75. bölüm / 97

74. BÖLÜM: GEÇMİŞİN GÖLGESİ – KAYIP ASKERİN SON KAYDI

Bölümler 97Şu an: 74. BÖLÜM: GEÇMİŞİN GÖLGESİ – KAYIP ASKERİN SON KAYDI

(Süre: 2002 Yılı, Sabah Saat: 08:10)

Sisli mezarlığın o dondurucu ve zihni bulandıran çemberinde, Sisli Mezarlık Cadısı’nın (Ruh Emici) ortadan kayboluşunun ardından Hakan, soluk soluğa ama sarsılmaz bir iradeyle taşların arasında ilerlemeye devam ediyordu. Zaman kavramının tamamen büküldüğü, aynı mezar taşlarının ve çürümüş ağaçların sürekli yola çıktığı bu lanetli labirentten çıkmanın tek yolunun ileriye gitmek olduğunu biliyordu. Zihni, az önce gördüğü hayaletin yarattığı o buz gibi gerilimle boğuşurken, botlarının altında çatırdıyan kuru toprak ve yaprak sesleri sessizliği bozuyordu.

Yarım saat süren o bunaltıcı yürüyüşün ardından Hakan, mezarlığın sınırındaki çürümüş bir ahşap çitin dibine yığılmış, yarı toprağa gömülü ve üzeri kalın bir toz tabakasıyla kaplanmış tuhaf bir nesne fark etti. Temkinli adımlarla yaklaşarak eğildi; toprağın ve sarmaşıkların arasından çıkardığı şey, askeri tipte eski ama sağlam, küçük dijital bir **kamera** idi. Kameranın gövdesi kısmen çizilmiş ve darbe almıştı; ancak lensi ve üzerindeki küçük ekran paneli hâlâ çalışır durumdaydı.

Hakan, kask kamerasından veya bu tür saha kayıt cihazlarından anladığı için cihazın yan tarafındaki küçük güç tuşuna bastı. Ekranda cızırtılı mavi bir ışık belirdi ve ardından sarsıntılı, düşük kare hızına sahip bir video kaydı otomatik olarak oynamaya başladı. Bu kayıt, Hakan'dan çok önce bu mezarlığa girmiş, adını dahi bilmediği özel görevli bir askere aitti.

Görüntü askerin kask kamerasından aktığı için her şey onun gözünden görünüyordu: Sarsıntılı nefes sesleri, karanlıkta titreyen eller ve sadece palaskasına takılı kalmış paslı bir **askeri hayatta kalma bıçağı**. Askerin elinde tüfek ya da başka bir mühimmat kalmamıştı; üzerindeki mühimmat yeleği tamamen boşaltılmış, çantası ise mezarlığın bir köşesinde parçalanmış halde bırakılmıştı. Görüntüdeki asker, arka planda çalan rüzgâr uğultusu eşliğinde fısıltıyla kendi kendine konuşuyordu:

*"Mühimmatım bitti... Tüfeğim o yaratıklar tarafından parçalandı. Elimde sadece bu bıçak kaldı. Buradan çıkamıyorum... Ne yana yürüsem yine aynı mezarlığa çıkıyorum. Tanrım, sesler... Kafamın içindeki sesler susmuyor..."*

Kaydı izleyen Hakan, ekrandaki o çaresiz askerin korkusunu ve o zehir gibi yayılan psikolojik baskıyı sanki kendi kemiklerinde hissediyordu. Görüntü hızla sarsılmaya başladı. Asker, mezarlığın o yoğun sisle kaplı ara sokaklarında koşmaya, arkasına bakarak panikle kaçmaya çalışıyordu. Görüntünün köşelerinde, sislere bürünmüş hayaletimsi bir beyaz siluet belirip kayboluyordu.

*"Görüyorum seni... Oradasın! Uzak dur benden!"* diye bağırdı ekrandaki asker, nefes nefese.

Aniden ekran sarsıldı ve berbat bir metalik çığlık koptu. Asker hızla yere kapaklandı; kask kamerası toprağa düştü ama kaydetmeye devam etti. Görüntüde, o **Sisli Mezarlık Cadısı (Ruh Emici)**, uzun siyah saçları ve kefen benzeri parçalanmış giysisiyle askerin üzerine doğru süzülerek yaklaştı. Mahlûk, insanı dehşete düşüren o paslı, uzun demir pençelerini askerin üzerine geçirdi.

Kayittaki ölüm sahnesi son derece rahatsız ediciydi; yaratık fiziksel bir yaralamadan ziyade, askerin yaşam enerjisini ve ruhunu doğrudan çekiyormuş gibi askerin göğsüne ellerini bastırdı. Askerin hırıltılı çığlıkları, kameranın hoparlöründen boğuk bir çatırtıyla yayıldı. Görüntüdeki askerin yüzü dehşetle kasılırken, gözlerindeki fer sönüyor, teni grileşip adeta taç yaprakları gibi kuruyordu. Son omuz silkelenişinde, yaratık askerin ağzından sızan son nefes kırıntısını da içine çeker gibi eğildi.

Ve aniden... Kask kamerasının ekranı şiddetli bir parazitle karardı, ardından tamamen cızırtılı bir siyah ekrana dönüştü. Kayıt sona ermişti.

Hakan ellerinde o küçük kamerayla bir süre hareketsiz kaldı. Gözlerinden yayılan öfke, az önceki o boğucu gerilimin yerini çelik gibi sert bir kararlılığa bırakmıştı.

"Demek sonun böyle geldi, asker..." diye fısıldadı Hakan, sesinde derin bir saygı ve katranlaşmış bir öfke vardı. "Ama yalnız kalmayacaksın. Hesabını bu mezarlıkta bırakmayacağım."

Kamerayı cebine atan Hakan, videodaki askerin düştüğü yere doğru hızla yürüdü. Mezarlığın o karanlık köşesinde, otların ve nemli toprak yığınının arasında parlayan şeyi fark etti: Kayıttaki o askere ait olan, kabzası özel tasarım siyah kauçukla kaplanmış, çeliği bile yıllara meydan okuyan o keskin **askeri hayatta kalma bıçağı**.

Hakan eğilip bıçağı yerden aldı; kınından hafifçe çekerek çeliğin soğuk ve kusursuz parlaklığını kontrol etti. Bıçağı kendi palaskasına dikkatle yerleştirdi. Pompalı tüfeğini sıkıca kavrayan Hakan, sisin ve karanlığın içine doğru başı dik bir şekilde yürümeye devam etti; bu lanetli mezarlıktan çıkışın anahtarını bulana kadar durmaya niyeti yoktu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

2okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.