58. BÖLÜM: DAR KORİDORUN ÖLÜM KAPANI VE KANLI ARINMA

(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Gecesi / Saat: 01:25)

Hakan, sırtını sığındığı o dar, boğucu ve zifiri karanlık mağara oyuğunun buz gibi, pürüzlü kaya duvarına sıkıca yaslamıştı. Göğsünden kopup gelen kesik, hırıltılı ve sancılı nefeslerini kontrol altına alabilmek, dışarıdan duyulabilecek en ufak bir hışırtıyı bile bastırabilmek için dişlerini birbirine büyük bir öfkeyle geçirmişti. Dışarıdaki o devasa, tank büyüklüğündeki ateş böceklerinin çıkardığı metalik gıcırtılar, zırhların birbirine sürtünmesinden doğan o kulak tırmalayan çınlamalar ve zemini sarsan ağır adımları, mağaranın karanlık ve yankı yapan taş duvarlarında adeta tüyler ürpertici bir deprem etkisi yaratıyordu. Yaratıklardan biri, Hakan’ın az önce ölümün kıyısından kaçıp can havliyle içeriye daldığı o dar çıkıntının, o alçak tünel ağzının hemen önünden geçti. Yaratığın o katran karası, pul pul dökülen zırhlı gövdesinden dışarıya doğru yayılan saf, kavurucu lav sıcaklığı ve genzi yakan, nefes almayı imkânsız hale getiren ağır kükürt kokusu, oyuğun en derinlerine kadar sızarak Hakan'ın yüzünü yalayıp geçiyor, tenini adeta dağlıyordu.

Hakan, sağ elinde sımsıkı kavradığı 12 kalibre pompalı tüfeğin demir dipçiğini ve ahşap kundağını tutan parmak eklemlerinin, içindeki o yoğun gerilimden ve fiziksel güçten dolayı beyazlaşıncaya kadar kasıldığının farkındaydı. Sol omzundan sızan koyu kıvamlı, sıcak kan; yaranın üzerindeki bezleri ve askeri kıyafetinin kumaşını iyice ıslatmış, köprücük kemiğinden aşağıya doğru sızarak vücuduna yayılan sinsi ve uyuşturucu bir sızı yaratmıştı. Ancak zihnindeki o keskin askeri disiplin, hayatta kalma refleksleri ve bükülmez iradesi, bu acıyı tamamen zihninin arkadaki karanlık bir köşesine itmesini emrediyordu. Burada pes etmek, bu cehennem ocağının ortasında bir hiç uğruna can vermek demekti. Gözlerini bir an bile kırpmadan önündeki karanlığa dikti.

"Lanet yaratıklar... Adeta koku alarak av arayan kör köpekler gibiler," diye fısıldadı kendi kendine; ses tonu tamamen kısıtlı, boğuk ama buz gibi bir soğukkanlılıkla doluydu. "Eğer bu daracık oyukta mahsur kalmaya devam edersem, o zırhlı çeneleri ve lav saçan bacaklarıyla beni canlı canlı parçalayacaklar. Buradan çıkmanın, bu lanet mezardan sıyrılmanın mutlaka başka bir yolu olmalı."

Gözlerini kısarak sığındığı o dar çıkıntının içerilerine doğru çevirdi. Sığındığı bu küçük oyuk sadece taş ve kül yığınından ibaret bir çıkmaz sokakla bitmiyordu; kayaların arasından ve derin yer altı damarlarından sızan ince, hafif serin ve oksijen barındıran zayıf bir hava akımı yüzünü okşadı. Mağaranın bu karanlık köşesi, yeraltının daha da derinlerine veya belki de bu kabusun dışına açılan gizli bir tünele bağlanıyordu. Burası bir kurtuluş umuduydu.

Ancak Hakan, o dar deliğe doğru ilk adımını atıp harekete geçmeye hazırlanırken, arkasındaki o dar ve alçak tünelden tüyler ürpertici, yeri göğü inleten bir metal sürtünme sesi koptu. Peşindeki o devasa ateş böceklerinden biri, koku izini kusursuz bir şekilde takip ederek Hakan’ın saklandığı o dar mağara tüneline kadar girmeyi başarmıştı! Yaratığın devasa, zırhlı ve hantal gövdesi, tünelin daracık ve sivri taş duvarlarına acımasızca sürtünüyor; çıkardığı korkunç gıcırtılar ve taştan taşa sıçrayan binlerce akkor kıvılcım yağmuru mağaranın o zifiri karanlık içini bir anda aydınlatıyordu.

"Siktir!" diye dişlerinin arasından sertçe tısladı Hakan. Yaratık, dar tünelin içinde ileriye doğru hızla sürünerek üzerine geliyordu; ancak tünel o kadar dar ve alçaktı ki, dev böcek o devasa kanatlarını açamıyor, adeta o daracık taş duvarların ve tavanın arasına sıkışmış bir şekilde vahşice kıvranarak ilerlemek zorunda kalıyordu. Tünel, ilk başta kaçan Hakan için bir çıkmaz gibi görünse de, şimdi bu devasa mahlûk için bir avantaja değil, tam anlamıyla kaçamayacağı bir ölüm kapanına dönüşmüştü. Yaratığın ileri geri oynayan kancalı bacakları duvara sürtünüp kıvılcım saçarken, sarı, yanan öfkeli gözleri karanlıkta Hakan'ı buldu.

Hakan geri çekilmek veya dehşete kapılıp sinmek yerine, komando eğitiminin verdiği o sarsılmaz refleksle cesurca bir adım öne çıktı. Pompalı tüfeğini omuzlayıp nişangâhı, o karanlık tünelin içinde parlayan sarı, öfkeli gözlerin ve korlaşmış baş yapısının tam ortasına kilitledi.

"Hadi bakalım cehennem böceği, burası senin sonun!" diye kükredi Hakan, sesi tünelin duvarlarında yankılandı.

GÜÜÜÜMMMM!

Namludan fırlayan cehennemi alev patlaması ve çelik bilyeli ağır saçmalar, daracık tünelin o akustiği yüksek taş duvarları arasında devasa bir patlama dalgası yaratarak doğrudan dev böceğin kafasına ve boyun eklemine saplandı. Tünelin darlığı ve kapalı alan olması nedeniyle patlamanın o yıkıcı gücü dışarıya hiç kaçamayarak tamamen yaratığın zırhlı kafa tasının üzerinde odaklandı. Yaratığın o katran karası, akkor zırhlı kafatası şiddetli basınçla adeta paramparça oldu; siyah, kaynar sıvılar ve korlaşmış et parçaları tünelin taş duvarlarına ve tabanına fışkırdı. Böcek, ağzından tiz, boğuk ve can çekişen bir çığlık kopararak devasa gövdesiyle tünelin zeminine ağır bir çuval gibi yığıldı ve bir daha kıpırdamayarak hareketsiz kaldı.

Hakan, dumanı tütmekte olan namluyu aşağıya indirip göğsünü dolduran derin ve nefes nefese kalmış soluklarını sakinleştirmeye çalıştı. Yaratığın cesedini aşarak tüneldeki bu engeli geride bıraktı ve yeraltının o daha da derin, bilinmez karanlığına doğru kararlılıkla yürümeye devam etti.