28. bölüm / 97

BÖLÜM 27: DUMANLI KORİDORDAKİ SON MANGA VE RIZA’NIN ÇAĞRISI

Kanlı Mühür: Sisli KöyYazar: Keskin Kalem

Bölümler 97Şu an: BÖLÜM 27: DUMANLI KORİDORDAKİ SON MANGA VE RIZA’NIN ÇAĞRISI

(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Öğleni / Saat: 17:05)

Demir kapının iki tarafında birbirine kenetlenmiş halde birbirini cansız kâğıt liflerine ayıran dev mavat kadınların boğuk, hırıltılı feryatları geride kalırken, Hakan kütüphanenin ana idare koridoruna doğru bir ok gibi fırladı.

Arbasına tek bir an bile bakmıyordu. Postalları, asırlık meşe zemin kaplamalarının üzerinde ıslak ve çamurlu gıcırtılar çıkararak yankılanıyor; ciğerlerine batan dondurucu, kükürtlü ve yanık kokulu hava göğsünü kavuruyordu. Şakaklarından süzülen soğuk ter, barut isiyle yıkanıp çenesinden parkasının yakasına damlıyordu. Yılların nemiyle küflenmiş duvarlar, dökülen sıvalar ve tavandan süzülen ince toz bulutları, yüksek koridoru adeta sisli bir mezara çevirmişti. Hücum yeleğindeki dolu şarjörlerin ağır çelik kütlesi her adımında göğsüne vuruyor, ona hayatta olduğunu hatırlatıyordu.

Ancak zifiri karanlık koridorun yüksek tavanındaki ahşap kirişlerden ve duvarlardaki nemli kaplamaların arkasından yükselen o uğursuz, tırmalayıcı sesler yeniden belirdi.

Tıkır-tıkır-tıkır... Hışşşırrr... Tıkır-tıkır-tıkır...

Sırtlarındaki mühürlü kitap kapaklarıyla, iğne gibi dizilmiş sararmış dişleriyle o yarı hayvan, yarı kitap olan devasa kertenkele yaratıkları pes etmemişti! Demir kapıdaki kaostan sıyrılan ve tünellerin derinliklerinden beslenen büyük bir sürü, idare koridorunun karanlık nişlerinden ve devasa rafların üzerindeki karanlıktan fırlayarak Hakan’ın peşine düştü. Sayıları bu kez çok daha fazlaydı; duvarlara, yüksek rafların tepelerine tırmanarak adeta kâğıttan, kurumuş deriden ve keskin tırnaklardan oluşan dalga dalga bir sel gibi arkasından akıyorlardı.

Hakan adımlarını aksatmadan gövdesini aniden geriye doğru kırdı. HK MP5A3’ün dipçiğini omzuna çakıp gezi ve arpacığı arkasından gelen o kâğıt fırtınasına kilitledi.

TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK!

Namludan fırlayan turuncu alev dili karanlık koridoru bir şimşek gibi aydınlattı! Boş 9mm kovanları sağ taraftaki taş duvarlara çarparak melodi gibi şakırdadı. Mermiler en önde duvardan sıçrayan iki kertenkelenin açık çenelerine ve göğüslerine saplandı. Yaratıkların üzerindeki mühürlü sayfalar parçalanarak havaya savruldu; cansız bedenleri ahşap zemine çakılarak arkadan gelenlerin adımlarını takılttı.

Hakan durmadı. Hem geri adımlarla koridorda geriliyor hem de ritmik darbelerle tetiğe basıyordu.

TAK-TAK-TAK! TAK-TAK-TAK!

Mermiler, koridorun dar alanında sürü halindeki canavarların kâğıt kaplı kafataslarını, omurgalarını delip geçiyor, siyah katran gibi pıhtılaşmış sıvıları duvarlardaki eski tablolara ve ahşap kaplamalara sıçratıyordu. Üçüncü, dördüncü ve beşinci yaratıklar çığlıklar atarak yerdeki ahşap kaplamalara serildi.

Tam o esnada sağ taraftaki devasa meşe rafın üstünden üzerine fırlayan dev bir kertenkele, tırnaklarını Hakan’ın hücum yeleğine geçirdi! (ŞRAAAK!)

Hakan’ın dengesi bozuldu, omuzu sertçe duvardaki taş payandaya çarptı. Acı şakaklarında bir şimşek gibi patladı ama refleksleri bir komandonunkinden farksızdı. Silahın namlusunu yaratığın göğsüne dayayıp tetiği ezdi!

TAK-TAK-TAK!

Yaratığın sırtındaki mühürlü ciltler patladı, cansız kütle Hakan’ın üstünden kayarak yere düşüp çırpındı. Hakan hemen boşalan şarjörü düşürdü, göğsünden yenisini çekip yuvaya oturttu ve kurma kolunu tokatladı! (ŞLAK!)

Geriye kalan son dört kertenkele yaratığı birden üzerine çullandı. Koridor duman, patlayan kovan sesleri ve kâğıt hışırtısıyla doldu. Hakan soğukkanlılığını bir milim bile kaybetmeden namluyu sırayla mahlukların kafalarına dikti.

TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK!

Son 9mm’lik mermiler de kütüphanenin yüksek tavanında yankılanırken, son yaratık da Hakan’ın botlarının dibine vurarak kaskatı kesildi. MP5’in sürgüsü geride kilitlendi; ortalığı keskin bir barut dumanı, kükürt kokusu ve ölümcül bir sessizlik kapladı. Yerde onlarca parçalanmış, mühürlü kitap cildi ve siyah mürekkep birikintisi duruyordu.

Hakan göğsü körük gibi inip kalkarak dumanı tüten silahını indirdi. Yüzündeki ter ve barut isini parkasının koluyla sildi, omuzundaki kanayan sıyrığın sıcaklığını hissederek öne doğru bir adım attı.

Tam o anda, koridorun sonundaki ÖĞRETMEN ODASI yazan ağır, oymalı meşe kapının arkasından tekinsiz, pürüzsüz ve yankılı bir insan sesi duyuldu. Bu, Rıza Hocaydı.

"Gel şampiyon... Gel..." dedi Rıza Hoca, sakin ve alaycı bir fısıltıyla. "Bunca yolu geçtin, zindandan çıktın, mühürleri yaktın... Gel de tamamlayalım."

Hakan kanlı, paslı demir kazığı belinde sıktı, dumanı tüten otomatik silahını doğrudan kapıya doğrultarak avazı çıktığı kadar haykırdı:

"Gelmiyorum ulan!"

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.