu; ancak duramazdı. Hayatta kalmak istiyorsa, bu labirentin içinde o devasa yaratığın nefesini ensesinde hissetmeyeceği, en azından kısa bir süre soluklanabileceği güvenli bir noktaya kendini atmak zorundaydı.

Karanlığın içinde ilerlerken, önünde, bataklık kenarındaki çürümüş sazlıkların ve devasa söğüt ağaçlarının arkasına yarı yarıya saklanmış, tahtaları çürümeye yüz tutmuş eski, taştan ve demir parmaklıklı bir ormancı kulübesi belirdi. Kulübenin ağır meşe kapısı zift karası karanlıkta kilitli gibi duruyordu, ancak Hakan'ın o an kaybedecek bir saniyesi bile yoktu. Bütün ağırlığıyla omzunu kapıya vurdu; paslanmış demir menteşeler inilti benzeri metalik bir sesle direndi ama sonunda ağır bir gürültüyle içeriye doğru devrildi.

Hakan içeri girer girmez sırtını arkadaki sağlam taş duvara yasladı, elindeki MP5A3'ün emniyetini kapatıp tüfeği yere indirdi ve kapının aralığından dışarıyı kontrol ederek derin, titrek ve hırıltılı nefesler almaya başladı.

Burası, hayatta kalma oyunlarındaki o klasik, dış dünyanın dehşetinden koparılmış ama yine de huzur vermeyen izbe ve kasvetli bir "Güvenli Alan" (Safe Room) idi.

Odanın havası ağır bir tütün, nem ve eski demir kokusuyla doluydu. Hakan, üstündeki çamur ve asit bulaşıklarını silkeleyemeden, zayıflayan el fenerinin titrek sarı ışığını odanın köşelerine tuttu. Köşede duran, üzeri tozla kaplı ahşap bir masa ve eski bir askeri sandık hemen dikkatini çekti. Komando, yorgunluktan titreyen dizlerini daha fazla taşıyamayarak masanın kenarına doğru çöktü ve yere oturdu.

Öncelikli işi yaralarını sarmaktı. Taktik cebinden çıkardığı sargı bezini ve antiseptik solüsyonu sol omzundaki derin kesiğin üzerine bastırdığı an, gözleri acıyla istemsizce karardı. Dişlerini birbirine öyle bir sıktı ki, çene kaslarından yayılan gerilme beyninde yankılandı. "Sakin ol... Daha bitmedi, buraya kadar geldin," diye fısıldadı kendi kendine; sesi boş odanın duvarlarında yankılanıp kayboldu.

Yarasını kabataslak sarıp durdurduktan sonra, envanter kontrolüne geçti. Sarsılmaz Kılınç tabancasında ve MP5'inde kalan mermiler artık tehlikeli bir şekilde azalmıştı. Yedek şarjörleri cebinden çıkarıp tek tek saydı; elleri adrenalin ve yorgunluktan hafifçe titriyordu. "Neredeyse sıfırı tüketmişim... Bu cehennemde mermisiz kalmak, ölmeyi beklemek demektir," diye mırıldandı, yüzüne dimdik bir karamsarlık gölgesi düştü.

Tam o sırada, odanın diğer köşesindeki o demir askeri sandığın kapağının aralığında metalik bir parıltı fark etti. Hakan merakla ve temkinli adımlarla sandığa yaklaştı. Paslı kapağı yukarıya doğru ittiğinde, gıcırdayan menteşe sesinin ardından gördüğü manzara karşısında gözleri istemsizce irileşti.

Sandığın içinde, bu lanetli coğrafyada şimdiye kadar gördüğü en değerli şey duruyordu: Askeri tip, sağlam, namlusu temiz ve bakımlı bir 12 kalibre pompalı tüfek ve yanında devasa bir kutu dolusu özel çelik bilyeli pompalı mermileri.

Hakan derin bir nefes aldı; yüzünde yorgunluğun ve çaresizliğin yerini, o ölümcül profesyonel asker sırıtışı aldı. "Bunu bulduğum iyi oldu... Suların altındaki o devasa yaratık ve diğerleri, şimdi benden korksun," dedi.

Pompaya mermiyi sürerken çıkan o tok, mekanik "ŞAK-ŞUK" sesi odanın sessizliğini ve karanlığını adeta yardı. Pompalı tüfeği ve cephaneliği sırtına ve kılıfına sabitledi.

Ancak burası bir güvenli alan olsa da, dışarıdaki kabus tamamen durmuş değildi. Dışarıda uluyan o soğuk dağ rüzgârı kulübenin tahta çatısını dövmeye devam ediyor; bataklıktan ve karanlık ormandan yükselen o boğuk hırıltılar, garip çığlıklar ve yaratıkların ayak sesleri kapının hemen dışından hissediliyordu. Hakan bu güvenli odada mermilerini sayıp yaralarını sarsa da, dışarıdaki o kadim döngünün ve cinlerin onu beklediğini, bu soluklanmanın sadece fırtınadan önceki o aldatıcı sessizlik olduğunu çok iyi biliyordu.

Tüfeğini sıkıca kavradı, ayağa kalktı ve dışarıdaki karanlığa doğru kararlı, buz gibi bakışlarını dikerek bir sonraki hamlesi için beklemeye başladı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

9okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

50. BÖLÜM: GEÇİCİ SIĞINAK VE DEMİR YÜKLÜ UMUT

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 152