63. bölüm / 97

62. BÖLÜM: KÖZ KINKANATLILARININ SALDIRISI VE KANLI ARINMA

Kanlı Mühür: Sisli KöyYazar: Keskin Kalem

Bölümler 97Şu an: 62. BÖLÜM: KÖZ KINKANATLILARININ SALDIRISI VE KANLI ARINMA

**(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Gecesi / Saat: 02:40)**

Hakan, o buz gibi ve kül kokulu mağara zemininde geçirdiği o sarsıcı baygınlık nöbetinden ve zihnini darmadağın eden o acı dolu hatıra rüyasından sıyrıldıktan sonra, dişlerini sıkarak ayağa kalkmıştı. Sırtındaki ve omzisundaki ezikler her hareketinde vücuduna keskin bir iğne gibi batıyor, attığı her adımla birlikte kaslarındaki sızı derinleşiyordu. Ancak pes etmek, bu cehennemin ortasında bir çukurun dibinde sessizce can vermek onun kanında yoktu. Elindeki 12 kalibre pompalı tüfeğin metal kundağını sıkıca kavrayarak tünelin daha da karanlık, derin ve keşfedilmemiş noktalarına doğru yürümeye başladı.

Mağaranın bu yeni katmanı, yukarıdaki dar koridorlara hiç benzemiyordu; tavan adeta erimiş kor akıntılarıyla kaplıydı ve yukarıdan sürekli olarak kızıl, yapışkan lav damlaları süzülüyordu. Zemin ise tamamen kavrulmuş toprak, siyah kül yığınları ve keskin taş kırıklarıyla doluydu. Hakan, botlarının altında çatırdıyan taş sesleri eşliğinde ilerlerken, etrafı saran o boğucu sıcaklığa ve nefes almayı imkânsız hale getiren ağır kükürt bulutuna karşı yüzünü koluyla kapatmaya çalıştı.

Gözlerini etraftaki gotik mağara duvarlarında gezdiren genç komando, gördüğü bu tüyler ürpertici manzara karşısında duraksadı. Duvarlardan sarkan binlerce akkor sarkıt, yerdeki lav nehirleri ve her köşeden yayılan o ölümcül sessizlik, buranın normal bir yeraltı mağarası olmadığını, doğrudan mitolojik bir işkence çukurunu andırdığını açıkça ortaya koyuyordu.

Hakan, elindeki pompalı tüfeğin namlusunu hafifçe yukarı kaldırarak etrafı süzdü ve kendi kendine fısıldadı:
"Burası... Burası resmen cehennemi andırıyor. Canlı olan her şeyi yakıp kül etmek için tasarlanmış lanet bir zindan."

Daha cümlesi ağzından yeni çıkmıştı ki, yerin altından ve tavanın o erimiş kor çatlaklarından gelen garip, tüyler ürpertici bir çatırtı ve binlerce minik bacaktan yayılan metalik tırmalama sesi mağaranın akustiğinde yankılandı. Hakan ani bir refleksle geriye doğru bir adım attı ve nişangâhını sesin geldiği noktaya çevirdi.

Karanlığın ve akıp giden lav döküntülerinin arasından, devasa boyutlarıyla göz kamaştıran **iki adet korkunç kırkayak** sökün etti. Bu mahlûklar ordinaryus böceklere hiç benzemiyordu; her biri metrelerce uzunlukta, sırtları demir zırhı andıran katran karası segmentlerle kaplı devasa yaratıklardı. Segmentlerin arasından ve eklem yerlerinden sızan saf, akışkan lav parıltıları, mağaranın karanlığını kan kırmızı bir dehşetle aydınlatıyordu. Baş kısımlarındaki dev, kancalı zehir dişleri tıkır tıkır sesler çıkarırken, yüzlerce sivri bacakları zemindeki kayaları eriterek Hakan'ın üzerine doğru ölümcül bir hızla sürünmeye başladı.

Hakan, karşısında duran bu cehennemî mahlûkları süzerken yüzünde buz gibi, korkusuz bir sırıtış belirdi. Çarpık bir sesle dişlerinin arasından mırıldandı:
"İşte... Bunlar da cehennemin asıl sakinleri olmalı. Hoş geldinz bakalım."

Yaratıklardan birincisi, koca gövdesini bir yay gibi gererek ani bir hamleyle Hakan'ın üzerine doğru atıldı. Açık devasa çeneleriyle genç komandoyu ortadan ikiye bölmek istiyordu. Ancak Hakan o saniyelik salisede belini yana bükerek yaratığın hamlesinden ustaca sıyrıldı, pompalı tüfeği omuzlayıp nişangâhı yaratığın boyun segmentine kilitledi ve tetiğe var gücüyle asıldı.

*GÜÜÜÜMMMM!*

Namludan fırlayan cehennemi alev patlaması ve çelik bilyeli ağır saçmalar, birinci kırk ayaklı canavarın zırhlı boyun ekleminde devasa bir delik açtı. Yaratık acıyla tiz, kulak tırmalayan bir çığlık kopararak sarsıldı; ancak ölmemişti, daha da büyük bir öfkeyle tekrar Hakan'a doğru döndü.

Hakan vakit kaybetmeden alt kundağı sertçe çekip fırlattığı sıcak kovanın ardından tetiğe ikinci kez basarak zırhı tamamen dağıttı:

*ŞAK-ŞUK!*
*GÜÜÜÜMMMM!*

İkinci patlama birinci dev kırkayaklığın baş kısmını gövdesinden tamamen ayırdı. Yaratığın siyah, kaynar sıvıları ve kor parçaları zemine saçılırken, devasa gövde birkaç kez şiddetle kıvrıldıktan sonra yere yığıldı ve hareketsiz kaldı.

Ancak ikinci kırkayak, arkadaşının ölümüne hiç aldırış etmeden, çok daha büyük bir hınçla Hakan'ın üzerine doğru sivrildi. Yaratık, gövdesini kamçı gibi sallayarak genç komandonun bacaklarına doğru savurdu. Hakan son anda havaya sıçrayarak darbeden kıl payı kurtuldu ve havadayken nişangâhı bu kez ikinci devin göğüs merkezine çevirdi.

Yere düşer düşmez dengesini toparlayan Hakan, son mermiyi namluya sürerek tetiği acımasızca çekti:

*ŞAK-ŞUK!*
*GÜÜÜÜMMMM!*

Çelik bilyeli ağır saçmalar, ikinci dev kırkayağın karnındaki korlaşmış zırh segmentlerini paramparça ederek iç organlarını dışarı fırlattı. Yaratık acı dolu boğuk bir hırıltıyla dikleşti, ardından binlerce bacağı havada çırpınarak mağaranın sert taş zeminine ağır bir çuval gibi kapaklandı.

Hakan, dumanı tütmekte olan pompalı tüfeğinin namlusunu aşağıya indirip derin ve soluk soluğa bir nefes aldı. Etraftaki sessizliği bozan tek şey, sönmekte olan lav damlalarının sesiydi. Hakan omzundaki acıyı unutup yoluna devam etmek için karanlık koridora doğru tekrar adımlamaya başladı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.