30. BÖLÜM: TAPINAĞIN GÖLGESİ

(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Akşamüstü / Saat: 17:40)

Devasa taş kapının kilit mekanizması ÇAT diye yerine oturduğunda, dışarıdaki o vahşi tırpan ve ayak sesleri bir anda bıçak gibi kesilmişti. Hakan, sırtını soğuk bronz ve taş kaplamalı kapıya yaslamış halde bir süre kıpırdamadan durdu. Göğüs kafesi, ciğerlerine saplanan dondurucu ve nemli havayla körük gibi inip kalkıyordu.

Yüzündeki kuruyup kabuklaşmış çamur ve barut isi, şakaklarından süzülen soğuk terle yıkanıp çenesine damlıyordu. Kapıdaki dar göz aralığından dışarıya son bir kez baktı. Merdivenlerin dibinde, o çamurlu toprağın üzerinde diz çökmüş yüzlerce dikişli maskeli figür, başlarını öne eğmiş halde tamamen hareketsiz duruyordu. Dışarıya dönmek imkânsızdı; o kalabalık kapıya saldırmıyordu ama kapıdan çıkacak tek bir canlıyı paramparça etmek için orada nöbet tutuyordu.
JPG

Hakan hırıltılı bir nefes vererek başını kapının soğuk taş yapısına dayadı.

"Dışarı çıkış yok..." dedi kendi kendine, sesi tapınağın devasa boşluğunda boğuk bir fısıltı olarak yankılandı. "Umarım burası güvenlidir..."

Arkasını dönüp tapınağın iç derinliklerine doğru ilk adımını attı.

Tapınağın atmosferi, dışarıdaki ormanın ve yıkılan kütüphanenin kasvetinden bambaşkaydı. Burası zamanın bile girmeye cesaret edemediği, kadim bir mezarlık soğukluğuyla kaplıydı. Yüksekliği onlarca metreye ulaşan harçsız kesme taş sütunlar, karanlığın içinden yukarıya doğru birer dev ağaç gibi uzanıyordu. Tavanın nerede bittiği görünmüyordu; sadece yukarılardaki çatlaklardan süzülen cılız, morumsu ve sisli bir ışık hüzmesi, yerdeki devasa taş blokların üzerine titrek gölgeler düşürüyordu.

Havadaki koku dayanılmazdı. Aşırı yoğun bir rutubet, yanmış balmumu, kurumuş kan ve yüzyıllardır gün ışığı görmemiş tozlu taşların o ağır, geniz yakan kokusu ciğerleri kavuruyordu. Hakan’ın postallarının tabanındaki çamur, düzgün kesilmiş taş zemin üzerinde şplak, şplak diye ıslak sesler çıkarıyor, bu sesler sütunlar arasında çoğalarak geri dönüyordu.

Hakan sağ elinde Sarsılmaz Kılınç tabancasını sımsıkı tutuyor, sol eliyle ise omzunda asılı duran HK MP5A3’ün dipçiğini destekliyordu. MP5’in şarjöründe az mermi kalmıştı, bu yüzden tabancanın dolu 15’lik şarjörüne güvenmek zorundaydı.

Geniş koridor boyunca ilerledikçe, duvarlardaki kabartmalar göze çarpmaya başladı. Taşlara kazınmış insan silüetleri, devasa mühürler ve zincirlerle bağlanmış yaratık tasvirleri sanki karanlıkta kıpırdanıyordu. Hakan adımlarını yavaşlattı. Her adımı, karanlığa doğru atılan şüpheli bir kehanet gibiydi. Burada başına ne geleceğinden, bu taş labirentin sonunda onu neyin beklediğinden en ufak bir haberi yoktu. Bildiği tek şey, durursa öleceğiydi.

Koridor hafif bir kavis çizerek devasa bir tören salonunun eşiğine açıldı. Salonun iki yanında yükselen taş payandaların dibinde koyu bir gölge kümesi birikmişti.

Gırrrch... Tık... Tık...

Hakan aniden durdu. Taş duvarların dibindeki o karanlık gölgelerin içinden bir hareket yükseldi.

Sisin ve alacakaranlığın içinden beş dikişli maskeli figür usulca öne doğru süzüldü. Dışarıdaki binlerce kişilik sürüye kıyasla sayıları çok azdı; sadece beş kişiydiler. Üzerlerinde yırtık köylü kıyafetleri, yüzlerinde ise aynı dikişli, göz kısımları ipliklerle kapatılmış kurumuş deri maskeler vardı. Ancak bu beşli, dışarıdakiler gibi diz çökmüyordu. Ellerindeki paslı nacaklar ve kısa tırpanlarla, tapınağın bu iç muhafızları gibi Hakan’a doğru adımlamaya başladılar.
JPG
+ 1

Ağızlarındaki dikişlerin arkasından yükselen o boğuk, çürük nefes sesi salonda yankılandı: Hııırrrggggh...

