73. bölüm / 97

72. BÖLÜM: SİSLİ KÖYÜN MEZARLIĞI VE GEÇMİŞİN KANLI SIRLARI

Kanlı Mühür: Sisli KöyYazar: Keskin Kalem

Bölümler 97Şu an: 72. BÖLÜM: SİSLİ KÖYÜN MEZARLIĞI VE GEÇMİŞİN KANLI SIRLARI

(Süre: 2002 Yılı, Sabah Saat: 07:25)

Yeraltındaki o cehennemî ocağın derinliklerinden, lav nehirlerinden ve dev mahlûkların cirit attığı tünellerden nihayet kurtulup sisli köyün sokaklarına adım atan Hakan, üzerindeki ağır tükenmişliğe rağmen adımlarını bir an olsun yavaşlatmamıştı. Sabahın erken saatlerinin o soluk, gri aydınlığı; köyün ahşap evlerinin çatılarına ve her yeri kaplayan yoğun, beyaz sis tabakasına hayaletimsi bir hüzün gibi çökmüştü. Askeri üniforması kurumuş kan, ter ve mağaranın kül tozlarıyla zırh gibi sertleşmişti; sol omzundaki ezilme sızlasa da elindeki 12 kalibre pompalı tüfeğin demir kundağını sımsıkı kavrayarak dar ve sessiz sokaklarda ilerlemeye devam etti. Çevrede ne bir insan sesine ne de normal bir hayata dair ışıltı vardı; sanki bu köy, zamanın ve hayatın unuttuğu lanetli bir tecrit bölgeseydi.

Hakan, paslanmış demir sokak lambalarının ve çürümüş çitlerin kenarından geçerek köyün dış eteklerine doğru yürüdüğünde, önünde uzanan eski ve taş duvarlarla çevrili **sisli mezarlığa** vardı. Mezarlığın paslı ferforje kapısı rüzgârın etkisiyle hafifçe gıcırdıyor, içerideki devasa meşe ağaçlarının çıplak dalları sisin içinde ürkütücü gölgeler oluşturuyordu. Hakan temkinli adımlarla mezarlığın içine doğru bir adım attığı anda, boğazını yakan o ağır, asitli ve katranı andıran koku yeniden burnuna doldu.

Bu koku sıradan bir çürüme kokusu değildi; yeraltında o cinlerin ve mahlûkların etrafına yaydığı o lanetli kokuyla birebir aynıydı.

Tam o sırada, mezarlığın ortasındaki eski taş çeşmenin ve yıkık dökük mezar taşlarının arasından gelen boğuk hırıltılar ve ayak sesleri duyuldu. Hakan aniden durdu, tüfeğini kaldırdı. Sisin içinden sökün eden siluetler netleştiğinde, genç komandonun kanı adeta damarlarında dondu. Karşısındaki varlıklar sıradan zombiler veya mahlûklar değil; üzerlerinde köy halkına ait parçalanmış kıyafetler bulunan, ağızlarından ve göz çukurlarından sürekli siyah, akışkan bir sıvı kusan **sıvı kusan köylülerdi**. Bu yedi-sekiz kişilik lanetli insan sürüsü, boş ve ölü bakışlarıyla doğrudan Hakan'a doğru hırlayarak saldırıya geçti.

"Demek bu köyü bu hale getirenler... O cinler ve bu lanet zehir!" diye dişlerinin arasından öfkeyle tısladı Hakan.

Zaman kaybetmeye niyeti yoktu. Üzerine doğru saldıran ilk sıvı kusan köylünün göğsüne nişan alarak tetiğe bastı.

*GÜÜÜÜMMMM!*

Namludan fırlayan cehennemi alev patlaması ve çelik bilyeli ağır saçmalar, en öndeki köylünün göğsünü paramparça etti; siyah sıvılar havaya saçıldı. Hakan saniyeyi bile boşa harcamadan alt kundağı şimşek hızıyla çekip mermiyi tazeledi:

*ŞAK-ŞUK!*
*GÜÜÜÜMMMM!*
*ŞAK-ŞUK!*
*GÜÜÜÜMMMM!*

Peş peşe patlayan tüfek sesleri sisli mezarlığın sessizliğini parçaladı. Hakan, üst üste gelen bu yakın mesafe atışlarıyla saldıran yedi-sekiz köylüyü birer birer yere serdi. Yaratıklar siyah sıvılar kusarak toprak zemine yığılırken, ortalık ölümcül bir sessizliğe büründü.

Hakan dumanı tütmekte olan namluyu indirip derin soluklar alırken, gözü mezarlığın ortasındaki en eski ve devasa mezar taşlarına çarptı. Üzerleri yüzyıllık yosunlar ve yabani sarmaşıklarla kaplı bu mezar taşlarının üzerine, kazınmış gibi yazılmış kadim yazıları ve mühürleri fark etti. Yaklaşarak tüfeğinin feneriyle taşları aydınletti. Okuduğu her satır, bu köyün ve yeraltının gerçeğini bir bıçak gibi gözler önüne seriyordu.

Taşlardaki yazılara ve kabartmalara göre; bu köy, yüzyıllar önce yeraltındaki ocağın kapısını koruyan mühürdar bir tarikatın yerleşim yeriydi. Köyü bu hale getirenler ise o devasa **Gece Hükümdarı (Baş Cin)** ve onun emrindeki üç dehşet varlıktı. Taşların üzerinde o dört korkunç cinin kimliği ve laneti detaylıca kazınmıştı:

1. **Gece Hükümdarı (Baş Cin / Mühür Sahibi):** Alnındaki "Yedi Mühür" sembolüyle yeraltını ve bu köyü yöneten, çift gırtlaklı sesle konuşan karanlığın efendisi.

2. **Yüzsüz Taklitçi (Şekil Değiştiren / Gölge):** Sabit bir formu olmayan, köylülerin veya sevdiklerinin kılığına girerek insanları kandıran kauçuk esnekliğindeki varlık.

3. **Kemik Kemirici:** Ahırlarda ve değirmenlerde pusuya yatan, kuru kemik sesleriyle avlanan o hizli ve vahşi sırtlan-insan melezi.

4. Ve dördüncüsü... Mezarlığın ve sisin kadimi olan, henüz ortalıkta görünmeyen ama bu mezarlığın ruhunu emen o dehşet verici **Sisli Mezarlık Cadısı (Ruh Emici / Fısıltı Efendisi)**.

Hakan taşlardaki bilgileri zihnine kazırken, mezarlıktaki havanın sıcaklığı aniden dondurucu bir seviyeye düştü. Etrafı saran sis yoğunlaştı ve kulakları tırmalayan, rüzgârın arasından gelen o fısıltı halindeki kadın sesi bütün mezarlığı sardı. Dördüncü cin —o Ruh Emici kadın— henüz fiziksel olarak görünmüyordu; ancak hıncı, varlığı ve buz gibi nefesi mezarlığın her köşesini parsellemişti.

Hakan sırtını dev bir mezar taşına verip pompalı tüfeğini kaldırdı, dişlerini sıkarak sise doğru baktı. "Saklanmayı bırak! Hepinizi o yerin dibine nasıl gömdüysem, burada da öyle yok edeceğim!" diye kükredi. Sisli ormanın ve köyün derinliklerinde şimdi asıl ölümcül av baslıyordu ve Hakan bu kabustan çıkana kadar durmaya niyetli değildi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.