BÖLÜM 14: KIZGIN DEMİR VE KÖR ÖFKE

Süre: 2002 Yılı, Aynı Gecenin Sabahı / Saat: 08:35)

Yerde yatan altı mühürlü köylünün cesetlerinden süzülen katran karası kanlar, tamirhanenin beton zeminindeki paslı yağ birikintilerine karışıyordu. Hakan, elinde feneri ve dumanı tüten Sarsılmaz tabancasıyla geniş, kasvetli mekanın derinliklerine doğru adım adım ilerledi. Zaman aleyhine işliyordu; ormandaki sis sabahın cılız ışıklarına rağmen kalınlaşmaya devam ederken, bu devasa demir ve ahşap yığını içinde hayatta kalmasını sağlayacak tek bir kırıntı arıyordu.

Aracın açık kaputunun yanına geri döndü. Land Rover Defender’ın paslı yeşil gövdesine ışığı tuttu. Sol elini oksitlenmiş, yeşilimsi beyaz kimyasal tortuyla kaplanmış akü kutup başlarına uzattı. Cebi ve çantasındaki alet edevat yokluğunda, rafta bulduğu çamurlu ve eğrilmiş bir düz tornavidayla kutup başlarındaki tortuyu kazımaya başladı. Metalin metala sürtünme sesi (kazııırrt... kazırrt...) boş tamirhanede yankılanıyordu.

"Şu lanet aküye biraz olsun akım geçirebilirsem..." dedi kendi kendine, dişlerini sıkarak.

Kutup başlarını tornavidanın ucuyla temizledi, kabloları sıklaştırmaya çalıştı. Hatta yan taraftaki tezgahta bulduğu paslı bir takviye kablosunun yıpranmış uçlarını akünün kutuplarına bağlayıp şasiye temas ettirmeyi denedi. Tek bir kıvılcım, tek bir zayıf çıtırtı bekliyordu. Ancak akü tamamen ölmüştü; içindeki plaka ve asit dengesi yıllar önce tükenmiş, geriye sadece çürümüş bir plastik kutu kalmıştı.

Hakan hırsla tornavidayı yere fırlattı. Tornavida beton zeminde sekerek kanala düştü. (ŞANNG!)

Tam o sırada, tamirhanenin girişindeki devasa sac kapı, insanüstü bir kuvvetle geriye doğru vurularak rayından söküldü!

GÜÜÜÜÜMMMM!

Sac kapının betona çakılma sesi tamirhanenin tavanında çınlarken, içeriye dışarıdaki yoğun sisle birlikte devasa bir karaltı adım attı.

Bu, Karasaban Gani’ydi.

Gani’nin sağ göz yuvası, Hakan’ın sıktığı merminin etkisiyle tamamen parçalanmış; siyah, pıhtılaşmış bir sıvı yüzünden çenesine ve göğsüne doğru kurumuş bir katman oluşturmuştu. Tek kalan bembeyaz, kataraktlı kör gözü kan çanağına dönmüştü. Soluduğu her nefes, gırtlağından kanlı bir hırıltı olarak çıkıyordu. İki eliyle tuttuğu devasa bel küreğinin sivri ucunu betona vurdu.

"Buradasın..." dedi Gani. Sesi, kırık bir kütüğün birbirine sürtünmesini andıran, öfke ve nefret dolu bir haykırıştı. "Kardeşimin katili... Kardeşim Seyfi’nin beynini patlatan sarıklı!"

Gani, elindeki küreği havaya kaldırıp devasa adımlarla Hakan’ın üzerine yürümeye başladı. Bastığı yerdeki beton zemin adeta çatırıyordu. Tek gözünü kaybetmiş olması onu daha da vahşi, daha da gözü dönmüş bir canavara dönüştürmüştü.

Hakan hiç tereddüt etmedi. Sırtını çürük Land Rover’a verip Sarsılmaz Kılınç 2000’i iki eliyle sımsıkı kavradı. Nişangahı doğrudan Gani’nin geniş göğsüne dikti.

BAM! BAM! BAM!

Kurşunlar Gani’nin mühürlü göğsünü delip geçti ama dev mahluk adımlarını yavaşlatmadı bile! Göğsünden çıkan dumanlara aldırış etmeden küreği yatay bir kavisle Hakan’ın kafasına doğru savurdu!

ŞRRAAAK!

Hakan son anda başını eğerek eğildi. Kürek, Land Rover’ın ön camına ve yan direğine çarparak temperli camı binlerce kristal parçasına böldü! (ŞAKKK!)

Hakan, aracın kaputunun altından sıyrılarak sağ tarafa doğru yuvarlandı. Gani’nin zaafını çok iyi biliyordu; vücuda sıkılan hiçbir mermi bu yaratıkları durdurmuyordu. Tek çare, Seyfi’de yaptığı gibi doğrudan kafatasına, beyin merkezine bitirici vuruşu yapmaktı.

"Kör gözün seni koruyamaz ulan!" diye haykırdı Hakan.

Gani küreği camın saplandığı yerden hırsla çekip çıkardı ve hızla Hakan’a doğru döndü. Tek gözüyle Hakan’ın olduğu yönü seçmeye çalışırken başını sallıyordu.

Hakan adımlarını sabitledi. Ayaklarını çamurlu betona bastı, kollarını kilitledi. Soğukkanlı bir polis gibi doğrudan Gani’nin kalan tek gözünün üstüne, şakak kemiğine nişan aldı.

BAM!

İlk mermi Gani’nin elindeki küreğin sapına denk geldi, paslı ahşabı parçaladı.

BAM!

İkinci mermi Gani’nin alnının sağ tarafına saplandı. Gani kafası geriye atılarak sendeleyip duraksadı! "AAAGHH!"

Hakan fırsatı kaçırmadı. İki adım öne çıkarak mesafeyi kapattı, tabancanın dumanı tüten namlusunu doğrudan Gani’nin alnının ortasına, mühür izinin tam kalbine dikti!

BAM! BAM! BAM!

Peş peşe basılan tetiklerle birlikte mermiler aynı noktayı delip geçti! Kafatası kemiği çatırdayarak yarıldı. Son 9mm’lik çekirdek, Gani’nin beynini parçalayarak kafatasının arkasından fırladı! Siyah, pıhtılaşmış kan ve beyin dokusu parçaları arkadaki Land Rover’ın yırtık koltuklarına ve kaputuna fışkırdı!

Gani’nin elindeki ağır kürek pat diye betona düştü. O devasa, dağ gibi gövde bir an için havada asılı kaldı. Tek canlılığını yitirmiş gözü tavana dikildi ve ardından dizlerinin üzerine, doğrudan Hakan’ın botlarının dibine sertçe kapaklandı.

Tamirhaneye bir kez daha derin, ağır bir sessizlik çöktü.

Hakan, dumanı tüten Sarsılmaz Kılınç 2000’i aşağıya indirdi. Ciğerleri duman ve benzin kokusuyla yanarak gürültüyle inip kalkıyordu. Yerde yatan iki dev infazcıdan ikincisi de artık beyni parçalanmış bir et yığınından ibaretti.

"Seyfi bitti... Gani bitti..." diye fısıldadı Hakan, yerdeki cesede bakarak. "Şimdi sıra sende, Reşat Komiser..."

Şarjörü serbest bıraktı, düşen boş şarjörün yerine çantadaki son dolu şarjörlerden birini taktı. (ŞLAK!) Sürgüyü çekip bıraktı ve arkasından süzülen sisli sabahın ortasındaki orman patikasına doğru kararlı adımlarla yürüdü.