55. bölüm / 97

54. BÖLÜM : SİSİN, KÜLÜN VE KAVURUCU CEHENNEMİN ORTASINDA**

Kanlı Mühür: Sisli KöyYazar: Keskin Kalem

Bölümler 97Şu an: 54. BÖLÜM : SİSİN, KÜLÜN VE KAVURUCU CEHENNEMİN ORTASINDA**

**(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Gecesi / Saat: 00:30)**

Bataklığın o zifiri karanlık, asit kokulu ve ölüm tarlasını aratmayan o lanetli sınırlarını geride bırakan Hakan, ayaklarını o yapışkan balçığın ve bataklık efendisinden kalan o erimiş kalıntıların arasından nihayet kurtarmayı başarmıştı. Botları tonlarca ağırlık taşıyormuş gibi her adımda çamurlu toprakta derin ve yankılı izler bırakıyordu; ancak omzundaki yeni bulduğu pompalı tüfeğin verdiği o soğuk, metalik güven ve içindeki o sarsılmaz askerî irade, bu labirentin ilerlemesini engellemek isteyen her engeli birer birer paramparça ediyordu. Sisin ve ağır, genzi yakan nemin kaplı olduğu bu dar, gotik patikada yoluna devam ederken, sol omzundaki sargı bezinin altındaki o keskin sızı artık derinlerden gelen künt ve zonklayan bir ağrıya dönüşmüştü.

Hakan, etrafı saran o boğucu karanlığı, labirentin yüksek taş duvarlarını ve sıklaşan ağaç gövdelerini inceleyerek temkinli adımlarını attığı sırada, havadaki o tuhaf, mantığa sığmayan değişimi aniden fark etti.

Birkaç dakika öncesine kadar kemikleri donduran, soluk alırken boğazı bıçak gibi kesen o buz gibi, zehirli dağ rüzgârı yerini yavaş yavaş kavurucu, nefes almayı adeta imkânsız hale getiren boğucu bir sıcaklığa bırakmıştı. Ortamdaki o yoğun nem sanki göz açıp kapayıncaya kadar buharlaşmış, yerini deriyi yakan, havada uçuşan demir tozlarıyla karışmış ağır, kömürleşmiş ve sıcak bir kokuya yerleşmişti. Çevredeki devasa ağaçların kabuklarından, kurumuş dallarından ve yapraklarından hafif hafif dumanlar tütmeye başlarken, yerdeki kuru yapraklar sanki gizli, devasa bir közün üzerinde kavruluyormuş gibi şiddetle çatırdıyordu.

Hakan adımlarını aniden yavaşlattı; kaşlarını çatıp alnından süzülen yoğun ve sıcak teri eliyle alnından silerken etrafına, karanlığın derinliklerine dikkatle göz gezdirdi.

"Bu da neyin nesi böyle..." diye mırıldandı Hakan, kendi kendine konuşarak. Ses tonu gecenin bu anormal sessizliğinde ürkütücü bir şekilde yankılandı. "Hava az önce donuyordu, nefesimiz buhar oluyordu... Şimdi ise sanki bir cehennemin fırını gibi kaynamaya başladı. Ortam birdenbire niye bu kadar ısındı acaba? Burada normal, akla yatkın olmayan tuhaf bir şeyler dönüyor, hava resmen tenimi yakıyor..."

Hakan'ın bu haklı şüphesi, çok geçmeden o karanlık ve yoğun sis perdesinin aniden aralanmasıyla kanlı bir gerçekliğe, ölümcül bir pusuya dönüştü.

İlerideki dar yolun kavşağında, gölgelerin ve tütmeye başlayan dumanların arasından yine o iğrenç mahlûkatlar, yani o sıvı kusan köylüler sökün etmeye başladı. Sayıları bu kez azımsanmayacak kadar fazlaydı; en az on ya da on beş tanesi, kambur, bükülmüş ve hastalıklı bedenleriyle korkunç hırıltılar çıkararak üzerine doğru akın ediyordu. Ağızlarından ve soluk borularından akan o simsiyah, asitli ve köpüklü katran sıvıları, kavrulan o sıcak zemine damladığı anda şiddetli dumanlar ve cızırtılar çıkararak anında buharlaşıyordu. Süt beyazı, donuk, ışıksız kör gözlerini doğrudan Hakan’a dikmiş olan bu yaratıklar, adeta havadaki bu anormal sıcağın verdiği hırs ve vahşetle daha da saldırganlaşmışlardı.

"Bitmek bilmeyen kabusunuz, leş sürüsü yine geri döndü demek..." dedi Hakan dişlerinin arasından. Yüzüne o sert, tavizsiz ve ölümcül komando ifadesi yerleşti. "Madem bu cehennemde birlikte yanıyoruz, o zaman ateşle oynamanın ne demek olduğunu sizlere göstereyim."

Hakan bir saniye bile tereddüt etmeden sırtındaki 12 kalibre pompalı tüfeği şimşek hızıyla omuzladı, nişangâhı en öndeki yaratığın göğsüne kusursuz bir şekilde sabitledi ve tetiğe var gücüyle asıldı.

*GÜÜÜÜÜMMMM!*

Namludan fırlayan kör edici, cehennemi alev, etraftaki o kavurucu sıcaklığı ve zifiri karanlığı bir anda devasa bir patlamayla aydınlattı. Çelik bilyeli ağır saçmalar en öndeki köylünün göğsünü paramparça ederek arkasındaki diğer iki mahlûkatla birlikte geriye, çamurlu toprağa savurdu. Siyah katran kanlar havaya saçılırken, yaratıklar üst üste kapaklandı.

Hakan seri bir hareketle alt kundağı geriye çekip fırlattığı sıcak kovanın ardından tetiğe tekrar bastı:

*ŞAK-ŞUK!*
*GÜÜÜÜÜMMMM!*

Saçmaların yarattığı o yıkıcı güç, yakın mesafeden gelen diğer köylülerin kafataslarını ve kollarını un ufak etti. Yaratıklar asitli sıvılar fışkırtarak üzerine atılmaya çalışsa da, Hakan her bir adımda zerre kadar geri çekilmeden pompalının tetiğini ezmeye devam etti. Sıcaklığın ve barut dumanının birbirine karıştığı o dar alanda, çelik bilyelerin çıkardığı patlama sesleri ormanda kulakları sağır edercesine yankılandı.

Son yaratık da kafatasına aldığı ağır darbeyle kavrulan toprağa yığılıp hareketsiz kaldığında, Hakan tüfeğin namlusundan tüten mavi dumanı izledi. Havadaki o boğucu sıcaklık hâlâ artmaya devam ediyordu; sanki bu labirentin çok daha derinlerinde, onu bekleyen çok daha kavurucu ve gizemli bir felaket vardı. Hakan cephanesini son kez kontrol edip pompalısını omzuna astı ve artan bu istemsiz sıcaklığın kaynağına doğru temkinli ama tavizsiz adımlarla ilerlemeye devam etti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.