87. BÖLÜM: YER ALTININ ZİNDANI VE KANLI MÜHÜR

(Süre: 2002 Yılı, Öğle Vakti - Saat: 13:10)

Karanlığın, kasvetin ve ölümün kokusunun birbirine karıştığı, taş duvarlarından aralıksız olarak suların damladığı zifiri karanlık bir yer altı zindanında, Hakan ağır ağır ve büyük bir acıyla gözlerini araladı. Başının içinde patlayan o keskin ve künt ağrı, Reşat Komutan’ın zindanın girişinde indirdiği o vahşi darbenin şiddetini hâlâ kulaklarında ve zihninde yankılatıyordu. Alnından sızan koyu renkli taze kan, sağ gözünün kenarından kalın bir çizgi halinde süzülerek çenesine ve oradan da boynuna doğru akmıştı. Göz kapaklarını birbirine çarparak kırpıştırdı ve bulanıklaşan görüşünü netleştirip etrafını incelemeye çalıştı; ancak odanın içerisini aydınlatan tek şey, nemli ve küflü taş duvarlara kaba çivilerle tutturulmuş, titrek alevli birkaç paslı meşalenin sarımsı, cılız ve ürkütücü ışığıydı.

Hakan kıpırdamak, bacağını ve kollarını esnetmek istediği anda, bileklerine binen metalik ve ezici bir ağırlık hissetti. Kollarını yukarıya doğru kaldırmaya yeltendiğinde, duvara derinlemesine sabitlenmiş paslı, kalın demir zincirlerin gerilerek şangırdadığını duydu. Elleri arkaya ya da yana değil, doğrudan başının üst hizasında, yüksekteki demir halkalara kelepçelenmişti; aynı şekilde ayak bileklerinde de en az kollarındaki kadar ağır, yerinden oynaması imkânsız demir gülleleri andıran kilitler ve köstekler vurulmuştu.

"Kahretsin..." diye fısıldadı Hakan, sesi boğazından kurumuş ve hırıltılı bir nefesle çıkarken.

Tüm bedenindeki kasları sonuna kadar kasarak, bileklerindeki o kalın demir zincirleri koparmak veya halkaları yerinden sökmek için var gücüyle yüklendi; ancak demirler milim bile oynamadı, sadece zindanın sessizliğini bozan boğuk çınlamalar yarattı. Zincirlerden kurtulmak için yaptığı tüm bu çılgınca hamleler tamamen sonuçsuz kalmış, harcadığı her damla nefes göğsündeki ve bacağındaki sızıyı daha da alevlendirmişti. Zindanın tabanını kaplayan çürümüş samanların, köklerin ve ağır küf kokusunun hakim olduğu bu boğucu atmosferde yalnız olmadığını, uzaktaki ağır demir kapının gıcırtıyla ve ağır bir metal sürtünmesiyle açılmasıyla anladı.

Meşale ışığının vurduğu paslı kapı aralandı ve içeriye Reşat Komutan ağır adımlarla girdi. Üzerindeki eski askerî parkanın etekleri nemli ve sümüklü taşlara sürtünürken, göğsünün sol üzerindeki o uğursuz, kızıl parıltılı mühür loş odada aydınlık ve tehlikeli bir yara gibi parlıyordu.

Hakan, gözlerini diktiği eski komandoya karşı içinde hem derin bir hayal kırıklığı hem de dizginlenemez bir öfkeyle baktı:
"Sen... Sen ne yaptığının farkında mısın komutan? Beni bu karanlık deliğe tıkıp ne elde edeceksin? Kendine gel, attığın adımın neresindesin!"

Reşat Komutan, yüzünde en ufak bir pişmanlık emaresi, en küçük bir insani mimik olmaksızın, donuk ve buz gibi soğuk bakışlarla karşısında zincire vurulmuş duran genç komandoya doğru birkaç adım yaklaştı. Sesi odanın nemli duvarlarında yankılanırken eskisine nazaran tamamen yabancı, yankılı bir tona bürünmüştü:
"Ben yapılması gerekeni yapıyorum, Hakan. Zayıflığın o aciz prangalarından kurtulup gerçek gücün ne olduğunu ancak bu karanlığın ta kendisinde öğrenebilirsin."

Reşat’ın bu sözlerinin ardından zindanın demir kapısı tamamen, kulak tırmalayan ve tüyler ürpertici bir gıcırtıyla sonuna kadar açıldı. İçeriye doğru adım atan o devasa varlığı gördüğünde, Hakan’ın damarlarındaki kan adeta saniyeler içinde dondu, kalbi göğüs kafesini parçalayacak gibi atmaya başladı.

