46. BÖLÜM: DÖNGÜNÜN İLK AĞI: BATAKLIĞIN SESSİZLİĞİ

(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Akşamüstü / Saat: 22:15)

Dağın eteklerindeki gizli çıkış kapısından kendini dışarı atıp gece rüzgârını ciğerlerine dolduran Hakan, arkasında bıraktığı o kadim tapınak kâbusundan tamamen uzaklaştığını sanarak adımlarını hızlandırmıştı. Parkası yırtılmış, sol omzundaki derin kesikten sızan sıcak kan tenini yakmaya, parkasının iç astarına yapışmaya başlamıştı. Ancak asıl yakan şey fiziksel yaraları değil, zihninin derinliklerinde çınlayan o uğultulu sessizlikti. Dağın yamacından aşağıya doğru koşan botlarının çıkardığı sesler, ormanın ve gecenin derinliklerinde yankılanıp yine kendine geri dönüyordu.

"Buradan uzaklaşmam lazım... Bu lanet dağın yamacından inip ana yola, insanların olduğu, nefes alan bir yere ulaşmalıyım," diye fısıldadı kendi kendine; sesi karanlık ve sık ağaçlı ormanda kaybolup gitti.

El fenerinin titrek ve soluk beyaz ışığını önündeki engebeli patikaya vererek soluk soluğa yürümeye devam etti. Çamurlu toprak botlarının altında eziliyor, sıklaşan sis tabakası etrafını her geçen saniye biraz daha yutuyor, dünyayı sadece önündeki bir metrelik alana indirgiyordu. On dakika, yirmi dakika, belki de daha uzun süre boyunca arkasına bile bakmadan durmaksızın yürüdü. Önüne çıkan her dönemeçte, her ağaç gövdesinde özgürlüğe biraz daha yaklaştığını umuyor, adımlarındaki o yorgunluğu iradesiyle bastırıyordu.

Ancak ortada tuhaf, zihni bulandıran bir gariplik vardı. Ormanın kokusu yavaş yavaş değişiyordu; burnuna o taze, nemli dağ havası yerine artık ağır, genzi yakan, çürümüş yaprakların ve ağır bir bataklığın o boğucu kokusu dolmaya başlamıştı.

Hakan ani bir refleksle adımlarını kestirdi. Soluk alıp verişi göğsünü zorluyor, elindeki HK MP5A3 makineli tüfeğin namlusunu istemsizce karanlığa doğru kaldırarak etrafı tarıyordu. Fenerin ışığını yukarıya, ağaç dallarına ve etraftaki gölgeli silüetlere çevirdiğinde, kanının damarlarında çekildiğini, zihninde kilitli kalmış o korkunun yeniden uyandığını hissetti.

"Bu... Bu imkânsız..." diye mırıldandı, ses tonu ilk kez bu kadar cılız çıkmıştı. Gözleri dehşetle açılmıştı.

Az önce arkasında bıraktığını sandığı, o çürümüş, pencereleri karanlığa bakan ahşap evlerin yıkıntıları, ortadaki eski ve taş havuzlu su kuyusu ve sisler altındaki hayalet sokaklar bütün çıplaklığıyla yeniden karşısındaydı. Labirent döngüsü onu yakalamıştı; kaçmaya çalıştıkça, dağın eteklerinden uzaklaştığını sandıkça bu coğrafya bükülmüş, onu yine aynı lanetli köyün tam merkezine geri savurmuştu. Çıkış kapısı yoktu. Bu dağ, bu köy, bu lanet yer canlı bir organizma gibi soluk alıp veriyor, Hakan’ın attığı her adımı kendi karanlık kalbine geri çekiyordu.

Zihninde donuk, tiz bir çınlama başladı. Yorgunluğun, uykusuzluğun ve maruz kaldığı o kadar vahşetin getirdiği yük, gerçeklikle kabus arasındaki o ince çizgiyi yavaşça eritiyordu. Hakan derin, titrek ve hırıltılı nefesler alarak alnındaki soğuk, buz gibi terleri elinin tersiyle sildi.

"Sakin ol... Sadece yönümü kaybettim. Bir mantığı olmalı, burası sadece eski bir yerleşim yeri, başka bir açıklaması olmalı," dedi kendi kendine, ama sesi kendi kafasının içinde bile yankılanıp dalga dalga geri çarpıyordu. Zihninde Çavuş Burak’ın kameradaki son çığlıkları, genç er Mert’in çaresiz bakışları ve Mürşid Efendi’nin o sinsi, küle dönmeden önceki sırıtışı dönüp duruyordu. Acaba gerçekten o tapınaktan çıkmış mıydı, yoksa hâlâ o zindanın en dibinde, o yedi cinin zihninde kurduğu devasa bir illüzyonun içinde mi sıkışıp kalmıştı?

Etraftaki sis tabakası, sanki canı varmış gibi yavaşça hareket ediyor, ağaçların çıplak dalları insan parmakları gibi uzanarak üzerine doğru eğiliyordu. Hakan bu boğulma hissinden kaçmak için geriye doğru bir adım atmak istediğinde, botlarının altındaki sert toprağın aniden yok olduğunu, yumuşadığını, suyla ve yapışkan bir balçıkla dolduğunu fark etti.

Aşağıya, ayaklarının dibine baktığında, patikanın tamamen ortadan kalktığını; kendini zifiri karanlık, koyu siyah ve put gibi duran bir bataklığın, o çorak su çukurunun tam kenarında bulduğunu gördü. Botları yavaş yavaş, sessiz ama durdurulamaz bir güçle o yapışkan ve soğuk çamura batmaya başlamıştı. Bataklığın yüzeyinde, koyu katran benzeri su baloncukları aralıklarla patlıyor, derinlerden gelen boğuk, gırtlaktan hırıltılar gece sessizliğini delip geçiyordu.

Hakan birkaç adım gerilemek istedi ama çamur dizlerine kadar çoktan sarılmıştı. Kıpırdadıkça daha derine batıyor, bataklık sanki görünmez, devasa ellerle onu aşağıya, o yeraltının o kesif karanlığına doğru çekiyordu.

"Hadi ama... Buradan çıkış olmalı..." diye soludu, gözlerinde yorgunluğa rağmen hâlâ sönmeyen o acımasız hayatta kalma ateşi parlıyordu.

Etrafındaki sis tamamen yoğunlaşmış, onu dış dünyadan ve gerçekten tamamen koparmıştı. Tek başına, bu karanlık bataklığın ortasında, zihnini kemiren o yoğun psikolojik gerilimle ve omuzlarındaki kanlı yükle baş başaydı. Henüz ortada fiziksel bir canavar görünmüyordu; ama bataklığın derinliklerinden yayılan o ağır koku, o sessizlik ve suların altındaki hareketlilik, o yedi cinden birinin bu lanetli çukurda onu beklediğinin, avını avucuna aldığının en net habercisiydi.

Hakan tüfeğini elleriyle sıkıca kavrayıp sırtını arkadaki çürümüş bir ağaç gövdesine verdi ve bataklığın o buz gibi sularının içinde, karanlığın gözünün içine bakarak sabırsızlıkla beklemeye başladı. Kabustan kaçış yoktu; döngü onu buraya kusmuştu ve şimdi hesaplaşma sırası bu bataklıktaydı.