75. BÖLÜM: SISLERİN ARASINDAKİ KABUS – RUH EMİCİ İLE YÜZ YÜZE

(Süre: 2002 Yılı, Sabah Saat: 08:35)

Kayıp askerin son anlarını gösteren o rahatsız edici dijital kamerayı bulup palaskasına o keskin hayatta kalma bıçağını taktıktan sonra Hakan, sisli mezarlığın derinliklerindeki o lanetli çemberde ilerlemeye devam etmişti. Sabahın erken saatlerinin o gri ve donuk aydınlığı, mezarlığın üzerine çöken katran karası sis tabakasıyla tamamen yutulmuştu. Etraftaki çıplak meşe ağaçlarının dalları, rüzgârın uğultusuyla birlikte hayaletimsi eller gibi sallanıyor, yerdeki çürümüş yapraklar her adımda hışırtıyla eziliyordu. Sol omzundaki ezilme sızısı, bedenini saran o yoğun fiziksel yorgunluk ve zihnini mengene gibi sıkan psikolojik gerilim zirvedeydi; ancak genç komandonun gözlerindeki çelik gibi kararlılık, bu cehennemî ortamda sarsılmadan ayakta durmasını sağlıyordu.

Hakan, mezarlığın tam ortasındaki o mühürlü eski taş çeşmenin önüne geldiği anda, havadaki sıcaklık ani ve keskin bir düşüşle sıfırın altına indi. Nefesi havada buz kristallerine dönüşürken, etrafı kaplayan sis tabakası dalgalanmaya ve koyulaşmaya başladı. Kulakları tırmalayan, rüzgârın uğultusuna karışan o ince, buz gibi fısıltı sesi yeniden bütün alanı sardı.

“O askerin sonunu gördün, komutanım... Sıra sende. Bu mezarlıktan kimse canlı çıkamaz...”

Hakan ani bir askeri refleksle omzundaki 12 kalibre pompalı tüfeği kavradı, namluyu hızla sesin geldiği tarafa çevirdi. Sisin içinden süzülerek çıkan o dehşet verici siluet —üzerindeki parçalanmış, rüzgârda dalgalanan kefen benzeri beyaz giysisi, yere kadar uzanan uzun siyah saçları ve ellerindeki paslı demir pençeleriyle o Sisli Mezarlık Cadısı (Ruh Emici)— doğrudan karşısında belirdi.

"Seni korkak cadı! Gizlenmeyi bırak da erkek gibi karşıma çık!" diye kükredi Hakan, sesi mezarlığın dondurucu sessizliğini parçaladı.

Vakit kaybetmeden tetiğe bastı.

GÜÜÜÜMMMM!

Namludan fırlayan cehennemi alev patlaması ve çelik bilyeli ağır saçmalar, doğrudan Ruh Emici’nin göğüs kafesine ve beyaz kefenine isabet etti. Ancak kurşunlar mahlûka çarptığı an, yaratık katı bir beden gibi kalmadı; tıpkı yoğun bir duman veya sis bulutu gibi aniden havada dağılıp tamamen ortadan kayboldu. Saçmalar boşluğa, arkadaki taş mezar duvarına çarparak kıvılcımlar saçtı.

"Ne?!" diye fısıldadı Hakan, gözlerini dört açarak etrafı tarassut ederken.

Saniyenin onda biri kadar kısa bir süre içinde, arkasındaki dondurucu rüzgâr dalgasıyle birlikte mahlûk hiç ses çıkarmadan tekrar belirdi. Ruh Emici, uzun ve paslı demir pençelerini savurarak Hakan'ın sırtına doğru şimşek hızıyla bir darbe indirdi. Hakan son anda gelen tehlikeyi hissederek yana doğru kendini attı; ancak pençeler omzundaki sertleşmiş askeri montun kumaşını yırtarak tenini sıyırıp geçti. Derin bir sızı bütün koluna yayılırken Hakan sendeledi.