Karşısındaki varlık yaklaşık 2.20 metre boyundaydı; zayıf, iskeletimsi ama kemikli yapısı inanılmaz derecede tehlikeli ve kas gücünün ötesinde bir kudret barındırıyordu. Omuzlarını ve sırtını örten uzun, dağınık beyaz saçları vardı; üzerinde ise çürümüş, kan lekeli ve zamanın kadim kalıntılarıyla süslenmiş eski, perişan bir kaftan taşıyordu. Alnının tam ortasında, derinin içine derinlemesine kazınmış ve içi donmuş siyah bir sıvıyla dolup taşan parlayan devasa bir "Yedi Mühür" sembolü yer alıyordu. Göz çukurlarının olduğu yerde gözler yoktu; onların yerine çenesinin hemen üzerinde, yanaklarının iki yanında kor gibi parlayan iki küçük göz yarığı karanlığı deliyordu. Ağzı, çenesinin altından kulaklarına kadar uzanan devasa, korkunç bir yarıktı; o ağzı araladığında içinde tek bir sıra diş değil, iç içe geçmiş üç sıra sararmış, insan dişini andıran sivri ve acımasız dişleri görünüyordu. Konuştuğunda boğazındaki o devasa yarıktan çıkan, sanki üç farklı yaşlı adamın aynı anda fısıldayarak konuştuğu çifte, gırtlaktan gelen ağır ve bayat bir yanık et kokusu zindanı dolduruyordu. Bu varlık, köylerin ve gölgelerin korkusu olan **Gecenin Hükümdarı**’ydı (Baş Cin / Mühür Sahibi).

Hakan gördüğü bu tarif edilemez, akıl almaz dehşet karşısında nefesini tuttu, gözlerini kocaman açarak fısıldadı:
"Bu... Bu ne lan böyle... Bu ucube de nesi?"

Hakan'ın şaşkınlığı ve öfkesi karşısında Reşat Komutan, başını son derece büyük bir saygıyla, neredeyse taş zemine kadar eğerek Gecenin Hükümdarı’na yol verdi. Baş Cin, o uzun ve korkunç tırnaklı parmaklarıyla taşı sürüyerek Hakan’ın tam önüne kadar geldi. Göz çukurlarındaki kor gibi parlayan küçük yarıklardan genç komandonun yüzünü dikkatle süzdü ve o gırtlaktan gelen, üç sesli tüyler ürpertici fısıltısıyla konuşmaya başladı:

*"Sen... Çok zayıfsın, aciz bir insan evladısın... Ama ruhunun derinliklerinde barındırdığın o inatçı ateş, işlenmeyi ve şekillenmeyi hak ediyor. İzin ver, seni güçlendireyim... Bu aciz et yığınından sıyrılıp çok daha güçlü, ölümsüz biri olmanı sağlayayım..."*

Hakan, zincirleri arasında şiddetle gerilerek öfkeyle başını salladı ve dişlerinin arasından kükredi:
"Ne diyorsun ulan sen, garip ucube? Sizin o sapkın, karanlık gücünüze de, vaatlerinize de tüküreyim!"

Gecenin Hükümdarı, Hakan’ın bu asi ve korkusuz çıkışına karşı dehşet verici, insanın kanını donduran bir şekilde sırıttı; çenesinin altındaki devasa yarık kulaklarına kadar gerildi. Yalın ayaklarının tırnakları boynuz gibi sertleşmiş ve simsiyah kesilmiş olan bu iblis, elini yavaşça yukarı kaldırdı. Uzun, sivri ve simsiyah tırnaklarını sanki keskin birer hançer gibi uzatarak doğrudan Hakan’ın çıplak karnının hizasına getirdi.

Hakan ne olduğunu idrak edemeden, Gecenin Hükümdarı o demir gibi sertleşmiş tırnaklı elini doğrudan Hakan’ın karnının tam ortasına, etin ve kasların içine vahşi bir güçle sapladı.

*HIRRRR-SLAAAK!*

Derinin, kas dokusunun ve bağların yırtılma sesi zindanın nemli duvarlarında yankılandı. Karnına saplanan o doğaüstü, buz gibi soğuk parmakların yarattığı cehennemî ve dayanılmaz acıyla Hakan’ın gözleri kocaman açıldı; tüm vücudu kasıldı, başı geriye düştü ve şiddetle irkildi. Ağzından koyu kıvamlı bir kan damlası süzülürken, zihnini ve bilincini kaplayan o yoğun, kurtulunamaz karanlığa karşı artık direnemedi. Göz kapakları kurşun gibi ağırlaşarak kapandı ve genç komando zincirlerine asılı bir halde tamamen bilincini yitirerek derin bir karanlığa gömüldü.