95. bölüm / 97

94. BÖLÜM: KANLI KORİDORLAR VE İNTİKAM YOLU

Bölümler 97Şu an: 94. BÖLÜM: KANLI KORİDORLAR VE İNTİKAM YOLU

(Süre: 2002 Yılı, Öğle Vakti - Saat: 15:30)

Reşat Komutan’ın cansız bedeni, kalenin en üst katındaki devasa gotik salonun o kasvetli ve buz tutmuş taş zeminine ağır bir çuval gibi yığılırken, arkasında bıraktığı o yoğun, ağır ve boğucu sessizlik odanın tavanlarında yankılanmaya devam ediyordu. Hakan, ciğerlerini dolduran nefesi tutarak, hırıltılı ve yorgun soluklar eşliğinde yerde yatan komutanın hareketsiz cesedine doğru birkaç saniye boyunca sessizce baktı. Gözlerindeki o ilk anki öfke ve çatışma hırsı yerini derin, saygılı ama buz gibi keskin bir kararlılığa bırakmıştı. Başını hafifçe öne eğerek, dişlerinin arasından fısıltıyla ve içten bir sesle mırıldandı:
"Allah günahlarını affetsin komutan... Rahat uyu, buradaki hesap kapandı."

Ardından dizlerinin üzerine çömelip Reşat’ın göğsüne sapladığı, üzerinden hâlâ ince, maviye çalan bir buhar tütmekte olan o kanlı askeri bıçağını dikkatle kavradı. Bileğine bindirdiği güçle tek ve keskin bir çekiş hareketi yaparak bıçağı kabzasından kurtarıp çıkardı. Bıçağın çeliğinde biriken koyu kırmızı, kıvamlı kana ve artık sönmüş olan mühüre şöyle bir göz attı; yüzünde sert, tavizsiz, acımasız ve geri dönüşü olmayan bir intikam gülümsemesi belirdi. Kendi kendine, kimsenin duyamayacağı kadar alçak ama bir o kadar net bir sesle konuştu:
"Çok az kaldı... Bu kaleyi mesken tutan o piçlerin bu dünyada geçireceği son saniyeler bunlar. Hepsini tek tek bu cehennemin dibine gömeceğim."

Hakan, sol elinde sıkıca kavradığı 12 kalibre pompalı tüfeği ve sağ elindeki kanlı bıçağıyla o karanlık salondan ayrılarak kalenin alt katlarına, derinliklere uzanan dar, meşalelerle donatılmış gotik koridorlara doğru yeniden adım attı. Ancak bu kez durum çok daha farklı, çok daha ölümcüldü; kalenin geri kalan tüm sapkın güçleri, tarikatın alt tabakaları liderlerinin ve koruyucularının ölümünü adeta içgüdüsel olarak hissetmişçesine ayağa kalkmıştı. Koridorun hafifçe kıvrılan dönemeçli bitiminde, önünü kesmek için yuvalarından fırlamış birer cellat gibi duran kalabalık bir tarikat üyesi grubuyla karşılaştı. Üzerlerinde yırtık pırtık, kurumuş kan ve kirle kaplanmış cüppeleri, alınlarında parıldayan o lanetli mühürleri, ellerinde paslı sopalar, demir çubuklar ve et bıçaklarıyla boğuk hırıltılar çıkaran bu kalabalık grup, adeta insan denizini andırıyordu; sayıları yirminin çok üzerindeydi ve üzerlerine doğru azgın bir sel gibi akıyorlardı.

Hakan bir saniye bile duraksayıp tereddüt etmedi; zihnindeki o keskin ve kusursuz askeri refleksler en üst düzeyde devreye girdi. Sağ ayağını geriye atarak vücudunu yere sabitledi, pompalı tüfeğin dipçiğini omzuna çelik gibi sert bir hamleyle yapıştırdı ve kalabalığın tam ortasına doğru ilk tetik düşüşünü gerçekleştirdi.

*BUMMM!*

Ateşlenen pompalı merminin devasa saçma dalgası, ön saftaki tarikat üyelerinin üzerine bir ölüm fırtınası gibi indi. En önde koşan müritlerden birinin kafası, patlamanın yarattığı muazzam kinetik basınçla omuzlarının üzerinden tamamen koparak havada korkunç taklalar atarak geriye doğru uçtu; kesik boyun kökünden fışkıran koyu siyah kanlar taş duvarları ve gotik kemerleri boyadı. Hakan hiç zaman kaybetmeden sol eliyle pompayı sertçe geri çekip ileri itti, boşalan fişek yatağından fırlarken sıradaki ölümcül mermiyi hırsla yatağa sürdü ve aralıksız ateş etmeye devam etti.

*RAT-TA-BUM! BUM! BUMM!*

Dar ve yankı yapmaya müsait koridor, kulakları sağır eden patlama sesleriyle, barut dumanıyla ve geniz yakan barut kokusuyla adeta cehenneme döndü. Sağa sola savurulan çelik saçmalar kalabalığın ön safını biçerdöver gibi ortadan ikiye ayırmaya başladı. Sol taraftan üzerine atlamaya çalışan başka bir tarikat üyesinin doğrudan bacağına nişan alarak tetiği çekti; patlamanın şiddetiyle adamın bacağı diz kapağının altından tamamen parçalanarak koptu ve ucube yaratık acı dolu boğuk, insan dışı bir çığlıkla yere kapaklandı. Arkadan gelen diğer müritler, yerdeki yaralı yoldaşlarını bile çiğneyerek durmaksızın Hakan’ın üzerine saldırmaya devam ediyorlardı.

Hakan bir adım bile geri basmadı; tam aksine üzerlerine doğru kararlı adımlarla yürüyerek pompaladığı her namludan ölüm kusuyordu. Üzerine koşan üçlü bir grubun arasından sıyrılmak için tüfeğin namlusunu yakın mesafeden göğüslerine dayayıp peş peşe patlattı. Havada uçuşan et parçaları, kırılan kaburga kemikleri ve koyu kan birikintileri koridorun zeminini kısa sürede kırmızı bir bataklığa çevirdi. Karşısındaki bu kalabalık ve delirmiş grup ne kadar kalabalık olursa olsun, Hakan’ın elindeki o ölüm makinesi ve kararlılığı karşısında duramıyordu.

Dakikalar süren bu vahşi, acımasız ve nefes kesen çatışmanın sonunda, koridorun taş zemininde yatan yirmiden fazla tarikat üyesinin cansız bedeni etrafa saçıldı. Hakan, son kalan ve yerde hala kıpırdayan bir müridin de kafasına dipçikle sertçe vurarak işini tamamen bitirdi ve ortalığı kaplayan o ağır barut, kan ve yanık et kokusunu derin bir nefesle ciğerlerine çekti.

Alnından süzülen yoğun teri kolunun yeniyle silerken, elindeki pompalı tüfeğin namlusundan tütmekte olan ince mavi dumanı izledi. Nefes nefese kalmış olsa da, gözlerindeki o intikam ateşi zerre kadar sönmemişti; kalenin en karanlık köşelerinde kalan son iblisleri de kökünden kazımak için kararlı ve tok adımlarla ilerlemeye devam etti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

2okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.