62. bölüm / 97

61. BÖLÜM: YERİN DİBİNE ÇÖKÜŞ VE GEÇMİŞİN KANLI HAYALETLERİ

Kanlı Mühür: Sisli KöyYazar: Keskin Kalem

Bölümler 97Şu an: 61. BÖLÜM: YERİN DİBİNE ÇÖKÜŞ VE GEÇMİŞİN KANLI HAYALETLERİ

(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Gecesi / Saat: 02:15)**

Hakan, on iki dev ateş sineğiyle girdiği o acımasız ve nefes kesen ölüm kalım mücadelesini geride bırakıp, tünelin çıkışına doğru ilerleyen o zayıf ışık sızıntısını takip ederken, adımlarını her zamankinden daha dikkatli ama bir o kadar da yorgun atıyordu. Sol omzundaki derin sızı gövdesini sarmış, üzerindeki askeri kıyafetlerin kumaşı ise kurumuş kan ve terle sertleşmişti. Tam önündeki dar koridorun sonuna yaklaştığını ve o cehennemî labirentten nihayet çıkabileceğini düşündüğü anda, tabanını oluşturan zemin ani bir çatırtıyla sarsıldı.

Yüzyıllardır eriyen lavların soğumasıyla oluşan, dışarıdan sağlam görünen ancak içeriden tamamen oyulmuş olan kalın kor kaya tabakası, Hakan'ın ağırlığına daha fazla dayanamadı.

*GIRÇ! ÇAT-KÜT!*

"Lanet olsun!" diye bağırmaya bile vakit bulamadı Hakan. Ayağının altındaki devasa kayalık parça kaskatı bir gürültüyle çöktü ve genç komando, ayaklarının altındaki zeminle birlikte metrelerce aşağıya, karanlık ve dipsiz bir çukura doğru yuvarlandı.

*GÜM! TAK! KRAT!*

Düşüş sırasında sırtı ve omzu, sivri uçlu çıkıntılı kayalara ve sert taş duvarlara acımasızca çarptı. Kemiklerinden gelen o kuru çatırtı sesi, kulaklarında çınlayan yankıyla birleşti. Sol omzundaki eski yara şiddetli bir darbe alırken, ağızdan fırlayan acı dolu bir iniltiyle birlikte Hakan, çukurun dibindeki sert kül yığınına ağır bir çuval gibi kapaklandı. Zihnindeki o keskin askeri direnç son bir kez titredi; ardından gözlerindeki o hırslı ışık yavaş yavaş karardı ve Hakan, aldığı ağır darbelerin ve sarsıntının etkisiyle derin bir baygınlığın kucağına, mutlak bir karanlığa gömüldü.

---

Zaman mefhumunun tamamen yitip gittiği o karanlık boşluğun ortasında, Hakan kendini birdenbire o lanet olası kazadan hemen önceki anın, o huzurlu ama hüzünlü hatıraların içinde buldu.

Altı aylık zorunlu askerlik görevini bitirmiş, terhis sevinciyle üç yakın silah arkadaşıyla birlikte memleketin yolunu tutmuşlardı. Bindikleri o eski model askeri yeşil araba, bu lanet köyün ve dağların yakınlarında, ıssız bir yolda motor arızası vererek stop etmişti. Havanın kararmaya başladığı o unutulmaz akşamüstü, etrafı saran o ölümcül sessizliğin ne anlama geldiğini o zamanlar henüz çözememişlerdi. Kısa süre sonra ormanın içinden ve sisin altından sökün eden o insan suretli canavarlar, üç silah arkadaşını gözlerinin önünde vahşice katletmiş, Hakan ise o kâbustan kaderin bir cilvesiyle sağ kurtulmayı başarmıştı.

Ancak rüya, o kanlı anların ötesine geçerek daha da derine, Hakan'ın en masum ve en çok özlediği köşesine, baba ocağına uzandı.

Hakan kendini, memleketindeki o eski, ahşap kokulu evin sıcak mutfağında buldu. Dışarıda lapa lapa kar yağıyor, sobanın üzerindeki çaydanlık hafif hafif tıkırdıyordu. Annesi, her zamanki o şefkatli ve yorgun elleriyle sofraya sıcak bir çorba kasesi koyarken yüzünde devasa bir tebessüm taşıyordu. Babası ise o köşedeki emektar koltuğunda oturmuş, piposunu tüttürerek o gururlu bakışlarıyla oğlunu süzüyordu.

"Oğlum..." dedi annesi, sesi narin ve kulaklarında çınlayan bir kadife gibiydi. "Çok yoruldun değil mi? Çok uzun yollardan geldin, o dağlar, o karanlık yerler seni çok yıprattı... Artık güvendesin, evdesin."

Hakan gözlerinde biriken yaşları tutamayarak masaya doğru bir adım attı, ellerini annesinin sıcak ellerinin arasına bırakmak istedi. "Anne... Siz... Siz gitmiştiniz. O köyde, o rüyada... Herkes öldü sandım. Ben yalnız kaldım," dedi sesi titreyerek, boğazına düğümlenen o hıçkırıkla birlikte.

Babası koltuğundan yavaşça kalktı, sert ama sevgi dolu ellerini Hakan'ın omzuna koydu. "Asker ocağı da, hayatın bu yeraltı yolları da mertlik ister oğul," dedi babası tok ve güven veren ses tonuyla. "Yorulursun, düşersin, canın yanar ama asla pes etmezsin. Biz hep seninleyiz, içindeyiz; ama senin mücadel henüz bitmedi. Uyanman gerekiyor, Hakan. Gerçekler seni bekliyor."

---

*Gaaasp!*

Hakan, göğsüne saplanan ani bir nefes dalgasıyla gözlerini dehşet içinde araladı. Istırap dolu bir inilti dudaklarından dökülürken, sırtındaki ve omzisundaki o korkunç acı bütün bedenini yaktı. Başını kaldırıp etrafa baktığında gördüğü manzara karşısında kanı çekildi.

Yumuşak ev yatağında değildi. Kokusunu özlediği o sıcak ahşap mutfak, annesinin şefkatli elleri, babasının o güven veren bakışları... hepsi sadece birer hayalden ibaretti.

Hakan, yeraltının o zifiri karanlık, kükürt kokulu, devasa ve buz gibi mağara zemininde, dökülen kayıntıların ve kül yığınlarının arasında uzanıyordu. Başının üstündeki tavan çatlağından sızan soluk kızıl ışık, etraftaki ceset artıkları ve erimiş kayaları aydınlatıyordu.

Hakan, sırtını yasladığı soğuk taş duvara karşı doğrulmaya çalışırken dişlerini sıktı, yüzünü buruşturdu ve acıyla inledi. Gözlerini mağaranın o dipsiz karanlığına dikip kendi kendine fısıldadı:

"Keşke... Keşke yaşadıklarım... Keşke o kâbuslar değil de, gördüğüm o rüya gerçek olsaydı... Keşke evimde, annemin yanındat olsaydım."

Ancak zaman durmuyordu; sol omzundan sızan taze kan damlaları mağaranın taşlarına damlarken, Hakan yavaşça yerdeki pompalı tüfeğine uzandı ve bu cehennemden sağ çıkmak için ayağa kalktı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.