Hızla toparlanıp tüfeği çevirdi ve tetiğe tekrar bastı:

GÜÜÜÜMMMM!

Yine aynı şey oldu; kurşunlar hedefe varır varmaz mahlûk suya düşen mürekkep gibi dağılıp saniyeler içinde sol taraftaki mühürlü mezar taşının arkasından yeniden ortaya çıktı. Ruh Emici, inanılmaz bir hızla ve insan anatomisine aykırı bükülmelerle saniyede bir yer değiştiriyor, Hakan'ın zihnini bulandırmak için sürekli farklı yönlerden fısıltılarla saldırıyordu. Genç komando ne kadar hızlı nişan alıp ateş etse de, bu sürekli kaybolup yeniden beliren hayaletimsi hız karşısında adeta duvara çarpmış gibi dönüp duruyordu.

"Lanet olsun... Fiziksel bir bedeni yokmuş gibi hareket ediyor!" diye dişlerinin arasından öfkeyle tısladı Hakan, alnından süzülen soğuk teri koluyla silerken.

Mahlûk bu kez doğrudan Hakan'ın üzerine doğru şimşek hızıyla süzüldü. Hakan ateş etmeye fırsat bulamadan, Ruh Emici'nin buz gibi ve demir kadar sert pençeleri genç komandonun göğsüne çarptı. O devasa darbenin yarattığı fiziksel ve ruhsal basınçla Hakan metrelerce geriye savruldu; sırtı ve başı sert bir mezar taşına şiddetle çarptı. Ağzından taze bir kan sızarken, elindeki pompalı tüfek elinden kayıp toprağa düştü.

Ruh Emici, üstünlüğü ele geçirmenin o dehşet verici zafer çığlığıyla Hakan'ın üzerine doğru süzülerek yaklaştı. Uzun siyah saçlarının altındaki karanlık boşluktan yayılan buz gibi nefes, Hakan'ın yaşam enerjisini çekmek için göğsüne kapandı. Paslı demir pençeleri genç komandonun omuzlarına saplanırken, Hakan gözlerinin önünün kararmaya başladığını, ruhunun bu lanetli mezarlığa çekildiğini hissetti. Zihninde ölen arkadaşlığın sesleri ve geçmişin kabusları yeniden oynaşmaya başladı.

Ancak Hakan pes etmeye niyetli olmadığını o acının içinde bile kanıtladı. Son bir irade ve çelik gibi bir öfkeyle, palaskasına yeni taktığı o keskin askeri hayatta kalma bıçağını kınından şimşek hızıyla çekti.

"Al bucağı seni ruhsuz yaratık!" diye kükredi Hakan, son gücünü toplayarak bıçağı doğrudan mahlûkın göğsünün tam ortasına var gücüyle sapladı.

Bıçağın çeliği mahlûkün bedenine girdiği an, mağaralardaki o lav patlamalarını andıran kör edici beyaz bir parlama ve kulakları sağır eden bir çığlık koptu. Ruh Emici acı dolu, insan dışı bir çığlıkla sarsıldı; bıçağın etrafından yayılan enerji mahlûkün formunu bozmaya başladı. Yaratık, Hakan'ın üzerinden geriye doğru savrularak sise karıştı ve hızla uzaklaşarak karanlığın içinde gözden kayboldu.

Hakan, sırtını mezar taşına dayamış vaziyette soluk soluğa kaldı. Göğsünden sızan kanı ve omzundaki yarayı elleriyle bastırırken, düşürdüğü pompalı tüfeğini yerden aldı ve dişlerini sıkarak ayağa kalktı. Bu savaş henüz bitmemişti; ama Ruh Emici'nin de ölümsüz olmadığını, o bıçakla yaralanabildiğini anlamıştı. Sisin ve karanlığın içine doğru kararlı adımlarla yürümeye devam etti.