BÖLÜM 20: DİKLİ TAŞ KORİDORLAR VE KAĞITTAN GELEN ÖLÜM

(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Öğleni / Saat: 13:50)

Kütüphanenin altındaki geniş tonozlu salondan fırlayan Hakan, taş merdivenlerin kütüphane yerine labirent gibi kıvrılan gassal koridorlarına çıktığını fark ettiğinde adımlarını yavaşlatmak zorunda kaldı. Burası kütüphanenin üst katı değil, yapının altına bir ağ gibi yayılmış, nereye çıktığı belirsiz, rutubetli ve dar tüneller silsilesiydi. Yılların biriktirdiği küf, eski nem ve duvarlardan süzülen çamurlu su damlaları, taş duvarlarda tekinsiz, ıslak bir katman oluşturmuştu.

Duvarlar işlenmemiş ham kayalardan oyulmuştu. Tavan o kadar alçaktı ki Hakan zaman zaman başını eğerek, omzunu kayalara sürterek ilerlemek zorunda kalıyordu. Hava dondurucu derecede soğuk, geniz yakan taze mürekkep, kurumuş eski sayfa ve çürümüş et kokusuyla doluydu. Ayaklarının altındaki nemli toprak, botlarının tabanına yapışıyor, her adımda hafif ve sinir bozucu bir çamur emilme sesi çıkarıyordu.

Hakan, elinde pıhtılaşmış kanla lekelenmiş paslı demir kazığı sımsıkı kavrayarak duvara tutundu. Ne bir feneri, ne bir haritası, ne de belinde o alışkın olduğu soğuk Sarsılmaz tabancası vardı. Sağ tarafındaki duvarda aralıklarla yerleştirilmiş, cılız cılız titreyen yağ lambalarının sarımsı, isli ışığı olmasa zifiri karanlıkta tamamen kaybolacak, yönünü yitirecekti. Islıklı rüzgâr tünellerin derinliklerinde uğulduyor, insana arkasında biri duruyormuş hissi veriyordu.

"Siktir..." diye fısıldadı kendi kendine, durup arkasındaki zifiri karanlığı tarayarak. Sesi dar tünelin taş duvarlarında kırılıp boğuldu. "Yukarı çıkan merdivenler nerede kalıyor?"

Hangi yöne gittiğini bilmeden, tamamen askerî içgüdülerine güvenerek sağa kıvrılan dar bir geçide saptı. Tünel ilerledikçe tavan tekrar yükselmeye, kemerli taş sütunlar belirmeye başladı. Fakat koridorun sonu zifiri bir karanlığa açılıyordu; ne bir kapı ne de dışarıdan gelen cılız bir ışık emaresi vardı.

Tam geri dönüp farklı bir koridora sapmaya karar verdiği an, arkasındaki karanlık dönemeçten o tüyler ürpertici, yaprak Hışırtısını andıran ses yükseldi.

Hışşşırrr... çıt... çat... hışşır...

Hakan kilitlendi. Olduğu yerde yavaşça arkasını döndü, sırtını soğuk taş duvara adeta yapıştırdı. Nefesini tuttu.

Koridorun virajından, az önce alt salonda toprağı kazıyan o dev kâğıt mavat kadınlardan biri belirdi! Boyu kemerli taş tavanı sıyırıyor, hareket ettikçe başındaki ağır deri ciltli devasa kitap öne doğru bükülüyordu. Üzeri eski yazılarla ve kanlı mühürlerle kaplı kâğıttan derisi, her adımında kurutulmuş sonbahar yaprakları gibi hışırdayarak çatırdıyordu. Ağzı kalın çapraz dikişlerle kapatıldığı için konuşamıyordu; fakat dikili ağzının dikiş aralarından ve burun deliklerinden tıkalı, hırıltılı, dondurucu bir nefes yayılıyordu: Hıııııııışşşş...

Mavat kadın, bembeyaz kâğıt yüzünü ve o boş göz yuvalarını Hakan’a doğru çevirdi. Ağzı dikili olduğu için çığlık atamıyordu ama burun deliklerinden fışkıran dondurucu buharla birlikte sivri, bıçak gibi upuzun kâğıttan tırnaklarını havaya kaldırdı. Hakan’ın ten kokusunu, korkusunu almıştı!

