BÖLÜM 12: BALYOZUN DÜŞÜŞÜ VE BEYNİN PARÇALANMASI

**(Süre: 2002 Yılı, Aynı Gecenin Sabahı / Saat: 07:35)**
Gani’nin parçalanan gözünün verdiği çıldırmış kükremeleri ormanın sisli sabahında yankılanırken, Hakan arkasına tek bir an bile bakmadan koşmayı sürdürdü. Tabanları nemli toprağı ve çürümüş çam iğnelerini yararak ilerliyor, ciğerlerine giren her dondurucu hava dalgası boğazını bir cam kırığı gibi yırtıyordu. Yüzü yangının isi, kurum ve gözünden vurup kaçtığı devin kanıyla sıvanmıştı.

Ormanın bu derin kesiminde sis biraz olsun seyrelmiş ama yerini kasvetli, tek katlı, yarı ahşap yarı taş bir avcı kulübesinin gölgesine bırakmıştı.

Hakan, Gani’yi tamamen atlattığının bilinciyle hızla kulübenin yıpranmış ahşap kapısına yüklendi. Kendini içeri fırlatıp kapıyı geriye doğru iterek kapattı.

Kulübenin içi tekinsiz bir dağınıklık ve terk edilmişlik kokuyordu. Yılların biriktirdiği toz, kükürt, kurutulmuş ot ve çürümüş ahşap kokusu havada asılı kalmıştı. Odanın ortasındaki ahşap masa devrilmiş, üzerindeki paslı gaz lambası yere düşüp kırılmıştı. Duvarlardaki tahta raflardan aşağıya eski konserve kutuları, kurutulmuş tütün yaprakları, paslanmış ayı kapanları ve küflenmiş bez parçaları saçılmıştı. Odanın köşesinde duran tel dolabın kapakları sarkıyor, yerdeki çürük kilimin üzerinde sanki yakın zamanda bir arbede yaşanmış gibi kan lekeleri görünüyordu. Burası bir zamanlar bir avcının sığınağıydı ama şimdi bir kapana benziyordu.

Hakan, kulübenin ortasında durup sırtını duvara verdi. Soluk soluğaydı. Tabancasının şarjörünü hızlıca kontrol etti; Özel Harekât çantasındaki o canlı, dumanı tüten mermiler hâlâ tam kapasiteydi.

*ÇAAAAT!*

Kulübenin arka duvarındaki çürük ahşap kaplama birden devasa bir darbeyle patladı! Ahşap kıymıkları ve toz bulutu odanın içine saçıldı.

Sisin ve parçalanan tahtaların arasından **Kör Balyoz Seyfi** belirdi! İri, kaskatı bedeni kulübenin tavanına değecek kadar devasaydı. Yüzünün sağ tarafındaki o büzüşmüş, kıkırdaklaşmış yanık doku ve tek kan çanağı gözüyle doğrudan Hakan’a kilitlendi. Ancak bu kez elinde balyoz değil, mezarlıkta gani gibi kullandığı ağır, ucu sivri paslı bir demir kürek vardı.

Hakan hiç beklemedi. Askeri refleksle Sarsılmaz Kılınç 2000’i iki eliyle kaldırıp tetiğe peş peşe bastı!

*BAM! BAM! BAM!*

9mm’lik mermiler Seyfi’nin geniş göğsüne ve köprücük kemiğine saplandı. Mermilerin eti delme sesleri odada çınladı ama Seyfi ne sendeledi ne de adımlarını kesti. Yüzündeki acımasız kaskatılık bozulmadan, elinin tersini devasa bir balyoz gibi savurarak Hakan’ın omzuna vurdu!

*ŞRAAAK!*

Darbeyle birlikte Hakan havalanıp odanın köşesindeki devrilmiş ahşap masaya vurarak yere çakıldı. Sırtındaki çanta darbeyi hafifletse de kaburgalarında keskin bir acı hissetti. Yerde çamur ve toz içinde yuvarlandı.

Seyfi, elindeki küreği kaldırıp Hakan’ın üzerine doğru ağır bir adım attı.

Hakan yerdeyken can havliyle doğrulmaya çalıştı. Seyfi üzerine eğildiği an, Hakan bacaklarından güç alarak botunun sert topuk kısmıyla Seyfi’nin kasık bölgesine var gücüyle acımasız bir tekme savurdu!

