18. bölüm / 97

BÖLÜM 17: TOPRAĞIN ALTI VE KİLİTLİ SESSİZLİK

Bölümler 97Şu an: BÖLÜM 17: TOPRAĞIN ALTI VE KİLİTLİ SESSİZLİK

Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Öğleni / Saat: 12:15)

Zihnini saran o kapkaranlık sis perdesi, şakaklarında yankılanan zonklayıcı bir sızıyla yavaş yavaş aralandı. Hakan, kirpiklerinin arasındaki o ağır yükü kaldırıp gözlerini açtığında, görüş açısına giren ilk şey zifiri karanlığın ortasındaki cılız, sarımsı bir mum ışığı oldu.

Ciğerlerine dolan hava dondurucu derecede soğuk, rutubetli ve ağır bir küf kokusuyla doluydu. Genzi, asırlık çürümüş ahşap, nemli toprak ve hafif kükürt kokusu yüzünden alev alev yanıyordu.

Hakan sırtüstü yattığı buz gibi, ıslak taş zeminden yavaşça doğrulmaya çalıştı. Ancak hareket ettiği an, kafasının arkasında patlayan o keskin ağrıyla inleyerek şakaklarını tuttu. Kütüphanedeki o devasa kâğıt derili elin onu duvara fırlatış anı, zihninde bir şimşek gibi çaktı. Yüzünden süzülen soğuk ter damlası, şakaklarındaki kurumuş kan artıklarıyla birleşerek çenesine aktı.

Odanın kasvetli atmosferini gözleriyle taramaya başladı. Burası, kütüphanenin metrelerce altındaki eski, kesme taşlarla örülmüş bir mahzen odasıydı. Tavan ahşap kirişlerle desteklenmişti ama o kirişler nemden siyahlaşmış, üzerlerinde beyaz küf mantarları türemişti. Dört bir yanını saran taş duvarların derz aralarından sızan ince su damlaları, zemindeki çamurlu birikintilere ritmik pıtırtılarla düşüyordu.

Pıt... pıt... pıt...

Odanın köşesinde, demir bir halkanın içine oturtulmuş yarısı erimiş bir mum cılız cılız titriyordu. Bu cılız ışık, duvardaki paslı prangaların, köşeye yığılmış eski tahta sandık parçalarının ve yerdeki kurumuş, lekeleşmiş kan izlerinin gölgelerini bükerek duvarlara yansıtıyordu. Burası bir oda değil; kurbanların sırasını beklediği, toprağın altına gömülü bir zindandı.

Hakan’ın askerî içgüdüsü bir anda uyandı. Elleri hızla beline, belindeki deri kılıfa ve parkasının derin ceplerine gitti.

Boşluk...

Kılıf boştu. Belindeki Sarsılmaz Kılınç 2000 tabancası alınmıştı. Parkasının ceplerindeki yedek şarjörler, sırtındaki mühimmat dolu Özel Harekât çantası, hatta cebindeki taktik feneri bile yoktu. Üzerinde sadece yırtılmış parkası, botları ve içindeki ince kazağı kalmıştı. Yıllardır güvendiği, canını teslim ettiği o soğuk çelik güç elinden alınmış, tamamen silahsız ve çaresiz bırakılmıştı.

"Siktir..." diye fısıldadı Hakan, sesi rutubetli taş duvarlarda boğuk bir yankı yaptı. "Silahı almışlar..."

Dizlerinin üzerine kalktı. Bacaklarındaki derman tükenmek üzereydi ama iradesi hâlâ ayaktaydı. Duvarı tutarak ayağa kalktı. Islak taşların soğukluğu avuç içlerini donduruyordu. Odanın tek çıkışına doğru sendeleyerek yürüdü.

Önünde, devasa perçinlerle güçlendirilmiş, üzeri paslı demir ızgaralarla kaplı kalın bir ahşap kapı duruyordu. Kapının üzerindeki kilit mekanizması dışarıdan sürgülüydü ve kalın bir demir zincirle sarılmıştı.

Hakan iki elini demir ızgaralara geçirip var gücüyle asıldı. Metalin metalle sürtünme sesi boşlukta çınladı. (ŞANNG!) Kapı milim bile kıpırdamadı.

Yüzünü demir parmaklıklara dayayıp koridorun zifiri karanlığına doğru haykırmaya başladı:

"Hey! Kim var orada?!"

Sesi, kütüphanenin altındaki o uzun, kıvrımlı taş koridorlarda dalga dalga yayıldı, yankılandı ve geri döndü.

"...kim var orada... orada... orada..."

Hiçbir yanıt gelmedi. Ne bir ayak sesi, ne bir hırıltı, ne de bir yaşam belirtisi...

Hakan yumruğunu sertçe ahşap kapıya vurdu. GÜMM!

"Rıza! Çıkar ulan beni buradan! Reşat! Hey! Çıkarın beni buradan!"

Cevap yine aynıydı: Ölümcül, kaskatı bir sessizlik. Ormandaki rüzgârın sesi bile buraya ulaşamıyordu. Yalnızca duvarlardan süzülen su damlalarının o sinir bozucu pıtırtıları ve odanın köşesindeki mumun eriyen fitilinden çıkan hafif cızırtı vardı.

Hakan derin ve hırıltılı bir nefes alarak sırtını o ıslak, soğuk kapıya yasladı. Yavaşça yere, çamurlu taşların üzerine çöktü. Parmaklarını birleştirip ovuşturdu. Tabancası yoktu, mühimmatı yoktu, çantası yoktu... Ama canlıydı. Ve o Rıza denen kireç yüzlü öğretmen ile "Yedi Efendiler" dediği o gölgeler kendisini bu kurban ritüeli için canlı tutuyordu.

Gözlerini odadaki cılız mum ışığına dikti. Kaçmak için, o kilitli kapıyı açmak veya bu zindandan bir çıkış yolu bulmak zorundaydı. Zaman aleyhine işliyordu ve bu kez elinde onu koruyacak tek bir mermi bile yoktu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

6okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

BÖLÜM 17: TOPRAĞIN ALTI VE KİLİTLİ SESSİZLİK

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 147