56. bölüm / 97

55. BÖLÜM YERALTI ÇUKURU VE KIZIL CEHENNEMİN EŞİĞİ**

Kanlı Mühür: Sisli KöyYazar: Keskin Kalem

Bölümler 97Şu an: 55. BÖLÜM YERALTI ÇUKURU VE KIZIL CEHENNEMİN EŞİĞİ**

**(Süre: 2002 Yılı, Aynı Günün Gecesi / Saat: 00:50)**

Hakan, bataklığın o kavurucu sıcaklıkla iyice kuruyan sınırlarını ve dumanlar tütmekte olan o ölüm patikalarını geride bırakırken, havadaki bu mantığa ve doğa kanunlarına tamamen sığmaz değişim zihninde kalın alarm zillerinin çalmasına neden oluyordu. Gecenin o nemli ve kemikleri donduran buz gibi havası yerini yavaş yavaş deriyi kavuran, nefes almayı adeta işkenceye çeviren boğucu ve ağır bir ısı dalgasına bırakmıştı. Çevredeki devasa meşe ağaçlarının gövdeleri ve yerdeki kurumuş yapraklar sanki dev, görünmez bir fırının içindeymiş gibi hafif hafif tütüyor, toprak adeta ayaklarının altında ufalalanarak korlaşıyordu. Hakan, omzundaki 12 kalibre pompalı tüfeğin o soğuk metaline ellerini sıkıca sararak temkinli adımlarını atarken, bu anormal sıcaklığın sıradan bir doğa olayı olmadığını, bu labirentin onu yeni bir tuzağa çektiğini çok iyi biliyordu.

Adımlarını eski, gotik ve zamana yenik düşmüş kalıntılarla çevrili dar bir taş patikaya yönelttiği sırada, bastığı yerin altından derinden gelen garip, gümbürtülü ve sarsıcı bir titreşim hissetti. Yerin altı sanki devasa bir canavarın göğüs kafesi gibi inip kalkıyor, kayalar bu muazzam basınca daha fazla dayanamayarak ince ama tehlikeli çatlama sesleri çıkarıyordu.

Hakan anında durdu, dengesini kaybetmemek için bacaklarını açıp ağırlığını sabitledi ve karanlık etrafına dikkatle göz gezdirdi.

"Bu titreme de neyin nesi... Toprak resmen ayaklarımın altından kayıp gidiyor," diye mırıldandı kendi kendine, sesi yükselen rüzgârın ve yer altından gelen uğultunun arasında adeta kayboldu.

Tam o saniyede, tam bastığı yerin altındaki o kavrulmuş toprak, kül ve kaya tabakası büyük, sağır edici bir gürültüyle devasa bir çatlak oluşturarak aniden ortadan ikiye yarıldı.

"Lanet olsun!" diye bağırmaya bile fırsat bulamadan, ayaklarının altındaki zemin tamamen çöktü.

Hakan boşluğa düşerken refleksle ellerini uzatıp kenardaki sert ve sivri kayalara tutunmaya çalıştı; ancak parmaklarının ucu sadece kum gibi ufalalanan sıcak taşları yakalayabildi. Üzerindeki ağır askeri çanta, MP5A3 makineli tüfeği ve omzundaki pompalı tüfeğin yarattığı o tonlarca ağırlıkla birlikte metrelerce aşağıya doğru kayarak karanlık, dipsiz bir boşluğa düştü.

Sert taş zeminlere çarparak yuvarlanan ve kalkan yoğun toz bulutları arasında kalan Hakan, başındaki o keskin sersemliği ve şoku atmak için başını salladı ve acıyla inleyerek dirseklerinin üzerinde güçlükle doğruldu. Üstü başı tamamen kül, kömür tozu ve toprak içinde kalmış, parkasının kolları sürtünmeden dolayı parça pinçik olmuştu. Derin, hırıltılı ve kesik nefesler alarak ayağa kalkmaya çalıştı ve gözlerini etraftaki zifiri karanlığa çevirdi.

Düştüğü bu yer, yeryüzündeki o sisli labirentin tamamen dışındaydı; devasa, tavanı kızıl korlarla, çatlamış lav damarlarıyla ve dumanlarla kaplı kadim bir **yeraltı ocağı, cehennemî bir mağara kompleksiydi**. Havada uçuşan kömür tozları ve genzi yakan ağır kükürt kokusu nefes almasını adeta imkânsız hale getiriyordu.

Hakan, belindeki Sarsılmaz Kılınç tabancasını eline alıp seri bir hareketle siper alarak etrafı incelemeye başladığı sırada, mağaranın en dipteki, kızıl ve vahşi alevlerle aydınlanan devasa salonundan gelen tüyler ürpertici bir sesle bütün kanı dondu.

Gözlerini o istikamete diktiğinde, gördüğü silüet karşısında nefesi boğazına düğümlendi, eli tabancanın kabzasında kasıldı.

Yerin metrelerce altında, mağaranın o zifiri karanlık ve korlaşmış köşesinde devasa bir varlık dikiliyordu. Gönderdiğin o korkunç yaratık oradaydı; bedeni soğumuş lav kabukları, katran karası zırhlı ve pürüzlü deri tabakalarıyla kaplıydı ve o dev göğsünün tam ortasındaki derin çatlaklardan dışarıya doğru saf, kavurucu bir cehennem ateşi parlıyordu. Başındaki boynuzumsu çıkıntılar ve göz çukurlarından fışkıran o kızıl, acımasız öfke bu yeraltının ikinci cini olan "Alev ve Kaya Efendisi"nin bizzat kendisiydi. Yaratık henüz Hakan’ın yukarıdan düştüğünü fark etmemişti; devasa, pençeli ellerini kızıl kayaların üzerine sürtüyor, mağaranın duvarlarını titreten boğuk hırıltılar çıkarıyordu.

Hakan, nefesini tamamen tutarak sırtını serin ve güven veren bir kaya duvarına yasladı, kalbinin kulaklarında atan o şiddetli ve gürültülü sesini bastırmaya çalıştı.

"Yarabbim... Bu da neyin nesi böyle..." diye fısıldadı kendi kendine, ses tonu hayret, öfke ve derin bir dehşetle doluydu. "Burası ne lan böyle... Resmen cehennemin bizzat kendisinin kapısını açmışlar altına."

Hakan, henüz o devasa cinle göz göze gelmemiş, onu uzaktan, o kızıl alevlerin aydınlettiği dehşet tablosunun içinden izliyordu. Ancak bu yeraltı ocağından sağ çıkmanın imkânsıza yakın olduğunu, o devasa varlığın bu cehennemin mutlak efendisi olduğunu çok iyi biliyordu. Pompalı tüfeğini sıkıca kavradı ve sıfır noktasındaki bu ölüm sessizliğinde, bir sonraki hamlesini yapmak için karanlığın gölgelerine daha da derinlemesine sindi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

8okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.