66. BÖLÜM: ATEŞE KARŞI ÇELİK – ZIRHLI LAV BÖCEĞİNİN KANI

**(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Gecesi / Saat: 04:35)**

Hakan, yeraltının o kadim ve unutulmuş tünelinde, eski askeri çantadan bulduğu metal mataradaki serin suyla boğazını tazeledikten sonra, adımlarını yeniden o karanlık labirentin derinliklerine doğru çevirmişti. İçtiği suyun verdiği o taze enerji ve bedenine yayılan hafif ferahlama hissi, sol omzundaki sızının ve zihnindeki o yorgunluk bulutunun altından sıyrılmasına bir nebze olsun yardımcı oluyordu. Elindeki 12 kalibre pompalı tüfeğin emniyetini açık tutarak, tünelin kıvrımlarını temkinli bir şekilde dönmeye devam etti. Duvarlardan sızan soluk kızıl lav ışıkları, etraftaki gotik kaya sütunlarının üzer gölgelerini uzun ve ürkütücü siluetlere dönüştürüyordu. Mağaranın tabanı artık tamamen kavrulmuş, akarsu gibi parlayan siyah kül tabakalarıyla kaplıydı.

Ancak bu sessiz ilerleyiş, tünelin ani bir kavisle genişleyerek devasa, kubbeli bir lav salonuna açılmasıyla birlikte yerini buz gibi bir gerilime bıraktı. Salonun orta yerinde, etrafa saf kükürt ve yoğun ısı yayan kızıl çatlakların hemen başında, o zifiri karanlığın içinde adeta bir kütle gibi duran korkunç bir siluet fark etti. Hakan ani bir refleksle adımlarını durdurdu, pompalı tüfeğini omzuna yaslayıp nişangâhı o karanlık noktaya kilitledi.

Gelen ses, daha önce duyduğu hiçbir yaratığa benzemiyordu; yerdeki kayaları ezen, devasa ve ağır tonlarca ağırlıktaki bir kütlenin sürtünme sesiydi bu. Karanlığın ve akkor parıltıların arasından sökün eden mahlûk, tam olarak az önce bahsi geçen o **zırhlı kabuklu lav böceğiydi**. Yaratığın sırtını kaplayan dev kubbe şeklindeki kabuk, en sert çelikten bile daha kalın, katran karası segmentlerden oluşuyordu. Segmentlerin arasından ve eklem aralıklarından sızan saf, akışkan lav parıltıları, mağaranın o zifiri karanlığını kan kırmızı bir dehşetle boyuyor, yaratığa adeta yürüyen bir volkan görünümü veriyordu. Baş kısmındaki çoklu, yanan sarı-kırmızı gözleri doğrudan Hakan'a dikilmişti; kancalı ön bacakları ve yerdeki taşları eriten sivri dikenli ayakları ile son derece ağır ama durdurulamaz bir tempo ile hakanın üzerine doğru yürüyordu.

"Hadi ama... Bu kez karşımda yürüyen bir tank var," diye fısıldadı Hakan, ses tonu tamamen kısıtlı ama buz gibi bir kararlılıkla doluydu. "Sıradan mermilerin bu kalın kabuğu delmesi imkânsız gibi duruyor. Ama denemek zorundayım."

Zaman, yaratığın çıkardığı o ağır ve boğuk hırıltılar eşliğinde yavaş akıyordu. Dev lav böceği, koca gövdesini taşıyan sivri bacaklarıyla üstüne doğru gelirken, Hakan aradaki mesafeyi korumak için hızla geriye doğru birkaç adım attı, ayaklarını yere sağlam basıp nişangâhı yaratığın devasa baş kısmına sabitledi ve tetiğe var gücüyle asıldı.

*GÜÜÜÜMMMM!*

Namludan fırlayan cehennemi alev patlaması ve çelik bilyeli ağır saçmalar, dar salonun akustik duvarlarında yankılanarak doğrudan dev böceğin zırhlı kafasına çarptı. Ancak beklenen oldu; o kalın, katran karası kabuk o kadar sertti ki, saçmalar adeta demir bir duvara çarpmış gibi kıvılcımlar saçarak etrafa dağıldı. Yaratığın kabuğunda yalnızca küçük bir çizik oluşmuştu; mahlûk bu atıştan neredeyse hiç sarsılmadan, o ağır ve korkunç yürüyüşüne bir milim bile hız kesmeden devam etti.

"Siktir! Zırhı kelimenin tam anlamıyla kurşun geçirmez!" diye dişlerinin arasından öfkeyle tısladı Hakan.

Yaratık, devasa kancalı çenelerini tıklatarak Hakan'ın üzerine doğru iyice yaklaştı. Hakan panik yapmamak için zihnindeki o askeri soğukkanlılığı koruyarak hemen yana doğru hamle yaptı; yaratığın dev ön bacağı yanından geçerken yaydığı kavurucu sıcaklık omzundaki kıyafetleri tutuşturacak gibi oldu. Hakan mesafeyi açmak için hızla geriye doğru depar attı, salonun kenarındaki sönmüş bir lav bacasının arkasına doğru sığındı.

Dev lav böceği, hantal ve ağır hareketlerle Hakan'ın arkasından dönerken, genç komando yaratığın zayıf noktasını çözmek için gözlerini onun eklem yerlerine ve başın altındaki o korumasız açıklığa dikti. Sırtındaki o dev kabuk kurşunları sektiriyordu; ancak her böceğin olduğu gibi bu yaratığın da bacak birleşim yerleri ve boyun altındaki o yumuşak dokular savunmasız olmalıydı.

"Kabuğun ne kadar sert olursa olsun, her zırhın bir zayıf noktası vardır," diye soludu Hakan, dişlerini sıkarak.

Yaratık ağır adımlarla tam köşeyi dönüp devasa çenelerini Hakan'ın bulunduğu noktaya uzattığı anda, Hakan tüm gücüyle ayağa fırladı. Doğrudan yaratığın altına, o korumasız boyun eklemine ve bacak birleşimindeki akkor boşluğa nişan alarak peş peşe tetiğe basmaya başladı.

*GÜÜÜÜMMMM!*
*ŞAK-ŞUK!*
*GÜÜÜÜMMMM!*

Namludan çıkan art arda patlamalar, bu kez sert sırt kabuğuna değil, doğrudan yaratığın o hassas eklem noktalarına isabet etti. Sert zırhın altındaki korumasız doku, ağır saçmaların ve patlama basıncının etkisiyle parçalandı; içeriden fışkıran siyah, kaynar sıvılar ve akkor lav parçaları etrafa saçıldı.

Dev lav böceği acı dolu, kulakları sağır eden boğuk ve tiz bir çığlık kopararak sarsıldı. Ağırlık merkezini kaybeden devasa zırhlı kütle, bacaklarının altından kayarak mağaranın sert taş zeminine büyük bir gürültüyle kapaklandı. Mahlûk birkaç kez o dev bacaklarını havada çırpıp kasıldıktan sonra tamamen hareketsiz kaldı.

Hakan, dumanı tütmekte olan pompalı tüfeğinin namlusunu aşağıya indirip derin ve hırıltılı soluklar alarak bir süre yerdeki dev cesedin başında bekledi. Alnından süzülen terleri koluyla silerken, omzundaki sızıya rağmen zihnindeki o çelik kararlılıkla tünelin öbür ucundaki karanlık yola doğru yürümeye devam etti.