*GÜMM!*

Seyfi bu şiddetli tekmeyi hiç umursamadı bile! Ne bir gerileme ne de en ufak bir sarsıntı gösterdi. Acı hissi tamamen yok edilmiş bir ceset gibi duruyordu. Küreği sımsıkı kavrayıp Hakan’ın kafasını yarmak üzere havaya kaldırdı.

Hakan yerde, sırtüstü yatarken tabancanın namlusunu yukarıya, tam Seyfi’nin yüzüne doğru çevirdi. Gani’den öğrendiği o tek gerçek zihnine kazınmıştı: *Vücutları kurşun geçirmiyor ama başları, beyinleri onların tek zaafı!*

*BAM! BAM!*

Yerde yatarken sıktığı mermilerden biri doğrudan Seyfi’nin alnının kenarına, şakak kemiğine denk geldi!

Merminin kafatasına çarpıp kemiği çatlatma sesiyle birlikte Seyfi birden dengesini kaybetti. İki elini başına götürerek boğuk, gırtlaktan gelen bir hırıltıyla geriye doğru yalpaladı. "AAAAAGGH!" Kürek elinden düşüp tahta zemine çarptı. (*PAT!*) Başını tutarak büküldü ve panikle kulübenin patlatarak girdiği arka açıklığına doğru hamle yapıp dışarıya, sisli ortama fırladı.

Hakan yerde kalmadı. "Açığınızı buldum ulan... Hepinizin açığı aynı!" diye bağırdı.

Hakan yerdeki çamurdan hızla fırladı. Açılan yaradan içeriye dökülen sisli havanın arasından Seyfi’nin peşinden dışarı çıktı.

Seyfi, başını iki eliyle tutmuş halde kulübenin arkasındaki çamurlu açıklıkta geriye doğru kaçmaya çalışıyordu. Kafasındaki darbe, onun o sarsılmaz motor fonksiyonlarını bozmuştu.

Hakan adımlarını sabitledi. Tabancayı iki eliyle kavradı, dirseklerini kilitledi. Soğukkanlı bir keskin nişancı gibi nişangahı doğrudan Seyfi’nin başının arkasına, kafatasına dikti. Mermisi hâlâ boldu; şarjördeki canlı güç elinde patlamaya hazırdı.

*BAM!*

İlk mermi ense köküne saplandı. Seyfi’nin bedeni sarsıldı.

*BAM!*

İkinci mermi kafatasının arka kemiğini çatlattı.

*BAM!*

Üçüncü mermi tam aynı noktaya vurarak kemiği tamamen yardı! Ve son tetiğe basışında...

*BAM!*

Son 9mm’lik çekirdek, parçalanmış kemikten içeriye girerek Seyfi’nin beynini tam ortadan biçti! Kafatasının arkasından fırlayan koyu, pıhtılaşmış siyah kan ve beyin dokusu parçaları arkadaki sisli gürgen ağacının gövdesine saçıldı.

Seyfi’nin o devasa, dağ gibi bedeni bir anda tüm yaşam belirtisini kaybetti. İpleri kesilmiş dev bir kukla gibi dizlerinin üzerine çöktü, ardından başı öne doğru çamurlu toprağa sertçe çakıldı. Ağzından ve parçalanan kafatasından siyah katran gibi bir sıvı çamura süzüldü. Hareketsiz kaldı.

Devasa infazcılardan biri nihayet cansız bir et yığını olarak yerde yatıyordu.

Hakan, dumanı tüten Sarsılmaz Kılınç 2000’in namlusunu aşağıya indirdi. Ciğerleri körük gibi kalkıp iniyordu. Yerde yatan, beyni parçalanmış Kör Balyoz Seyfi’nin cesedine tiksinti ve dehşetle baktı.

"Burası güvenli değil..." diye fısıldadı Hakan kendi kendine. Yüzündeki teri sildi. "Gani hâlâ hayatta... Köylüler hâlâ bu ormanda."

Tabancasına taze bir şarjör oturtup sürgüyü çekti. (*ŞLAK!*) Cesedin yanından fırlayarak kulübenin arkasındaki daha da koyu, göz gözü görmeyen sisli orman patikasına doğru adımlarını attı ve karanlığın içinde kayboldu.