63. BÖLÜM: YANKI ODASI – ZİHNİN VE GEÇMİŞİN KARANLIK KABUSU

(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Gecesi / Saat: 03:05)

Ateş böcekleriyle ve o devasa kırkayaklarla yapılan vahşi çatışmaların ardından geride kalan o derin, boğucu sessizlik; mağaranın bu yeni katmanında Hakan'ın üzerindeki fiziksel yorgunluktan çok daha ağır bir baskı oluşturmaya başlamıştı. Sol omzundaki derin sızı, her adımında vücuduna saplanan keskin bir iğne gibi kendini hatırlatıyor, askeri üniformasının kumaşı ise kurumuş kan, ter ve mağaranın o ağır kükürtlü tozuyla sertleşip zırh gibi bedenine yapışıyordu. Elindeki pompalı tüfeğin demir kundağını kavrayan parmakları artık hissizleşmişti. Az önce yaşanan o gürültülü, patlamaların ve can çekişen çığlıkların havada uçuştuğu cehennemî gürültü yerini, insanı sağır edecek derecede tuhaf, ürkütücü bir sükûnete bırakmıştı.

Hakan, önündeki dar ve alçak tünelden çıkıp tavanı yüksek, duvarları siyah ve pürüzsüz kayalarla kaplı geniş bir koridora adım attı. Bu koridorda ne bir lav akıntısı ne de o yaratıkların çıkardığı metalik vızıltılar vardı. Ortamda sadece kendi botlarının taş zeminde çıkardığı tekdüze, boğuk patırtı sesleri yankılanıyordu. Ancak birkaç dakika ilerledikten sonra Hakan’ın adımları yavaşladı. Zihni, yorgunluğun ve uykusuzluğun da etkisiyle ona oyunlar oynamaya başlamıştı. Önce geriden gelen bir rüzgâr uğultusu sandığı şeyin, aslında tuhaf bir hırıltı olduğunu fark etti.

Hakan aniden durdu, arkasına doğru hızla döndü ve pompalı tüfeğin namlusunu zifiri karanlığa çevirdi.

"Kim var orada?" diye fısıldadı sesi, kendi kulaklarına bile yabancı ve cılız gelmişti.

Cevap veren olmadı. Sadece damlayan su damlalarının çıkardığı monoton dam, dam sesleri vardı. Hakan dişlerini sıkarak önüne döndü ve yeniden yürümeye başladı. Fakat aradan birkaç adım geçtikten sonra, o tüyler ürpertici gerçek zihnine bir bıçak gibi saplandı. Arkasından gelen o ayak sesleri, onun kendi adımlarının yankısı değildi. Ondan yarım saniye sonra basılan, daha hafif ama çok daha hızlı, tanıdık bir ordu botu ritmiydi bu.

Hakan’ın kalbi göğüs kafesini kıracakmış gibi çarpmaya başladı. Nefesi boğazına düğümlendi. Alnından süzülen soğuk ter damlaları gözlerine doluyor, omzundaki kanayan yara sızlıyordu. Hızla tekrar arkasına baktı; koridorun zifiri karanlığından başka hiçbir şey yoktu. Ama sesler kesilmemişti. Tam aksine, bu kez sadece ayak sesleri değil, taş duvarların yankı akustiğiyle bükülen, fısıltı halindeki insan sesleri o soğuk koridorda yankılanmaya başlamıştı.

"Hakan..." diye fısıldadı karanlıktan gelen o kadim, tanıdık ama bir o kadar da hayaletimsi ses. "Neden bizi o sırada arkada bıraktın, komutanım? Neden o sisin içinden bizi çekip almadın?"

