37. BÖLÜM: ÜÇÜNCÜ HAKİMİYET VE DAR KORİDORUN KABUSU

(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Akşamüstü / Saat: 20:20)

Arşiv odasının o boğucu, tarihin kirli sırlarıyla ve çürümüş parşömenkokusuyla dolu havasından sıyrılarak tapınağın daha da daralan, basık tavanlı batı mahzenlerine yönelen Hakan’ın adımları, rutubetli taş duvarlarda yankılanan yegâne sesti. Çatışmasız geçen o birkaç dakikalık keşif ve zihinsel dinlenme safhası, yerini ansızın omurgasına tırmanan buz gibi bir huzursuzluğa bırakmıştı. Havadaki kükürt ve yanık yağ kokusu o kadar yoğunlaşmıştı ki, her nefes alışında ciğerleri yanıyor, tavanın derin çatlaklarından sızan soğuk yer altı rüzgârı adamın tenine iğneler gibi batıyordu.

Hakan, sırtını hafifçe nemli taş duvara yaslayarak durdu. Elindeki HK MP5A3 makineli tüfeğinin emniyet mandalını kontrol etti; şarjörü tam, namlusu her an patlamaya hazırdı. Ancak içindeki o çelik gibi bilenmiş komando sezgisi, karanlığın içinde onu izleyen, adımlarını ezberleyen ve her nefesini sayan görünmez bir ölümün varlığını fısıldıyordu.

Ve o an, zindanın en karanlık ve kör noktasından gelen o tüyler ürperten, kulak tırmalayan metalik gıcırtı sessizliği yardı:

ŞAKIRRR... ÇINK... ŞAKIRRR...

Ağır, paslı demir zincirlerin taş zeminde sürüklenme sesi... Bu ses, önceki muhafızlardan çok daha yakın, çok daha sabırsız ve adeta avını köşeye sıkıştırmanın verdiği o sapkın zevkle yankılanıyordu.

Hakan bir an bile tereddüt etmeden dizlerinin üzerine çöktü; sağ taraftaki derin, gotik bir sütun nişinin yarattığı gölgeye sinip nefesini tamamen kesti. Göğsünün inip kalkışını yavaşlattı, parmaklarını tüfeğin kabzasında kenitledi.

Karanlığın, yoğunlaşan morumsu sisin ve kükürt dumanının içinden üçüncü Zincirli Muhafız süzülerek çıktı.

Bu yaratık, öncekilerden çok daha iriyarı, omuzlarına ve sırtına sırılsıklam yapışmış, keçe gibi birbirine dolanmış kirli siyah saçlarıyla tam bir kabus figürüydü. Yüzünün sol yarısı tamamen yanmış, derisi eriyip gerilmişti; sapsarı, kedininkini andıran yabani gözleri karanlığı bıçak gibi yarıyor, havayı koklar gibi devasa burun delikleri şiddetle titriyordu. Göğsüne, kollarına ve çıplak sırtına doğrudan etine perçinlenmiş kalın, paslı demir zincirler, her adımında taş zeminden kıvılcımlar koparıyordu. Sağ elinde ise iki metre boyunda, ucu çentikli ve kurumuş kara kanla kaplı paslı bir kurban nacağı taşıyordu.

Yaratık durdu. Hakan’ın saklandığı nişin tam birkaç adım önünde yavaşladı. Sapsarı gözleri doğrudan Hakan’ın gizlendiği o mutlak karanlığa kilitlendi. Burnunu havaya kaldırıp, avının korkusunu ve barut kokusunu ciğerlerine çeker gibi derin bir soluk aldı:

"Korkunun ekşi kokusunu alıyorum, komando..." dedi yaratık, yeraltından, göğüs kafesini titreten boğuk, gırtlaktan bir sesle. "İki kardeşimin mühürlerini söktün ama üçüncüsü, senin o inatçı kemiklerini bu taşların altında öğütmek için bizzat bekliyor."

Hakan, yaratığın kör olmadığını, aksine görme, duyma ve koku alma yetilerinin insanüstü bir boyuta ulaştığını çok iyi biliyordu. Şimdi en ufak bir kıpırtı, en sığ bir nefes, ölümün bizzat kendisi demekti. Yaratık paslı nacağını taş duvara sürterek, o diş gıcırdatan ses eşliğinde nişin içine doğru yavaş yavaş adımlamaya başladı.

ŞAKIRRR... ŞARKT... ŞAKIRRR...

Metalik ses her saniye daha da yaklaşıyordu. Yaratık tam köşeyi dönüp Hakan’ın saklandığı karanlığı deşmek üzereyken, Hakan ani ve kusursuz bir askeri refleksle sol elindeki boş bir mermi kovanını kaptı; koridorun en ucuna, karanlığın derinliklerine doğru var gücüyle fırlattı!