ŞRAAAK!

Mahluk, kaskatı ve devasa adımlarla Hakan’ın üzerine doğru fırladı! Bastığı yerdeki taş zemin ve ıslak toprak adeta sallandı.

"Siktir!"

Hakan bir saniye bile beklemedi. Arkasını dönüp karanlık koridorda var gücüyle koşmaya başladı!

Botlarının sert tabanları ıslak taş zeminde kayarak ilerliyor, tünelde yankılanan adımları boşluğu dolduruyordu. Arkasındaki dev mahluk ise o kaskatı ve iri bedenine rağmen inanılmaz bir hırs ve ivmeyle peşinden geliyordu. Bedenindeki kurumuş kâğıt katmanlarının birbirine sürtünme sesi, tünelin dar duvarlarında adeta bir fırtına gürültüsü, bir çalı yangını gibi patlıyordu:

HIŞIR-HIŞIR-HIŞIR-HIŞIR!

Hakan sol taraftaki dar bir sütun aralığına daldı. Taşların darlığı yüzünden omuzu sertçe kayaya çarptı. (GÜM!) Acıyı hissetmedi bile; adrenalin kanında alev gibi dolaşıyor, şakakları zonkluyordu.

Dev kâğıt mahluk dar geçide sığmadığı için durmadı, kaskatı göğsüyle taşlara yüklenirken uzun ve sivri tırnaklı koca elini sütunların arasından içeriye doğru acımasızca savurdu!

ŞRAAAK!

Bıçak kadar keskin tırnaklar Hakan’ın sırtındaki parkanın kumaşını boydan boya yırttı, arkadaki taş duvardan kıvılcımlar çıkardı! Hakan öne doğru kapaklanmaktan son anda kurtuldu, dengesini zorlukla sağlayıp tünelin devamındaki dik, dar taş merdivenlere doğru hamle yaptı.

"Gelme ulan!" diye haykırdı Hakan, nefes nefese merdiven basamaklarını ikişer ikişer tırmanırken. Parmakları nemli, yosunlu taşlara saplanıyordu.

Dev mavat, sütun duvarını kaskatı göğsüyle vurup yıkarak ilerlemeye devam etti. Taş parçaları ve ahşap kıymıkları etrafa saçıldı. Tünelin tavanından dökülen yoğun toz bulutu ve kükürt kokusu sarı ışığı tamamen kapladı.

Hakan merdivenlerin sonundaki ağır ahşap kapıyı gördü. Kapı kalın demir perçinlerle kaplıydı. Var gücüyle omzunu kapıya vurdu!

GÜÜÜÜÜMMMM!

Ahşap kapı menteşelerinden çıkan feryat gibi bir gıcırtıyla içeriye doğru açıldı. Hakan kendini bir an için koridorun diğer tarafındaki dar, karanlık bir galeride buldu. Kapıyı hemen geriye doğru itip kapatmaya çalıştı, paslı sürgüyü yakaladı.

Ancak daha sürgüyü yuvasına oturtamadan, dışarıdaki devasa kâğıt el kapının ortasına balyoz gibi vurarak ahşabı ortadan ikiye yardı!

ŞAKKKK!

Ahşap kıymıkları Hakan’ın yüzüne ve göğsüne saçıldı. O koca, kâğıt derili el delikten içeri uzanıp Hakan’ın boğazını yakalamak için havayı yırtıcı bir hızla kavradı.

Hakan geriye doğru fırlayarak sırtüstü taş zemine düşüp yuvarlandı. Elindeki paslı demir kazık elinden fırlamadı; parmakları soğuk metale adeta kenetlenmişti. Nefes nefese ayağa kalktı. Koridorun sonundaki cılız ışığa, Rıza Hocanın öğretmen odasına ve kütüphanenin üst çıkışına doğru götürmesini umduğu tünelin devamına doğru karanlığın içinde var gücüyle koşmaya devam etti.