Hakan olduğu yerde çivilenmiş gibi kalakaldı. Tüfeği tutan elleri zangır zangır titriyordu. Zihninin derinliklerine gömmeye çalıştığı, o lanet köyün yakınlarında motoru bozulan askeri aracın yanında yaşanan o kanlı gece, o 6 aylık askerliğin bitişindeki o acı dolu veda anı, bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçmeye başladı. O gün, o canavarlar karanlıktan üzerlerine çullandığında, dostlarını koruyamamış; dehşet içinde kaçmak zorunda kalmış ve o vicdan azabıyla bu cehennemin içine düşmüştü. O üç yoldaşının, o can kardeşlerinin sesi, şimdi bu yeraltının lanetli akustiğinde etrafını sarmıştı.

"Hayır... Hayır, bu gerçek olamaz! Siz... Siz öldünüz!" diye bağırdı Hakan, sesi mağaranın taş duvarlarında çarpıp kendine geri dönerken çığlığa dönüştü. Gözlerinden istemsizce süzülen yaşlar, tozlu ve terli yanaklarını yaktı. Fiziksel olarak ona saldıran hiçbir yaratık yoktu; zırhlı böcekler ya da dev kırkayaklar dışarıdaydı. Ama burada, bu Yankı Odası'nda düşman bizzat Hakan'ın kendi vicdanı, kendi suçluluk duygusu ve geçmişin silinmeyen hayaletleriydi.

"Bizi o karanlıkta, o canavarların pençesinde bıraktın, Hakan..." dedi bu kez sol taraftaki kayaların arasından gelen ikinci bir fısıltı, tonu o kadar net ve doğaldı ki, sanki o dostu kulğına fısıldıyormuş gibi hissetti. "Buradan asla çıkamayacaksın. Biz nasıl o toprağın altında çürüyorsak, sen de bu yeraltının ocağında akıl sağlığını yitirip silinip gideceksin."

Hakan kulaklarını elleriyle kapatmak istese de, pompalı tüfeği bırakmamak için dişlerini birbirine öyle bir geçirdi ki çene kemikleri ağrıdı. Dizlerinin bağı çözülüyor, yere kapaklanmamak için duvara tutunmak zorunda kalıyordu. Gözünün önünde aniden o 6 ay boyunca paylaştıkları ekmekler, ranzalar, askerlik anıları canlandı. Onları koruyamamış olmanın verdiği o dayanılmaz ağırlık, omzundaki kurşun yarasından ve sırtındaki darbe izlerinden çok daha fazla canını yakıyordu. Psikolojik olarak adeta parça pinçik oluyordu; zihni, bu cehennemî akustikle birlikte delirmenin eşiğine sürükleniyordu.

"Yeter! Yeter artık!" diye kükredi Hakan, sesindeki o hırs ve acı bütün koridoru sarstı. "Sizi korumak için ne gerekiyorsa yaptım! O canavarlar... O lanet yaratıklar aniden saldırdı! Elimden bir şey gelmedi! Yeter artık, salmayın beni!"

Hakan'ın haykırışı mağaranın uzak köşelerinde yankılanıp kaybolurken, fısıltılar yavaş yavaş zayıfladı ve yerini yeniden o boğucu, mutlak sessizliğe bıraktı.

Genç komando, sırtını buz gibi pürüzlü duvara yaslamış vaziyette yere doğru kaydı; soluk soluğa, göğsü inip kalkarak birkaç dakika boyunca öylece kaldı. Gözlerinden akan yaşlar tozla karışıp yüzünde izler bırakmıştı. Yavaşça başını kaldırdı, elleri titreyerek tüfeğini tekrar kucağına çekti. Fiziksel bir yara almamıştı ama ruhu darma dağındı.

"Bitmedi..." diye fısıldadı kendi kendine, sesindeki o kırık ton yavaş yavaş yerini yeniden çelik gibi bir kararlılığa bırakırken. "Bu kâbus burada bitmeyecek biliyorum. Ama burada ölmeyeceğim... Sizin için de çıkacağım buradan."

Hakan yerden destek alarak zorlukla ayağa kalktı, omzundaki acıyı sineye çekerek Yankı Odası'nın karanlık çıkışına doğru, bu kez arkasına bir kez bile bakmadan yeniden yürümeye başladı.