Çınnnk! Tıkırt... tık...

Kovanın taş zemine çarparak çıkardığı metalik yankı, koridorun öbür ucunda patladı. Yaratık irkilerek başını o tarafa çevirdi; sapsarı gözleri öfkeyle parladı ve boğazından vahşi bir hırıltı koptu.

"Kaçamayacaksın!" diye kükreyerek fırladığı o salise, Hakan’ın hareket emriydi.

Ancak yaratık bu aldatmacayı anında fark etmişti; devasa gövdesini inanılmaz bir çeviklikle arkaya doğru döndürerek elindeki paslı nacağı savurdu!

ŞRAAK!

Nacak, Hakan’ın az önce çömeldiği taş sütunu ortadan ikiye biçti; patlayan taş parçaları Hakan’ın yüzünü, boynunu ve omzunu acımasızca çizdi. Hakan yere kapaklanırken hemen MP5’i omuzladı ve yaratığın göğsüne doğru fırtına gibi tetiğe ezildi:

TAK-TAK-TAK-TAK-TAK!

9mm’lik mermiler yaratığın derisine, göğsündeki demir halkalara çarpıp zifiri karanlıkta kör edici kıvılcımlar saçtı. Yaratık acıyla sarsıldı, geriye doğru bir adım attı ama durmadı; zincirlerini vahşice şakırdatarak devasa nacağını tekrar havaya kaldırdı. Dar koridor ve basık tavan, Hakan’ın kaçacak, manevra yapacak hiçbir alan bırakmıyordu. Yaratık üzerine doğru dev bir duvar gibi yürürken, Hakan sırtını soğuk taş duvara dayamak zorunda kaldı.

"Burası senin son nefesini vereceğin mezar olacak!" diye hırladı üçüncü muhafız, nacağını başının üstüne dikerek ölümcül darbeyi indirmek için kasıldı.

İşte o nefes kesen, saniyenin onda biri kadar olan kritik anda, yaratık nacağını aşağıya doğru savurduğu o saniyede, gövdesinin tam ortasındaki o kor kırmızısı mühür tamamen açığa çıktı ve gözleri kör eden vahşi bir kızıl ışık yaydı. Hakan aradığı o yandığı anı, o zayıf noktayı yakalamıştı.

Yaratık nacağını duvara sapladığı ve ağır demir zincirleri taşa sıkışıp kaldığı o yarım saniyede, Hakan tüm gücüyle ayağa fırlayıp belindeki Sarsılmaz Kılınç tabancasını çekti. Namluyu doğrudan yaratığın göğsündeki o parlayan mührün tam merkezine dayadı ve tetiğe peş peşe, acımadan bastı:

GÜM! GÜM! GÜM! GÜM!

Dört el tabanca mermisi doğrudan mührün kalbine saplandı. Mührün kadim taş yapısı çatırdadı, ortasından dışarıya doğru devasa, kör edici bir kızıl alev ve katran karası bir duman patladı!

"AAAAARRRGGHH!"

Üçüncü muhafız, tapınağın tüm taş duvarlarını sarsan, kulakları sağır eden insanüstü bir çığlık attı. Mührü patlayan yaratığın dizlerindeki tüm güç aniden çekildi; bedenindeki o ağır demir zincirler şakırdayarak taş zemine yığıldı. Yaratık dizlerinin üzerine çöktü, ağzından koyu, köpüklü siyah kanlar fışkırıyordu.

Hakan bir saniye bile kaybetmeden MP5’i omzuna astı, belindeki çelik komando kasaturasını kavradı. Yaratığın keçe gibi kirli, ıslak saçlarından sıkıca kavrayıp başını geriye doğru büktü ve keskin çelik bıçağı yaratığın boyun köküne, omuriliğin tam merkezine tüm gücüyle sapladı!

Yaratığın boğazından gelen hırıltı derin bir iniltiyle koptu ve aniden kesildi. Sapsarı gözlerindeki o yabani, ferîdî parlaklık sönüp yerini donuk, gri bir ölüme bıraktı. Hakan bıçağını çekip kanını duvara sildi; devasa muhafız ağır bir gürültüyle koridorun tozlu zeminine devrildi.

Hakan derin, göğsünü yırtan nefesler alarak alnındaki teri koluyla sildi. Silahının şarjörünü son kez tazeleyip karanlık, uğultulu koridorun daha da derinlerine doğru kararlı ve keskin gözlerle baktı.

"Üç bitti..." diye fısıldadı karanlığa karşı, sesi buz gibi netti. "Geriye kaldı dört."