92. bölüm / 97

91. BÖLÜM: ZİNCİRLİLERİN GAZABI VE KANLI ARINMA (Genişletilmiş Versiyon)

Kanlı Mühür: Sisli KöyYazar: Keskin Kalem

Bölümler 97Şu an: 91. BÖLÜM: ZİNCİRLİLERİN GAZABI VE KANLI ARINMA (Genişletilmiş Versiyon)

(Süre: 2002 Yılı, Öğle Vakti - Saat: 14:40)

Hakan, o sapkın tarikat odasının genzini yakan ağır, boğucu ve ölüm kokan havasından sıyrılıp kalenin meşalelerle donatılmış gotik koridoruna adımını attığı an, o tüyler ürpertici metalik şakırtı yeniden kulaklarında çınladı. Uzun, kasvetli koridorun dipsiz karanlığından gelen ağır, sürüklenen adımlar ve paslı demir zincirlerin taş zemine sürtünerek çıkardığı tırmalayıcı sesler, yaklaşan yeni bir ölüm dalgasının açık habercisiydi. Başını şimşek hızıyla o yöne çevirdiğinde, üzerlerindeki çürümüş, kirli cüppeleri ve kollarına, boyunlarına dolanmış kalın, paslı zincirleriyle doğrudan üzerine doğru koşan o iki devasa zincirli muhafızı tüm çıplaklığıyla gördü. Göz çukurlarında insana dair hiçbir ışık, hiçbir merhamet barındırmayan bu ucube yaratıklar, yollarındaki her canlıyı ezip geçmeye yemin etmişçesine hızla aradaki mesafeyi kapatıyorlardı; üzerlerinden yayılan küf ve kan kokusu koridorun havasını anında zehirledi.

Hakan bir saniye bile tereddüt etmedi; zihnindeki tüm operasyonel refleksler, yılların verdiği eğitim ve hayatta kalma içgüdüsü en üst düzeyde devreye girdi. Sağ ayağını geriye doğru atarak vücudunu yere sabitledi, dengesini kusursuz bir şekilde kurdu. Sağ elindeki 12 kalibre pompalı tüfeğin dipçiğini omzuna çelik gibi sert bir hamleyle yasladı ve namluyu en önde koşan muhafızın tam kafasına kilitledi. Yaratığın üzerindeki paslı zincirlerin çıkardığı her bir metalik şakırtı, yaklaşan infazın saniyelerini sayıyordu.

"Yetmedi mi lan köpekler! Bıktım artık sizin bu ölmez bilmez suratlarınızdan!" diye kükredi Hakan, sesi gotik taş kemerlerde yankılanarak patladı.

*BUMMM!*

Tüfeğin o devasa, kulakları sağır eden patlaması koridorun dar ve akustiği boğuk yapısında adeta bir top mermisi gibi patladı. Öndeki zincirli muhafızın kafası, namlunun ucundan fırlayan çelik saçmaların muazzam kinetik enerjisiyle birlikte havada adeta içi dolu bir karpuz gibi tamamen paramparça olarak patladı. Simsiyah, koyu kıvamlı katranı andıran kan ve et parçaları tavana, taş duvarlara ve yere vahşi bir şekilde saçılırken; kafasız kalan devasa gövde momentumun etkisiyle bir an öylece havada asılı kaldıktan sonra gürültülü bir çuval gibi taş zemine çakıldı.

Ancak arkasındaki ikinci zincirli muhafız, yoldaşının saniyelik ölümüne ve yere serilişine aldırış bile etmeden, bu duraksama anını fırsat bilerek doğrudan Hakan’ın üzerine atıldı. Yaratığın elindeki kalın, paslı demir zincir havada bir yay çizerek savruldu ve çelik bir yılan gibi Hakan’ın sağ ayak bileğine dolandı. Hızla ve vahşi bir güçle çekilen zincirin yarattığı sarsıntıyla birlikte Hakan’ın dengesi altüst oldu; komando sert taş zemine doğru devrildi. Düşmenin etkisiyle nefesi ciğerlerinden kesilirken, üzerindeki o ağır ve ucube yaratık hemen üstüne çökmek için ellerini uzattı; ağzından salyalar akıtarak devasa, hantal gövdesiyle komandonun üzerine abandı.

Hakan yerde sırtüstü uzanmış vaziyette sürüklenirken bile bir an olsun soğukkanlılığını, o keskin operasyonel refleksini kaybetmedi. Vücudunda kalan tüm kas gücünü, o anki hayatta kalma öfkesini ve adrenalin patlamasını tek bir noktaya toplayarak sol bacağını karnına doğru çekti ve botunun demir burunlu, ağır tabanını yaratığın göğüs kafesinin tam ortasına var gücüyle savurdu.

*GÜM!*

Attığı bu vahşi ve nokta atışı tekme, yaratığın tonlarca ağırlıktaki üst gövdesini saniyelik olarak geriye doğru savurdu; yaratık dengesini kaybederek sendeledi. Hakan bu küçücük, hayat kurtarıcı boşluğu tüfeğiyle kapatmakta bir saniye bile gecikmedi. Yerde yatar pozisyondayken namluyu şimşek hızıyla toparladı ve dengesini bulmaya çalışan yaratığın sol bacağına, diz kapağının hemen altına yapıştırdı.

*BUMM!*

Ateşlenen pompalı kurşunu yaratığın bacak kemiğini ve etini darmadağın ederken, muhafız ağzından acı dolu, insan dışı, tüyler ürpertici bir hırıltı çıkararak gürültüyle yere kapaklandı. Hakan vakit kaybetmeden saniyeler içinde ayağa kalktı; alnından süzülen teri ve boğazındaki kan tadını hissederek tüfeğin pompasını sertçe çekti, mekanizmayı geriye atıp yeni ve ölümcül fişeği yatağa sürdü. Yere serilip kıvranan o yaratığın tepesine dikildi.

Gözlerini bir an bile kırpmadan, nefesini tamamen tutarak namluyu can çekişen yaratığın tam kafasının ortasına dayadı ve tetiğe peş peşe, acımasızca, öfkeyle bastı.

*BUM! BUMM!*

Peş peşe patlayan kurşunlar, yaratığın kafasını omuzlarının üzerinde tamamen ortadan kaldırdı; taş zemin et, koyu kan ve kemik tozlarıyla adeta kırmızı bir bataklığa döndü. Hakan, elinde hâlâ ince bir mavi duman tütmekte olan pompalı tüfeğiyle paramparça olmuş cesedin başında soluk soluğa dikilirken, dişlerinin arasından hırıltıyla fısıldadı:
"Sizi bu cehennemde tek tek, kökünüzü kurutana kadar avlayacağım."

Etrafı saran ağır barut dumanını, demir ve çürümüş et kokusunu derin bir nefesle içine çekerek; kalenin karanlığın ve bilinmezliğin içine uzanan bir sonraki ürkütücü koridoruna doğru temkinli ama kararlı adımlarla yeniden yürümeye başladı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.