Hakan hiç beklemedi. Silahı kaldırdı, gez ve arpacığı en öndekinin dikişli maskesinin tam ortasına çaktı.

"Yaklaşmayın ulan!"

BAM!

Sarsılmaz Kılınç’ın namlusundan çıkan turuncu alev dili, tapınağın asırlık karanlığını bir anlığına bıçak gibi kesti! Patlama sesi devasa salonda adeta bir top atışı gibi yankılandı. 9mm’lik çekirdek en öndeki maskelinin kafatasını delip geçti. Maskenin arkasından siyah, pıhtılaşmış bir sıvı sıçradı, yaratık dizlerinin üzerine çöküp taş zemine kapaklandı.

Geride kalan dört dikişli maskeli, arkadaşlarının düşüşüne en ufak bir tepki vermeden, adımlarını hızlandırarak Hakan’ın üzerine yürüdü! Ellerindeki tırpanları havaya kaldırmışlardı.

BAM! BAM!

Hakan ritmik iki el ateş daha açtı. Mermilerden biri soldaki maskelinin omzuna, diğeri ise göğsüne saplandı. Adam gerilese de düşmedi; tırpanı Hakan’ın omzuna doğru savurdu!

Hakan son bir refleksle gövdesini sola kırdı. Tırpanın keskin ucu parkasının kolunu yırtıp geçti, arkasındaki taş sütuna çarparak kıvılcımlar saçtı! (ŞRAAAK!)

Hakan tabancanın kabzasıyla yaratığın maskeli yüzüne sert bir darbe indirdi. Yaratık sarsılırken Hakan silahı doğrudan adamın çenesinin altına dayadı ve tetiği ezdi!

BAM!

Kafası arkaya doğru fırlayan yaratık cansız bir kütle gibi yere yığıldı.

Kalan son üçü aynı anda çullandı! Sağ taraftan gelen biri elindeki nacakla Hakan’ın göğsüne hamle yaptı. Hakan sol kolunu siper ederek darbeyi hücum yeleğinin çelik plakasıyla karşıladı. Metalin metala çarpma sesiyle sarsıldı ama dengesini kaybetmedi. Tabancayı sağ taraftakinin göğsüne çevirip peş peşe bastı tetiğe:

BAM! BAM! BAM!

Mermiler adamın ciğerlerini delip geçti. Yaratık geriye doğru birkaç adım atıp kanlı dikişli maskesiyle yere serildi.

Son iki yaratık Hakan’ı taş payandaya doğru sıkıştırmıştı. Hakan soğukkanlılığını koruyarak geriye doğru bir adım attı, tabancanın sürgüsünü kontrol etme gereği duymadan dördüncü yaratığın diz kapağına bir el ateş etti. Yaratık bacağı kırılarak yere kapaklandığında, tam kafasının üstüne son bir kurşun sıktı.

BAM!

Sonuncu maskeli tırpanını iki eliyle savurarak üzerine fırladı! Hakan namluyu adamın tam boğazına, dikişli maskenin alt sınırına dikip tetiği çekti.

BAM!

Son patlama sesiyle birlikte son yaratık da Hakan’ın botlarının dibine vurarak kaskatı kesildi. Tabancanın sürgüsü geride kilitlendi; şarjör tükenmişti. Namludan çıkan keskin barut dumanı, tapınağın rutubetli ve ağır havasına karıştı.

Beş dikişli maskeli yaratık da taş zeminde, pıhtılaşmış siyah sıvı birikintilerinin içinde hareketsiz yatıyordu.

Hakan derin, hırıltılı nefeslerle dumanı tüten tabancasını indirdi. Şarjör mandalına basıp boş metal kovanı yere düşürdü. Tıkır-tıkır... Boş şarjör taş zeminde yuvarlandı. Cebinden son yedek tabanca şarjörünü çıkarıp yuvaya oturtarak sürgüyü bıraktı. (ŞLAK!)

Ortalık yeniden o ürkütücü, ölümcül sessizliğe gömülmüştü.

Hakan botunun ucuyla yerdeki maskelilerden birinin bedenini kontrol etti. Kıpırdamıyorlardı. Dışarıdaki devasa ordu kapıda bekliyordu, içerideki ilk muhafız hattı ise temizlenmişti. Ama bu devasa tapınak, derinliklerine doğru uzanan ucu bucağı görünmez koridorlarıyla onu daha da içeriye çağırıyordu.

Hakan yüzündeki ter ve barut isini parkasının koluyla sildi. Yüreğinde arkadaşatının kaybından kalan derin bir boşluk, elinde ise dumanı tüten soğuk bir silah vardı. Buradan geri dönüş yoktu. Bu taş labirentin karanlığında başına ne geleceğini, hangi lanetle yüzleşeceğini bilmeden, tabancasının namlusunu öne doğru doğrultarak tapınağın derinliklerine doğru ağır, kararlı adımlarla yürümeye devam etti.