42. BÖLÜM: SON KURBAN VE MÜRŞİD’İN SONU

(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Akşamüstü / Saat: 21:30)

Altıncı Zincirli Muhafız’ın cansız gövdesi koridorun tozlu taş zeminine ağır bir gürültüyle yığıldığında, tapınak bir an için ölümcül bir sessizliğe büründü. Hakan’ın omzundan sızan sıcak kan parkasına iyice işlemiş, soluk alıp verişi dar ve basık koridorda boğuk hırıltılar halinde yankılanıyordu. Altı muhafız devrilmişti; geriye sadece o yedi cinin baş sözcüsü, yüzyılların ihanetini sırtında taşıyan o ihtiyar başrahip, Mürşid Efendi kalmıştı.

Hakan, HK MP5A3 makineli tüfeğini omzundan sıyırıp henüz namlusu sıcak olan silahı zifiri karanlığa doğru uzattı. Parmakları tetikte, gözleri tapınağın en derin, gölgeli köşelerini tarıyordu. İçindeki o intikam ateşi ve sarsılmaz kararlılık, yorgun bedenine son bir direnç gücü veriyordu.

"Çık ortaya, Mürşid!" diye bağırdı Hakan, sesi taş duvarlarda dalga dalga yankılandı. "Saklanmayı bırak! Oyun bitti, yaşlı köpek!"

Hakan’ın bu meydan okuması tapınakta yankısını yitirdiği an, önündeki zifiri karanlık yavaşça dalgalandı. Havada ağır bir tütsü ve kadim bir çürümüşlük kokusu yayıldı. Gölgelerin arasından süzülerek çıkan Mürşid Efendi, elindeki uzun demir asasına dayanarak yavaş adımlarla öne doğru geldi. Yüzündeki o kırışık, solgun derinin altında yatan sapkın ve buz gibi tebessüm, meşale ışığında adeta parlıyordu.

Yaşlı başrahip, sönmek bilmeyen bir kinle Hakan’a baktı ve gırtlaktan gelen, yankılı bir sesle konuştu:

"Oyun mu sandın, komando? Sen burayı sadece bir tapınak, bizi de sıradan canavarlar mı sandın? Bu topraklar asırlar önce o yedi efendiye mühürlendi. Sen altı halkayı kopardığını sanıyorsun ama asıl bağın, asıl gücün tam merkezindesin." Mürşid Efendi hafifçe kıkırdadı, gözlerinde hastalıklı bir hırs parladı. "Sen tam efendilerimize layık bir kurbansın... Senin kanın, o eksilen mühürleri eskisinden çok daha güçlü bir şekilde uyandıracak."

Hakan, yaşlı adamın bu sapkın sözleri karşısında bir an bile tereddüt etmedi; yüzündeki buz gibi soğukkanlılıkla MP5’in namlusunu doğrudan Mürşid’in göğsüne çevirdi.

"Benim kanım senin o cinlerine ancak cehennem ateşi olur, Mürşid!" diyerek tetiğe bastı.

TAK-TAK-TAK-TAK!

Ancak mermiler Mürşid Efendi’ye isabet ettiği an, Hakan’ın gözlerine inanamayacağı bir şey oldu. 9mm’lik mermiler sanki havada katılaşmış bir duvara çarpmış gibi yere düştü. Mürşid Efendi’nin bedeni bir anda göz açıp kapayıncaya kadar siyah bir sist ve yoğun bir gölgeye dönüştü!

"Aciz insan iradesi..." diye yankılandı Mürşid’in sesi tapınağın dört bir yanından. "Yüzyılların kudretine kurşunla mı meydan okuyacaksın?"

Aniden, tapınağın tavanından sarkan kalın, paslı demir zincirler canlanmış gibi yılan gibi kıvrılarak Hakan’ın üzerine doğru fırladı. Hakan havaya sıçrayarak zincirlerin darbesinden son anda kurtuldu ama sırtını arkadaki taş sütuna çarptı. Nefesi kesilir gibi oldu. Mürşid Efendi’nin görünmez enerjisi, tapınaktaki tüm hava akımını yönlendiriyor, odayı buz gibi bir girdaba çeviriyordu. Zindanın taş duvarlarından tırmalayıcı çığlıklar yükseliyor, zihni bulandıran bir fısıltı dalgası Hakan’ın şakaklarını dövüyordu.

Hakan zihnini bulandıran o acıya ve basınca karşı dirençle gözlerini yumdu, ardından askeri disipliniyle hemen odaklandı. "Bu fiziksel bir güç değil... Bu, tapınağın mühür enerjisiyle beslenen bir illüzyon!" diye geçirdi içinden.

Mürşid Efendi’nin silüeti tekrar, sunak taşının hemen üzerinde somutlaşarak belirdi. Yaşlı adam ellerini yukarı kaldırmış, asasıyla karanlık bir büyü kanalize ediyordu.

Hakan saniyeler kaybetmeden MP5’i omzuna astı, belindeki Sarsılmaz Kılınç tabancasını çekti. Ancak bu kez rastgele ateş etmeyecekti; tıpkı zincirli muhafızlarda olduğu gibi, Mürşid’in gücünü aldığı o odanın merkezindeki kadim mühür odaklarına ve yaşlı adamın göğsünde parlayan o siyah taşı nişan aldı.

"Bunu o cinlerine söylersin!" diye kükredi Hakan ve tetiğe peş peşe, acımasızca ezildi:

GÜM! GÜM! GÜM! GÜM! GÜM!

Tabancadan çıkan mermiler doğrudan Mürşid Efendi’nin göğsündeki o karanlık mühür merkezine ve elindeki asaya isabet etti. Mürşid Efendi, mermilerin yarattığı şok dalgasıyla geriye doğru sarsıldı; ağzından koyu siyah, katran gibi bir kan fışkırdı.

"ARGHHH... BU... BU İMKANSIZ!" diye haykırdı Mürşid Efendi. Cinlerin ona verdiği o ölümsüzlük örtüsü, mermilerin taşıdığı inatçı insan iradesiyle delinmişti.

Hakan boşluktan yararlanarak ileriye doğru atıldı, tabancasını kılıfına soktu ve belindeki çelik komando kasaturasını kavradı. Mürşid Efendi’nin üzerine uçarak çelik bıçağı yaşlı adamın göğsüne, o karanlık kalbinin tam merkezine bütün gücüyle sapladı!

Mürşid Efendi’nin gözleri kocaman açıldı. Bedeni içten dışa doğru çatlayan kuru bir kaya gibi parçalanmaya başladı. Ağzından dökülen son kelimeler, tapınağın derinliklerindeki o yedi cinin hırıltısına karıştı:

"Efendilerimiz... sizi asla... affetme..."

Ve yaşlı başrahip, siyah bir toz bulutuna ve küle dönüşerek taş zemine yığıldı. Ortada ne Mürşid Efendi’den bir iz kalmıştı ne de o baskı dolu zihinsel fısıltılardan. Tapınak derin ve sarsıcı bir sessizliğe büründü.

Hakan derin, ciğerlerini yakan nefesler alarak kasaturasını temizledi ve kınına soktu. Alnındaki teri sildiğinde, tapınağın en ucundaki o devasa, mühürlü ana taht odasının kapısı aralandı. İçeriden gelen o yedi cinin son, cılız ve korku dolu nefesleri hissediliyordu.

Hakan, kararlı ve tavizsiz adımlarla son kapıya doğru yürümeye başladı. Hesaplaşma şimdi başlıyordu.