29. BÖLÜM: SİS VE DİKİŞLİ YÜZLER

(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Akşamüstü / Saat: 17:25)

Yıkılan kütüphaneden yükselen toz, duman ve kükürt bulutu, Sisli Köy’ün üzerindeki buz gibi havada ağır ağır dağılıyordu.

Hakan, yüzü barut isi ve ıslak çamurla kaplanmış halde, yıkıntıların birkaç metre ötesindeki ıslak topraktan güçlükle doğruldu. Göğsündeki hücum yeleği ağır nefes alışverişleriyle inip kalkıyor; sol bacağındaki kaslar geçirdiği amansız çatışmanın stresiyle titriyordu. HK MP5A3’ün namlusu hâlâ sıcaktı, Sarsılmaz Kılınç tabancasının soğuk çeliği ise belindeki kılıfında ağırlığını hissettiriyordu. Rıza Hoca’yı boğazına sapladığı o paslı demir kazıkla yok etmiş, kütüphaneyi yerle bir etmişti ama içindeki o amansız baskı bir milim bile hafiflememişti.

Hakan botlarının bağcıklarını sıktı, omzundaki MP5’in askısını düzeltti ve kütüphane kalıntılarının hemen arkasında başlayan, balta girmemiş sık dağ ormanına doğru ilk adımını attı.

Ormanın içi saat henüz altıya gelmemiş olmasına rağmen zifiri bir alacakaranlığa gömülmüştü. Ağaç gövdeleri birer dev sütun gibi yükseliyor, tepelerdeki sık çam ve gürgen dalları gökyüzünü neredeyse tamamen kapatıyordu. Diz seviyesini aşan kirli beyaz sis tabakası, Hakan’ın adımlarıyla bir hamur gibi yarılıyor, etrafında burulup tekrar birleşiyordu. Her adımında botlarının altındaki ıslak çamur ve çürümüş yapraklar hışırdıyor; genzine işleyen kükürt, ıslak yosun ve pas kokusu ciğerlerini yakıyordu.

Tek başınaydı. Akil, Musa ve İrfan artık yoktu. Yüreğindeki o Asker disiplini olmasa, bu zifiri ıssızlığın ortasında çıldırmamak işten bile değildi.

Yaklaşık yirmi dakika boyunca derinliklere doğru ilerledikten sonra, rüzgârın uğultusu aniden kesildi. Ormanın o tekinsiz sessizliğine garip, ritmik bir ses karışmaya başladı.

Tık... tık... şrrrt... Tık... tık... şrrrt...

Hakan adımlarını pat diye kesti. Refleks icabı hemen sağ tarafındaki devasa bir çam ağacının gövdesine ve böğürtlen çalılığının arkasına siper aldı. Otomatik silahını göğsüne bastırıp nefesini tuttu.

Ağaçların arasından geçen dar patikadan bir sürü geçiyordu.

Hakan çalıların yapraklarını parmaklarıyla hafifçe aralayıp baktığında gözleri dehşetle açıldı.

Gelenler köylülerdi. Ancak bu insanlar, normal birer köylü gibi yürümüyorlardı. Üzerlerinde çamurlu, eski kasketler, yırtılmış palto ve ceketler vardı. Ama yüzlerinde... yüzlerinde kabaca dikilmiş, göz ve ağız kısımları siyah ipliklerle çaprazlama tutturulmuş, kurumuş deriden yapılmış dikişli maskeler takılıydı. Ellerinde uzun saplı nacaklar, paslı tırpanlar, devasa bal Baltalar ve oraçlar tutuyorlardı.

Omuz omuza, yan yana dizilmiş büyük bir kafile halinde, hiçbir insani mimik göstermeden, birer kurmalı oyuncak gibi ritmik adımlarla ormanın daha da karanlık iç kesimlerine doğru ilerliyorlardı. Ağızlarındaki dikişlerin arasından tek bir ses bile çıkmıyordu; sadece botlarının ve ellerindeki tırpanların toprağa değen paslı uçlarının sesi yankılanıyordu.

Hakan çalıların arkasında büzülürken dişlerini sıktı. Sesi boğazında düğümlendi:

"Burada ne haltlar dönüyor lan?..." diye fısıldadı kendi kendine. "Kim bu adamlar?.."

Köylülerin bu garip yürüyüşü, sanki hipnoz edilmiş, zihinleri başka bir varlık tarafından ele geçirilmiş bir ayini andırıyordu. Hakan, bu dikişli maskelerin arkasında, fotoğraflarda gördüğü o gözleri beyazlaşmış, ağızlarından salyalar akan köylülerin yattığını henüz bilmiyordu.

Kalabalık kafilenin son üyesi de patikanın virajında sisin içinde kaybolana kadar Hakan yerinden kımıldamadı.

Sürü uzaklaştıktan sonra Hakan siper aldığı çalıların arkasından yavaşça çıktı. Ancak kader onu rahat bırakmayacaktı.

Patikanın sol tarafındaki sık çamlığın içinden birdenbire iki dikişli maskeli köylü belirdi! Kafileden ayrılmış veya geride kalmışlardı. Ellerindeki devasa tırpanları Hakan’ı gördükleri an havaya kaldırdılar. Ağızları dikişli olmasına rağmen, gırtlaklarının derinliklerinden insan kulağını tırmalayan hırıltılı bir çığlık yükseldi:
JPG

"HHHÜÜÜRRRGGGHHH!"

Hakan hiç duraksamadı! HK MP5A3’ü doğrudan en öndekinin göğsüne dikip tetiğe bastı!

TAK-TAK-TAK!

Mermiler ilk yaratığın göğsünü delip geçti! Ancak adam ne geriye savruldu ne de düştü. Yarasından kan yerine siyah, pıhtılaşmış bir sıvı fışkırırken tırpanını Hakan’ın kafasına doğru savurdu!

Hakan son bir refleksle başını eğdi. Tırpanın paslı bıçağı başının hemen üstünden geçip çam ağacının gövdesine saplandı! (ŞRAAAK!)

"Geberin ulan!" diye kükredi Hakan. Silahın namlusunu yaratığın tam maskeli kafasına doğrultup basılı tuttu!

TAK-TAK-TAK-TAK-TAK!

9mm’lik çekirdekler dikişli maskeyi ve arkasındaki kafatasını parçaladı. Yaratık yere yığılırken, arkadaki ikinci dikişli köylü bal Baltasıyla Hakan’ın üzerine çullandı!

Hakan silahın dipçiğiyle adamın çenesine sert bir darbe indirdi. Adam geriledi ama arkadaki ormanlığın içinden daha fazla çığlık yükselmeye başladı. Patikadan az önce geçen devasa kalabalık, silah seslerini duymuştu!

Tık-tık-tık-tık-tık!

Sisin içinden onlarca, yüzlerce dikişli maskeli köylü, ellerinde tırpanlar, balBaltalar ve nacaklarla Hakan’a doğru koşmaya başladı! Orman adeta adımlardan ve tırpan seslerinden sarsılıyordu.
JPG

"Kahretsin! Bütün sürü üzerime geliyor!"

Hakan geriye doğru adımlayarak tetiğe basmaya devam etti.

TAK-TAK-TAK! TAK-TAK-TAK!

En öndeki üç köylü vurulup çamura serildi ama arkalarından gelen devasa dalga durmuyordu. Mermiler bedenlerini delip geçiyor ama adeta acı hissetmeden üzerini örtüyorlardı. Hakan MP5’in şarjörünün bittiğini hisseder hissetmez boş şarjörü düşürdü, göğsünden yenisini taktı ama kalabalık o kadar yakındı ki mesafeyi kapatmak üzereydiler.

Hakan arkasını dönüp ormanın dik tırmanışına doğru kaçmaya başladı.

Arkasından gelen yüzlerce dikişli maskeli figür, kâğıt hışırtılarına benzer gırtlak sesleriyle peşindeydi. Hakan çalıları yarıyor, dev kütüklerin üzerinden atlıyor, bir yandan da omzunun üstünden geriye doğru ateş açıyordu:
JPG

TAK-TAK-TAK!

Ağaç dalları yüzünü kesiyor, çamur adımlarını ağırlaştırıyordu. Tam o sırada, sisin ve devasa çam ağaçlarının bittiği bir tepe düzlüğüne fırladı.

Hakan’ın önünde, ormanın tam ortasında, insan aklının almayacağı büyüklükte, asırlık taşlardan inşa edilmiş devasa bir antik tapınak yükseliyordu.

Tapınağın devasa sütunları göğe doğru uzanıyor, üzerlerinde kanlı mühür sembolleri ve eski çivi yazıları parıldıyordu. Girişinde, tonlarca ağırlıkta gibi görünen devasa iki bronz ve taş karışımı kapı hafifçe aralık duruyordu.

Arkasındaki dikişli maskeli kalabalık tepeye tırmanmış, aradaki mesafeyi on metreye kadar indirmişti. Hakan’ın başka hiç çaresi yoktu.

"Girin ulan, buraya da girin!" diye haykırarak kendini devasa tapınağın aralık kapısından içeri fırlattı!

Hakan içeri girer girmez sırtını ağır kapıya verip var gücüyle itti.

GÜMMMM!

Devasa taş kapı büyük bir gürültüyle kapandı ve içerideki kilit mekanizması kendiliğinden ÇAT diye oturdu.

Hakan derin derin nefes alarak kapıya yaslandı. Dışarıdaki dikişli maskeli ordusunun kapıyı baltalarla parçalamasını, içeri girmek için saldırmasını bekliyordu.

Ama hiçbir şey olmadı. Dışarıda aniden ölümcül bir sessizlik çöktü.

Hakan kapıdaki küçük göz aralığından dışarıya baktı.

Dikişli maskeli köylü ordusu, tapınağın devasa merdivenlerinin dibinde durmuştu. Hiçbiri bir adım bile daha yaklaşmıyordu. Ellerindeki tırpanları ve baltaları yavaşça yere indirdiler. Yüzlerce dikişli maskeli yaratık, tapınağın kapısına doğru garip, hürmetkâr ve korku dolu bir saygıyla diz çökmeye başladı.

Bu devasa yapıya, içeride yatan o karanlık varlığa karşı dinsel bir huşu ve büyük bir saygı duyuyorlardı. Tapınağın kutsal veya tekinsiz sınırından içeri adım atmaya cesaret edemiyorlardı.

Hakan arkasını döndü. Tapınağın içi zifiri karanlıktı. Yüksek tavanlardan süzülen cılız, morumsu bir ışık, devasa koridorun sonundaki karanlığı aydınlatmaya yetmiyordu. Dışarıdaki tehdit durmuştu ama Hakan artık çok daha büyük, çok daha kadim bir dehşetin tam kalbindeydi.

Gözlerini karanlığa dikti, Sarsılmaz Kılınç tabancasını kılıfından çekip namluya bir mermi daha sürdü.

"Şimdi..." dedi Hakan, hırıltılı bir sesle. "Bakalım bu halkanın arkasında kim var..."